Φτάσαμε 46 χρόνων και μυαλό δε βάλαμε. Κλαίμε σαν μικρά παιδιά για τον ΠΑΟΚ.

Και κλαίμε στις νίκες και στις κατακτήσεις. Κλαίμε από χαρά. Απίστευτο συναίσθημα. Ξέσπασμα. Ακόμα κι ο Δημήτρης Τσορμπατζόγλου, που έχει έναν δικό του κλειστό τρόπο να εκφράζει τα συναισθήματά του, βούρκωσε στο τέλος του αγώνα και η φωνή του έτρεμε στην απονομή.

Εύχομαι κανένας άνθρωπος στον κόσμο να μην κλάψει ποτέ στη ζωή του για κανέναν άλλο λόγο εκτός από χαρά.

Ο ΠΑΟΚ είναι κυπελλούχος Ελλάδας 2021. Όσοι αξιωθήκαμε να το ζήσουμε από κοντά στην Αθήνα, θα κουβαλάμε για πάντα μια μυστική περιουσία ανάτασης και βαθιάς, αυθεντικής χαράς. Ήταν ένα τρόπαιο που το χρειαζόμασταν ως οργανισμός και ως βόρεια Ελλάδα. Ήδη τραβήξαμε πολλά τον τελευταίο ενάμιση σχεδόν χρόνο ως πολίτες. Οικονομικά προβλήματα, αγωνία για τη ζωή μας, παρατεταμένη κλεισούρα, τρελές απαγορεύσεις, διχασμός και καυγάδες για 45 λόγους. Χρειαζόμασταν κάτι μεγάλο για το φινάλε μιας περιόδου που θα σηματοδοτήσει όλη την υπόλοιπη ζωή των ανθρώπων παντού στη Γη.

Ο ΠΑΟΚ κυπελλούχος Ελλάδας για το 2021. Τέταρτο κύπελλο σε πέντε χρόνια, το τρίτο στο ΟΑΚΑ, δηλαδή 504 χιλιόμετρα μακριά από τη Θεσσαλονίκη, το δεύτερο σερί μετά το 2001 με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Σε μια χρονιά που ο Ολυμπιακός είναι καλός και πήρε αξία το πρωτάθλημα. Κι εμείς του χαλάσαμε τον θρίαμβο, το νταμπλ, τη χαρά στο τελευταίο ματς της χρονιάς. Μην κοιτάτε που το παίζουν χαλαροί. Αυτή η ήττα τους κλόνισε. Τους «τσαλάκωσε» μια εικόνα ηγεμονίας που φαίνονταν ότι είχαν.

Όλα αυτά φανερώνουν έναν οργανισμό που απέκτησε πια νοοτροπία νικητή. Μέταλλο. Σπουδαίο πράγμα αυτό: ακόμα και στις κακές χρονιές σου, με λάθη, με αποτυχίες, με άθλια οργάνωση, με «περήφανες πωλήσεις», με αλλαγή προπονητή, κατάφερες να βγεις δεύτερος και να πάρεις το κύπελλο. Γιατί φορμαρίστηκες την κατάλληλη στιγμή. Γιατί έχεις μάθει να αντεπεξέρχεσαι σε πίεση και αποτυχία. «Να σηκώνεσαι όταν πέφτεις κάτω», που είπε κι ο Πάμπλο Γκαρσία.

Κλείνει με το τρόπαιο του κυπέλλου μια δυστοπική χρονιά. Ποιος θα το περίμενε να γίνει ένα ολόκληρο πρωτάθλημα χωρίς φιλάθλους; Ούτε έναν. Ποιος το περίμενε να γίνει τελικός κυπέλλου με 11 προσκλήσεις; Η επόμενη ευχή, λοιπόν, είναι αυτή: Την προσεχή σεζόν να είμαστε όλοι στο γήπεδο, ασφαλείς, χαρούμενοι, έχοντας αφήσει πίσω μας την πανδημία.

Υ.γ.: Προσπαθώ να εξηγήσω σε ανθρώπους που δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, γιατί συγκεντρώθηκαν πέντε πούλμαν με οπαδούς του ΠΑΟΚ και πήγαν στην Αθήνα ενώ ήξεραν ότι το παιχνίδι είναι κεκλεισμένων των θυρών και δεν θα μπορούσαν να το δούνε. Δύσκολο να το κατανοήσουν. Είναι δύσκολο κάποιος που δεν γνωρίζει από ψυχολογία ποδοσφαιριστών κι από νοοτροπία οπαδών να βρει λογική σε μια δράση ανορθόδοξη με στοιχεία φάρσας, παρέμβασης. Κι όμως, στην γλώσσα του ποδοσφαίρου αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, περνάνε το μήνυμα, λειτουργούν καταλυτικά. «Ο μεγάλος περίπατος της Αθήνας», έγραψε κάποιος. Και μετά δε χρειάστηκε να ειπωθεί τίποτα άλλο.

Παραθέτω ένα κείμενο που έγραψα χθες στην Parallaxi και, προς μεγάλη μου έκπληξη, έδειξαν οι αναγνώστες να το κατανοούν. Περιγράφει όσα πιστεύω για την αξία του ποδοσφαίρου στη ζωή των ανθρώπων.

Για μπάλα θα μιλάμε τώρα…