Δεν τον συμπαθούσα. Μου ασκούσε αυστηρή κριτική για τα λίγο πιο εμπορικά τραγούδια που επέλεγα στο ράδιο ή και στο μαγαζί, δεδομένου ότι ήθελα να κάνω τα χατίρια και σε λιγότερο «μυημένους» στο είδος μας φίλους οι οποίοι ήξεραν την Τσαλιγοπούλου και την Αρβανιτάκη περισσότερο από τον Μάλαμα ή την Μελίνα Κανά.

Κάποια στιγμή ο τύπος μου σκάει το παραμύθι πως έχει δικά του τραγούδια. Αρχές του 2000 πρέπει να ήταν. Τα ακούω, αρνητικά προδιατεθημένος, αλλά μου αρέσουν πολύ. Του το λέω, παίζω και κάποια στην εκπομπή μου στο ραδιόφωνο και εκεί που πάω να αλλάξω την γνώμη μου για εκείνον… τον χάνω, άγνωστο για ποιον λόγο…

Οταν πριν λίγα χρόνια αποκτήσαμε το «Σάρωθρον», είχα ένα προαίσθημα πως θα τον ξαναδώ και πράγματι μέσα σε λίγους μήνες, ένα πρωινό, έσκασε μύτη για καφέ, χωρίς να γνωρίζει πως ήμουν πλέον εγώ ο ιδιοκτήτης του.
Με το που τον είδα «πάγωσα». Είχε κάτι στο βλέμμα του που δεν μου άρεσε. Ηταν σα χαμένος. Σα να κόπηκε μια κλωστή που συνδέει αυτό που τότε ήταν ο Γ. με το σήμερα. Δεν ήταν καλά το παιδί. Δεν ήταν όπως πριν 15 χρόνια που μαλώναμε για τη μουσική. Ηπιαμε μαζί έναν καφέ, είπαμε αρκετά και απλά επιβεβαιώθηκε μέσα μου πως ο Γ. είχε περάσει μεγάλη περιπέτεια με την ψυχή και το μυαλό του.

Σκέφτομαι πως οι άνθρωποι είμαστε τραγικές φιγούρες. Κυβερνάμε τον κόσμο με το μυαλό μας αλλά στην ουσία αυτό μας κυβερνά και συχνά καταδυναστεύει αυτό που πραγματικά αποτελεί το είναι μας: Την ψυχή μας. Μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε, κατακτούμε κι εκεί που νομίζουμε ότι τα ελέγχουμε όλα, μια κλωστή αρκεί να κοπεί για να μας στείλει πίσω στο μηδέν. Ο Γ. που αμφισβητούσε και απαξίωνε τα πάντα, είναι πια ένα γλυκό μωρό. Άκακος και μακάριος. Ούτε θυμός, ούτε απαξίωση, ούτε κριτική, ούτε εξουσιαστική διάθεση. Σκάλωσε κάπου η ψυχούλα του κι έμεινε εκεί. Τώρα μπροστά μας είναι μόνον το χαμένο βλέμμα του κι ένα σώμα που το περιφέρει με κόπο εδώ κι εκεί.

Πίνω συχνά μαζί του καφέ. Τον ρωτώ για τις μουσικές του. Πιστεύω ότι είναι ο μόνος δρόμος προς το παρελθόν του. Τα θυμάται όλα και τα σιγοτραγουδά. Του πρότεινα να ηχογραφήσουμε κάποια από αυτά και ενθουσιάστηκε. Μετά σκέφτηκε την μητέρα του που δεν καλοβλέπει την ιδέα. Τη φοβάται τη μητέρα του γιατί του λέει πως δεν είναι έτοιμος ακόμη να βγει έξω στον κόσμο. Προσπαθώ να μαντέψω την καθημερινότητά του. Τα «μη» και τις προστακτικές που δέχεται. Θέλω να τον βάλω σε ένα στούντιο να παίξει μουσική. Η μουσική είναι μνήμη. Ενα usb που έχει «κουμπωμένες» εικόνες και συναισθήματα.

Δεν ξέρω την αιτία που κόπηκε η κλωστή του Γ. Θέλω, όμως, να τον βοηθήσω να βρει και να ενώσει τις δύο άκρες της. Μου διδάσκει πολλά η κουβέντα μαζί του. Με συγκινεί. Είναι το ανάστροφο από το να συναντάς έναν παλιό παιδικό σου φίλο, να τον κοιτάς στα μάτια και μέσα από τις ρυτίδες του να προσπαθείς να θυμηθείς πώς ήταν παιδί. Εγώ με τον Γ. κάνω το αντίθετο. Κοιτάω το παιδικό του βλέμμα, βλέπω την αθωότητα και παλεύω να θυμηθώ τον άντρα που γνώρισα πριν 15 χρόνια.

Με διδάσκει συνεχώς ο Γ. Μου υπενθυμίζει πως η παντοκρατορία του μυαλού μου είναι εύθραυστη. Πως το ότι έχασα το παιδί μέσα μου κι έγινα αυτό που είμαι είναι σχετικό, όχι κατ` ανάγκη καλό. Πως αυτό που νιώθω ότι «κυβερνάω» και κουμαντάρω είναι μια απλή ιδέα μέσα στο μυαλό μου κι αν το θεοποιήσω θα χαθεί και θα χαθώ κι εγώ.

Μου διδάσκει ταπεινότητα ο Γ. Και με συγκινεί. Γιατί χωρίς χέρια μπορώ να ζήσω. Χωρίς πόδια την έχω φανταστεί τη ζωή μου, όπως έχω φανταστεί πως θα ήμουν με κάποια δυσμορφία και α-σχήμια. Χωρίς το νου μου, όμως, δεν μπορώ να με φανταστώ. Χωρίς τη δύναμη του μυαλού μου και την έλξη της ψυχής μου, δεν είμαι τίποτα. Είμαι ένα σώμα που υποφέρει ακυβέρνητο.

Πάω να ακούσω τις μουσικές του φίλου μου. Το έχω καλά φυλαγμένο το CD του. Είναι ένα μπουκάλι σφραγισμένο με ένα μήνυμα. Και θέλω να το διαβάσω μπας και εντοπίσω κάτι από τα ψυχικά «δεδομένα» που χάθηκαν μέσα στον σκληρό μου δίσκο.

υ.γ: «…οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε
φορά που ακούω “Κατερίνα” τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε
πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος
το νου σου ε;»
Κατερίνα Γώγου