Τα όσα επακολούθησαν στο κυριακάτικο ντέρμπι του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκη» δεν είναι τίποτε άλλο από μία επεξήγηση στην πράξη ενός απίστευτου ορισμού διαιτητή, σε ένα, κατά γενική ομολογία, από τα κορυφαία ντέρμπι στη Super League.

Η επιλογή του Αρετόπουλου, η «συστημική» επιβολή της που επιβεβαιώνεται και από το ξεμπρόστιασμα του Σαραϊδάρη στην «οργάνωση» και το γεγονός ότι πριν από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι νοιαζόμασταν περισσότερο για τη μέρα στην οποία θα (επιλέξει) να βρεθεί ο διαιτητής παρά για την κατάσταση που θα βρίσκονται οι δύο ομάδες, επεξηγούν όλα τα κωμικοτραγικά που συνέβησαν το βράδυ της Κυριακής στον Πειραιά.

Δυστυχώς δεν μπορεί κανείς μας να πει ότι δεν ήξερε ή δεν περίμενε τι θα συνέβαινε, καθώς άπαντες γίναμε απλά μάρτυρες σε ένα προαναγγελθέν «έκγλημα».

Το γρήγορο γκολ του ΠΑΟΚ γέμισε τον Αρετόπουλο με περισσότερο άγχος από ότι τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, με τον Τρικαλινό διαιτητή να δείχνει, από τη φάση της αγκωνιάς του Ιντέγιε στον Βαρέλα και την επιλογή να ξεχάσει την κίτρινη κάρτα, τις προθέσεις του.

Στη συνέχεια δε χρειάζεται και ιδιαίτερη γνώση, παρά μόνο λίγη παρατηρητικότητα για να αντιληφθεί κανείς ότι ο διαιτητής είχε συγκεκριμένη συμπεριφορά με βάση το εις βάρος σκορ του γηπεδούχου, η οποία τον έκανε να μη βλέπει κανένα από τα φάουλ που γίνονταν σε παίκτες του ΠΑΟΚ.

Μετά ήρθε το οφσάιντ του Ιντέγιε από οποίο ήρθε το γκολ της ισοφάρισης, η κόκκινη που έπρεπε να δει ο Μιλιβόγιεβιτς, η ανακάλυψη οφσάιντ σε βάρος του Ροντρίγκεζ, η κόκκινη που δε δόθηκε στον Μποτία, με τη λίστα των «εγκλημάτων» να μοιάζει ατελείωτη.

Είναι γραφικό όλο αυτό. Λυπηρό. Μία εικόνα ενός πανικόβλητου διαιτητή να κάνει τα πάντα για να μπει στα ρούχα του «σωστού υπηρέτη» του… συστήματος.

Ενός συστήματος που ακόμα και στις… καθυστερήσεις της συντριβής του, προκαλεί. Κάνει επίδειξη ισχύος. Θέλει να δείχνει ότι είναι άτρωτο, ατρόμητο, να κερδίζει τις εντυπώσεις στην κοινή γνώμη, προσπαθώντας να δώσει την αίσθηση του ανίκητου.

Ζούμε σε μία χώρα που βιώνει τις συνέπειες μίας βαθιάς οικονομικής κρίσης, η οποία αποτελεί την άμεση συνέπεια από μία ακόμα βαθύτερη κρίση θεσμών και αξιών.

Και το ποδόσφαιρο που αποτελεί έναν καθρέφτη και συνάμα μικρόκοσμο της κοινωνίας φροντίζει να μας αποδεικνύει πως το βαρέλι δεν έχει πάτο.

Προσπαθώ για να κάνω τη δουλειά μου να βάλω σε δεύτερη μοίρα τα διαιτητικά λάθη και να ασχοληθώ με το αγωνιστικό σκέλος του ντέρμπι. Μπορώ;  Φυσικά και όχι!

Πως μπορείς να σχολιάζεις ποδοσφαιρικά ένα ντέρμπι, στο οποίο το ίδιο το ποδόσφαιρο απουσιάζει.

Ό,τι και αν πεις θα αποτελεί υπόθεση και το πιθανότερο είναι ότι αυτή θα είναι και αρκετά λαθεμένη.

Αν ο Ιντέγιε υποδεικνυόταν σε θέση οφσάιντ και δεν ισοφάριζε ο Ολυμπιακός τον ΠΑΟΚ.

Αν οι «ερυθρόλευκοι» έπαιζαν, ως όφειλαν, με παίκτη λιγότερο από το πρώτο ημίχρονο…

Αν, αν, αν… Κωμωδία, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο.

Στο πιο άδικο ομαδικό άθλημα στον κόσμο οι λεπτομέρειες κάνουν τις περισσότερες φορές τη διαφορά και εμείς όχι μόνο δεν μπορούμε να αναλύσουμε ένα ντέρμπι σε τέτοιο βάθος, αλλά μας απαγορεύεται να το χαρούμε καθαρά αγωνιστικά γιατί κάποιος έχει αποφασίσει την τελική έκβαση ενός αγώνα και με νύχια και με δόντια σκοτώνει ένα παιχνίδι, ένα άθλημα.

Όλες οι απόψεις και τα δημοσιογραφικά σχόλια με αφορμή το παιχνίδι του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκη» μοιάζουν πολύ λίγα μπροστά στη φωνή των πραγματικών πρωταγωνιστών του αθλήματος.

Των παικτών και των προπονητών. Και αναφέρομαι προφανώς σε αυτούς του ΠΑΟΚ γιατί αυτοί του Ολυμπιακού, δυστυχώς για τον επαγγελματισμό τους, τα βλέπουν όλα καλά για να συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους και να… κονομάνε.

Έτσι κι αλλιώς περαστικοί είναι αυτοί από εδώ, το δικό μας ποδόσφαιρο σκοτώνουν!

Αναλύοντας λοιπόν τις δηλώσεις των πραγματικών πρωταγωνιστών, αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής και απαθής την οργή των αθλητών για όλα τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ο Παναγιώτης Γλύκος πραγματοποίησε μία εκπληκτική εμφάνιση στο ντέρμπι της Κυριακής. Ήταν ίσως ο κορυφαίος παίκτης του γηπέδου.

Κι όμως, όπως ο ίδιος τόνισε με οργή στις δηλώσεις του, αυτός ο διαιτητής (ο Αρετόπουλος) θέλησε και τα κατάφερε να γίνει και πάλι ο πρωταγωνιστής σε ένα παιχνίδι Ολυμπιακού-ΠΑΟΚ.

Θέλησε να κλέψει τη δόξα από τους πραγματικούς ποδοσφαιριστές. Θέλησε να επιβάλλει τη δική του άποψη, εξυπηρετώντας προφανώς συμφέροντα.

«Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι είμαστε απογοητευμένοι. Ξέραμε ότι μπορούσαμε να πάρουμε κάτι θετικό. Δεν ήταν όμως εφικτό κάτι τέτοιο, γιατί κάποιος κύριος δεν το ήθελε. Δεν τα λέω από το μυαλό μου… Ήταν ολοφάνερο. Για ακόμα μία φορά στην Ελλάδα αντί να είναι πρωταγωνιστές οι παίκτες, είναι ο διαιτητής. Άρα τι κάνουμε εμείς; Παίζουν κάποιοι άλλοι, στον ιδρώτα το δικό μας. Είναι μεγάλη απογοήτευση. Πριν δύο χρόνια, ήμουν σε αυτή τη θέση, και καθόμουν κάτω από εκείνα τα δοκάρια (σ.σ. αναφέρεται στην επίθεση με πυρσούς που έγινε σε βάρος του και ο Αρετόπουλος κοιτούσε απαθής) και έγινε ότι έγινε, με τον ίδιο διαιτητή. Σήμερα ήταν πάλι πρωταγωνιστής, ο ίδιος. Στις δικές μας πλάτες. Είμαστε στο 2016 και μιλάμε για κάθαρση του ποδοσφαίρου… Είμαστε όλοι πολύ απογοητευμένοι. Δε θέλουμε να το σκεφτόμαστε πλέον…», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Γλύκος.

Αν σέβεσαι τον εαυτό σου και γνωρίζεις τι σημαίνει να είσαι επαγγελματίας, από όποια θέση υπηρετείς οποιοδήποτε επάγγελμα, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά.

Διαβάζεις, σιχαίνεσαι, αηδιάζεις, ξενερώνεις και λυπάσαι για τον βιασμό του κανονικού ποδοσφαίρου.

Το μόνο για το οποίο χαίρεσαι είναι γιατί βρίσκονται άνθρωποι, εν προκειμένω ο Γλύκος, να δείξουν το απαραίτητο ψυχικό σθένος και από θέση πρωταγωνιστή να βγουν να μιλήσουν. Να πουν την αλήθεια.

Η δική τους αλήθεια δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί γραφική.

Ταυτόχρονα δυστυχώς, στεναχωριέσαι γιατί στην Ελλάδα ο αθλητισμός όχι μόνο δεν υπηρετεί μία από τις βασικές του αρχές, αυτή του να ενώνει τους ανθρώπους, αλλά έχει πάρει έναν εντελώς λάθος δρόμο, αποτελώντας μία βασική αιτία διχασμού.

Αυτών που θέλουν να δουν την αλήθεια κι εκείνων που βολεύονται από μία έστω και πολύ αρρωστημένη πραγματικότητα και δε θέλουν να αλλάξει τίποτα.

Δεν είναι μόνο ο Γλύκος. Φέτος ήταν αυτός που όντας ο πραγματικός αγωνιστικός πρωταγωνιστής του ΠΑΟΚ και του ντέρμπι βγήκε κι έκανε παντελονάτες δηλώσεις, σεβόμενος τον κόπο του και των συμπαικτών του, αλλά και το ψωμί που τρώει από τον χώρο εργασίας του.

Και ο Ίβιτς που γνωρίζει από παίκτης ακόμα τι συμβαίνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, είχε μία απίστευτα ορθή στάση, κάνοντας τα πάντα ως πραγματικός ποδοσφαιριστής για να ξεφτιλίσει το ίδιο το σύστημα που θέλησε να καταστρέψει ακόμα ένα ντέρμπι.

Τα ίδια είπε και ο Ροντρίγκεζ, ο οποίος υποστήριξε πως πλέον «έχει καταλάβει τι γίνεται…».

Πέρυσι αντίστοιχα οργισμένες δηλώσεις έκανε ο Μακ, ο οποίος ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ άφησε την ποδοσφαιρική ελληνική μπανανία για να αναζητήσει έστω και στη Ρωσία πιο σοβαρές ποδοσφαιρικές προκλήσεις.

Είναι τόσο πολλοί οι πραγματικοί πρωταγωνιστές στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου που αηδιάζουν με όσα συμβαίνουν στον χώρο, που ανεξάρτητα από τις οπαδικές προτιμήσεις του καθενός δεν μπορεί κανένας υγιώς σκεπτόμενος να κλείσει τα αυτιά του σε αυτή την οργή.

Το θέμα πλέον είναι πότε θα μπει ένα τέλος σε αυτή την οργή, πότε θα αναζητηθούν και θα βρεθούν πραγματικές λύσεις.

Το… μπαλάκι πλέον βρίσκεται στην πλευρά της FIFA. Δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί σήμερα να είναι αισιόδοξος ότι και η Παγκόσμια Ομοσπονδία ποδοσφαίρου είναι αποφασισμένη να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο και να δώσει μία πραγματική λύση στον βωμό της οριστικής κάθαρσης του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Μέχρι να φτάσουμε στην ημέρα που θα είμαστε βέβαιοι ότι η «εγκληματική οργάνωση» αποτελεί παρελθόν από το ποδόσφαιρο, όχι για να έρθει μία νέα που θα εξυπηρετεί νέα συμφέροντα, αλλά για να επιστρέψει και να νικήσει το κανονικό ποδόσφαιρο, το μόνο που θα μπορούμε να κάνουμε είναι μία καταγραφή της ζοφερής ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, από την οποία απουσιάζει το ποδόσφαιρο.