Ξέρετε γιατί; Γιατί δεν υπήρχε – ακόμη – εμπιστοσύνη στις δυνατότητες της ομάδας. Το ρόστερ ήταν φτωχότερο και σε αριθμό και σε ποιότητα ενώ και ο Αγγελος συνελήφθει τότε λίγο «ντεφορμέ».

Ευτυχώς εκείνο το βράδυ της Πέμπτης ο ΠΑΟΚ προκρίθηκε και πέτυχε τον μόνο στόχο που ήταν υποχρεωμένος να πετύχει φέτος. Γιατί, εντάξει, η μπάλα είναι χαμηλά, οι προσδοκίες συγκεκριμένες αλλά ένας αποκλεισμός από τη φάση των ομίλων, εκτός του ότι θα προκαλούσε εξελίξεις, θα στερούσε από την ομάδα την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή της.

Από εκείνη τη στιγμή λες και άλλαξαν όλα. Η ομάδα «ξεμπούκωσε» και ο οργανισμός απέκτησε ηρεμία. Ο,τι κι αν γίνονταν στην Κρήτη, στην Τούμπα, στου διαόλου το κέρατο, ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστεί. Φύγαμε από τα σχοινιά, πήραμε ανάσες, αρχίσαμε να βαράμε εμείς, κι απ` ότι φαίνεται, βαράμε δυνατά.

Μετά από τα τέσσερα τόσο εντυπωσιακά παιχνίδια που ακολούθησαν της ισοπαλίας με την Καλλονή (στην οποία ο ΠΑΟΚ ήταν καλός), μπορούμε να πούμε ότι έχουμε μια ομάδα αθλητική, που έχει δουλέψει και ξέρει κάποια από τα πράγματα που μπορεί να κάνει. Ασκεί πίεση και έχει κατοχή. Εχει διακριθέντες τις μεταγραφές της και κάποια νέα παιδιά που, αν συνεχίσουν έτσι, θα είναι σα να τους αποκτήσαμε από μεταγραφές. Ο ΠΑΟΚ έχει μια αξιοπρόσεκτη ισορροπία μεταξύ παλιών και νέων, γηγενών παικτών και μεταγραφών.

Εκ των υστέρων, βέβαια, όλοι μπορούμε να βρούμε ωραία στοιχεία αυτής της ομάδας για να την περιγράψουμε. Το θέμα είναι, από `δω και πέρα, πόσα «εκ των προτέρων» μπορούμε να δούμε και να αναλύσουμε.

Το παιχνίδι με τον Παναιτωλικό την Δευτέρα είναι μια απόδειξη πως στον δρόμο του ΠΑΟΚ υπάρχουν πολλές παγίδες. Πλέον όλοι είναι ψυλιασμένοι και μας περιμένουν. Αυτοί που είναι αξιόμαχοι, όπως ο Παναιτωλικός, έχουν τρόπο να μας δυσκολέψουν. Και φυσικά η ποδοσφαιρική λογική λέει ότι θα στραβώσουν και αποτελέσματα, όπως στράβωσαν ήδη για τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό (ο οποίος έχει υπερφυσικές ικανότητες αλά Γιούρι Γκέλερ και τα ισιώνει πολλές φορές…).

Κλείνουμε από εκεί που ξεκινήσαμε. Από την εμπιστοσύνη στις δυνατότητες της ομάδας που, μέχρι ενός σημείου, αποκαταστάθηκε. Μακάρι ο κόσμος να ενισχύσει την προσπάθεια και να γυρίσει στο γήπεδο. Αυτό το θέαμα αξίζει να το βλέπουν περισσότεροι και, αν γίνει το «κλικ», η αρχική παγωμάρα μπορεί να χτίσει μια καλύτερη σχέση μεταξύ ομάδας και φιλάθλων.

υ.γ: Ο Αγγελος, σε κάποιες από τις συνεντεύξεις του, είπε πράγματα που προσθέτουν ουσία στην ποδοσφαιρική κουλτούρα της οικογένειας του ΠΑΟΚ. Μίλησε για την εσωστρέφεια που μπορεί να τα καταστρέψει όλα. Για την «φρίκη» της γκρίνιας και της απαξίωσης. Μίλησε και για την αγάπη που πρέπει να εκφράζει κανείς για ό,τι κάνει. Για τα ΠΑΟΚτσάκια – ποδοσφαιριστές που είναι καλύτεροι από πολλές «φίρμες» αεροδρομίου. Αυτά ας μείνουν στο μυαλό όλων μας αυτήν την μεταβατική χρονιά. Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο για φέτος, μόνο για την εποχή  Αναστασιάδη ή απλά για όσο θα είναι μεγαλομέτοχος ο Σαββίδης. Είναι και για τους επόμενους.