Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, ο Ραχμάν Μπάμπα παίρνει εξιτήριο και επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Είναι καλά. Θα μπει ομαλά στις προπονήσεις σε λίγες μέρες. Έτσι λέει το ιατρικό πρωτόκολλο.

Το σημειώνω πρώτο αυτό γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι χθες βράδυ στη Λεωφόρο η τύχη δεν μας γύρισε την πλάτη κι ας αποκλειστήκαμε. Τύχη είναι που ζει ο Ράχμαν Μπάμπα. Τύχη είναι που είμαστε όλοι καλά και έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε για το πρωτάθλημα και το κύπελλο, για το χθεσινό ματς και τα πέναλτι, για τις αντιδράσεις και τη συνέχεια των αγώνων του ΠΑΟΚ. Όσοι δεν το καταλαβαίνετε αυτό, εύχομαι να μη χρειαστεί να ανησυχήσετε για έναν δικό σας άνθρωπο σε τούτη την πλάση. Να μη χρειαστεί ποτέ να πείτε: «Ποια πέναλτι ρε μαλάκες; Πέθανε ένας άνθρωπος απόψε!»

Χθες είχα έναν φίλο που μπροστά μου ευχήθηκε: «να ζήσει το παλικάρι κι ας αποκλειστούμε». Και αποκλειστήκαμε. Τον αγκάλιασα στο τέλος και κλάψαμε μαζί αλλά ήταν από ανακούφιση, ηταν κι από πίκρα αλλά δεν ήταν από μαράζι. Ξέρετε τί είναι το μαράζι; Ρωτήστε μανάδες που έχουν χάσει τα παιδιά τους.

Πάμε παρακάτω, όμως.

Ο ΠΑΟΚ χθες είχε δύο αντιπάλους: Τον εαυτό του, που έπρεπε να βελτιώσει γιατί δεν ήταν καλά τις τελευταίες βδομάδες και τον Παναθηναϊκό που στο πρώτο παιχνίδι μαζί μας είχε αποκτήσει προβάδισμα. Όπως γράψαμε μετά το 0-1 της Τούμπας σε αυτό το σάιτ, ο ΠΑΟΚ έπαιζε «με την πλάτη στον τοίχο». Ουσιαστικά νίκησε και τους δυο αντιπάλους στο γήπεδο. Τον εαυτό του, γιατί κατάφερε να παρουσιάσει ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο στις μονομαχίες, την ένταση, την ομοιογένεια αλλά και τον Παναθηναϊκό τον οποίο υπέταξε σε όλους τους τομείς περιορίζοντάς τον σε παθητικό ρόλο. Το παιχνίδι έληξε 0-1 αντί για 1-4 και στην παράταση ο ΠΑΟΚ ήταν αυτός που απέκτησε σκορ πρόκρισης και το κρατούσε σθεναρά ως τον τραυματισμό του Μπάμπα, το σοκ της αποχώρησης με ασθενοφόρο, της απαραίτητης διακοπής και της μοιραίας συνέχισης του αγώνα με 10 ποδοσφαιριστές. Δεν άντεξε στην τελευταία φάση. Έφαγε ένα γκολ κι έπειτα το παιχνίδι δε χρήζει συζήτησης. Τα πέναλτι δε δηλώνουν υπεροχή ομάδας. Είναι ένας αξιοπρεπής τρόπος να τελειώσει το παιχνίδι. Ένας θα έχανε κι ένας θα λυτρωνόταν. Ίσως όχι με αυτόν τον Χιτσκοκικό τρόπο. Ίσως όχι τόσο οδυνηρά. Ίσως όχι τόσο… ΠΑΟΚ. Αλλά εμείς είμαστε ΠΑΟΚ, αφού.

Στον ΠΑΟΚ δεν περισσεύουν τα τρόπαια. Έχουμε λίγα και είναι όλα αποκτημένα με ιδρώτα και υπερπροσπάθεια. Πάντα ως αουτσάιντερ. Πάντα υπό αντίξοες συνθήκες. Το θέλαμε πολύ το κύπελλο. Οπαδοί και αγωνιστικό τμήμα. Αυτό σημαίνει πως ο χθεσινός αποκλεισμός έχει πόνο. Έχει τσατίλα και έχει και «γαμώτο». Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Μπέσα τώρα. Έβλεπα εφιάλτες την εκτέλεση των πέναλτι. Μέχρι που κάποια στιγμή είδα στον ύπνο μου ότι είχαμε περάσει. Ποτέ παλαιότερα δεν το ένιωσα αυτό κι ας ήμουν μικρότερος και πιο πορωμένος. Πάνω που πίστευα ότι ηρέμησα, μεγάλωσα και μετρίασαν μέσα μου τα πάθη, χθες τη νύχτα «αρρώστησα» ψυχικά. Μου κόστισε.

Ξυπνώντας το πρωί ήμουν αρκετά διαφορετικός, πολύ πιο αισιόδοξος και θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας στο κλείσιμο του άρθρου. Λέω λοιπόν πως ο χθεσινός αποκλεισμός του ΠΑΟΚ από τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο είναι ένα σημείο όπου μπορεί να «γυρίσει το κουμπί». Κακά τα ψέματα, η ομάδα μας δεν διαφέρει πολύ από τις άλλες τρεις διεκδικήτριες του τίτλου. Είμαστε σχεδόν στα ίδια με τη διαφορά πως οι υπόλοιποι έχουν ενισχυθεί περισσότερο τον Γενάρη. Με λίγα λόγια, έχουμε τις λιγότερες πιθανότητες να πάρουμε το πρωτάθλημα. Μόνο η ενότητα, το πείσμα και η διάθεση για να δοθούν απαντήσεις στο γήπεδο μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά και να δώσουν την απαραίτητη ώθηση στην ήδη πάρα πολύ καλή ομάδα μας. Αυτή η ομάδα χρωστάει κάτι στον εαυτό της και στους οπαδούς της. Και το «σύμπαν» της χρωστάει αυτής της ομάδας. Κάτι της στέρησε αλλά υπάρχει χρόνος τους επόμενους δύο μήνες να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Ανέφερα τους οπαδούς μας. Σπανίως με απογοητεύουν στα δύσκολα αλλά χθες ήταν συγκλονιστικοί. Ήταν οι οπαδοί που μπορούν να εμπνεύσουν, να αλλάξουν την ψυχολογία όλης της οικογένειας του ΠΑΟΚ και να δώσουν το σύνθημα της συνέχειας. Η ανακοίνωση που εξέδωσε το συντονιστικό των συνδέσμων αμέσως μετά τον αποκλεισμό από τον Παναθηναϊκό είναι η απόδειξη πως ο κόσμος επιβραβεύει την προσπάθεια, καταλαβαίνει κάτω από ποιες συνθήκες παίζεται αυτό το άθλημα στην Ελλάδα, παραδέχεται τις ήττες ως μέρος του παιχνιδιού και συνεχίζει. Η φράση « Ο σημερινός Π.Α.Ο.Κ. ήταν μια ομάδα βγαλμένη από τα όνειρα μας» είναι μια ατόφια ποιητική σκέψη από αυτές που τα νέα παιδιά ξέρουν να ανακαλούν μέσα από την ψυχή τους για να εκφραστούν. Ναι, εγώ που τόσες φορές έχω επικρίνει τις καφρίλες μερίδας οπαδών σε εμετικά συνθήματα και απαράδεκτα πανό, χθες πήρα λίγη από την ενέργεια και την αισιοδοξία τους. Ο ΠΑΟΚ δεν τελειώνει ούτε σε μία χρονιά, ούτε σε ένα άθλημα, ούτε σε έναν ποδοσφαιριστή, ούτε σε έναν οπαδό, ούτε σε έναν πρόεδρο. Ο ΠΑΟΚ είναι «αυταξία» και οι οπαδοί του χθες έδειξαν το δρόμο για τα επόμενα σχέδια και τις επόμενες διεκδικήσεις αυτού το κλαμπ. Το έχω ξαναγράψει σε αυτό το μπλογκ: Ο Νικόλας Τριανταφυλλίδης στο ντοκιμαντέρ του για τα 90 χρόνια του ΠΑΟΚ έδωσε τον τίτλο «Νοσταλγώντας το μέλλον». Με έχει αγγίξει πολύ αυτή η κουβέντα, ειπωμένη από έναν σκηνοθέτη που βρίσκονταν στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου. Πιστεύω πως αυτό πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας. Να νοσταλγούμε τα όμορφα που θα διεκδικήσουμε στο μέλλον. Ίσως ούτε καν εμείς οι ίδιοι αλλά οι επόμενοι. Ίσως κάποιοι που δε θα μας γνωρίζουν καν αλλά θα τους έχουμε «σπείρει» από σήμερα.

Υ.γ.: Στο σόι μας (Σακισλόγλου στην Ευκαρπία – Γεννηματά στην Επτάλοφο) οι μισοί ήταν ΠΑΟΚ και οι άλλοι μισοί Άρης. Μιλάμε για τρελή καζούρα με φέρετρα και βαμμένα αμάξια, με χουνέρια απίστευτα. Στην αρχή, παιδάκι νηπιαγωγείου ακόμα, ήμουν διχασμένος. Ο κυρ Στράτος ήταν άρρωστο ΠΑΟΚι αλλά και οι θείοι έδιναν χαρτζιλίκι αν φώναζες «Άρης». Ξέρετε σε ποιο παιχνίδι κατάλαβα τί ομάδα ήμουν; Στο Μπάγερν – ΠΑΟΚ μετά τον αποκλεισμό. Από εκείνο το παιχνίδι, που το είδα σε ασπρόμαυρη οθόνη στα 8 μου χρόνια, κατάλαβα και επέλεξα. Κατάλαβα τί με περιμένει και επέλεξα τη μοίρα μου. Δύο χρόνια αργότερα η ομάδα μου κατέκτησε το πρωτάθλημα κόντρα σε όλους και σε όλα. Ήμουν ήδη 10. Τετάρτη δημοτικού. Έτρεχα με τον γέρο μου μέχρι τα Τρίκαλα με ένα ΦΙΑΤ 128 για να δω το 0-1 με τον Ηρακλή. Όπως τότε, που καταφέραμε το ακατόρθωτο, έτσι και τώρα, κάτι μέσα μου λέει πως η χθεσινή «ποδοσφαιρική ανορθογραφία» θα διορθωθεί. Σύντομα. Αρκεί να είμαστε όλοι ζωντανοί. Κι ο Μπάμπα κι ο Σαμάτα κι ο Οζντόεφ και όλοι.
Αλλιώς… δε θα έχει κανένα νόημα.