Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ανακοίνωσε με ένα μακροσκελές μήνυμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.

Ο σταρ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου κατέγραψε με το εθνόσημο, 234 συμμετοχές, πέτυχε 146 γκολ και 46 ασίστ κατακτώντας το Euro του 2016 και δυο φορές το Nations League (2019, 2025).

Στην ανακοίνωσή του αναφέρει:

«Για τον πορτογαλικό λαό, έφτασε η στιγμή να επιστρέψω τη φανέλα με το νούμερο επτά της εθνικής ομάδας — μια φανέλα που ανήκει σε όλους μας. Ποτέ δεν ένιωσα ότι ήταν αποκλειστικά δική μου, αλλά για 23 χρόνια είχα το προνόμιο και την ευθύνη να τη φοράω, να την υπερασπίζομαι και να τη μεταφέρω μαζί μου σε γήπεδα σε όλο τον κόσμο. Σήμερα, ήρθε η ώρα να την παραδώσω στο μέλλον.

Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση, γιατί ορισμένες αποφάσεις δεν λαμβάνονται μόνο με το μυαλό, αλλά και με την καρδιά. Ένα ταξίδι που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2003 και άλλαξε τη ζωή μου για πάντα, φτάνει στο τέλος του. Όταν κοιτάζω πίσω και αναλογίζομαι όλα όσα έζησα με την εθνική ομάδα, δεν βλέπω μόνο αγώνες, γκολ, ρεκόρ ή τρόπαια.

Βλέπω ανθρώπους. Βλέπω μετανάστες που, για 90 λεπτά, ένιωσαν λίγο πιο κοντά στην Πορτογαλία. Βλέπω εκατομμύρια Πορτογάλους που, παρόλο που δεν με έχουν συναντήσει ποτέ από κοντά, με έκαναν κομμάτι της ζωής τους. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο το παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο αφορά τους ανθρώπους. Σε όλη τη διάρκεια της πορείας μου στην εθνική ομάδα, προσπάθησα να ξεπεράσω τα όριά μου.

Ήθελα να κερδίζω, ήθελα να είμαι ο καλύτερος, ήθελα να γράψω ιστορία. Πάντα είχα υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου, πάντα ζητούσα το κάτι παραπάνω, πάντα πίστευα ότι μπορούσαμε να φτάσουμε ακόμα πιο μακριά, και έδωσα ό,τι είχα και δεν είχα για αυτή τη φανέλα. Υπήρξαν απογεύματα και βραδιές που ήταν ιδανικά, νίκες που δεν θα ξεχάσω ποτέ, αλλά και ήττες που παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη μου μέχρι σήμερα — αν και δυσκολεύομαι να τις θυμηθώ. Απέτυχα κι εγώ, υπέφερα κι εγώ. Υπήρξαν στιγμές που δεν μπόρεσα να προσφέρω στον πορτογαλικό λαό αυτό που τόσο πολύ επιθυμούσε, αλλά ποτέ δεν τα παράτησα και, πάνω απ' όλα, ποτέ δεν έπαψα να νιώθω περήφανος που εκπροσωπώ την Πορτογαλία.

Σε όλα αυτά τα χρόνια, έμαθα μερικά πολύ απλά πράγματα: τα γκολ έρχονται και φεύγουν, τα τρόπαια μένουν στα μουσεία, τα ρεκόρ αργά ή γρήγορα καταρρίπτονται, αλλά υπάρχει κάτι που ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να σβήσει: τη θέση που κατέχουμε στις καρδιές των ανθρώπων. Αν ποτέ σας έκανα χαρούμενους, αν κάποιο γκολ μου σας έκανε να αγκαλιάσετε κάποιον, να ξεχάσετε μια έγνοια και να νιώσετε περηφάνια για τη χώρα μας, τότε όλα άξιζαν τον κόπο.

Γιατί το να είσαι Πορτογάλος σημαίνει και αυτό: υποφέρουμε μαζί, σηκωνόμαστε μαζί, πιστεύουμε ξανά. Η Πορτογαλία θα χρειάζεται πάντα νέους ανθρώπους που ονειρεύονται, παίκτες που δεν τα παρατούν ποτέ, νέες γενιές που πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να φτάσουν εκεί που δεν έχει φτάσει κανείς στο παρελθόν. Διότι μια χώρα που συνεχίζει να δημιουργεί νέους ήρωες είναι μια χώρα που δεν θα σταματήσει ποτέ να πιστεύει στον εαυτό της.

Στους συμπαίκτες μου, θέλω να απευθύνω μια ξεχωριστή κουβέντα. Σας ευχαριστώ για κάθε κούρσα, κάθε αγκαλιά, κάθε διαφωνία, κάθε στιγμή σιωπής πριν βγούμε στο γήπεδο, κάθε νίκη που πανηγυρίσαμε μαζί και κάθε ήττα που μας έκανε πιο δυνατούς. Είχα το προνόμιο να είμαι ο αρχηγός σας, αλλά κανένας αρχηγός δεν βαδίζει μόνος του, και εσείς αποτελείτε κομμάτι της δικής μου ιστορίας.

Σε όλους τους προπονητές, τους παράγοντες, τους γιατρούς, τους φυσικοθεραπευτές, το προσωπικό ιματισμού, τους εργαζόμενους και τόσους άλλους που συνεργάστηκαν μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια: σας ευχαριστώ. Πολλοί από εσάς δεν εμφανιστήκατε ποτέ σε φωτογραφίες, αλλά χωρίς εσάς, καμία από αυτές τις φωτογραφίες δεν θα ήταν δυνατή. Στην οικογένειά μου, σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε αυτό το όνειρο μαζί μου.

Σας ευχαριστώ που κατανοήσατε τις απουσίες, τις θυσίες και τις στιγμές που η ομάδα έπρεπε να καλύψει έναν χώρο που ανήκε και σε εμάς. Αν έφτασα μέχρι εδώ, ήταν επειδή ήμασταν πάντα εμείς οι πρωταγωνιστές. Και στον πορτογαλικό λαό, σε όλους εσάς — Πορτογάλους διασκορπισμένους σε όλο τον κόσμο — θέλω να πω κάτι τελευταίο. Υπάρχει μια εικόνα που θα κουβαλάω πάντα μαζί μου: η στιγμή που αρχίζει να ακούγεται ο εθνικός ύμνος.

Κοιτάζω γύρω, βλέπω τους συμπαίκτες μου, βλέπω τις κερκίδες, βλέπω παιδιά, μητέρες, πατέρες και παππούδες, βλέπω Πορτογάλους που ήρθαν από τόσο μακριά μόνο και μόνο για να είναι εκεί. Και κατά τη διάρκεια αυτών των λεπτών, παύουμε να είμαστε διαφορετικοί. Δεν υπάρχουν σύλλογοι, χρώματα, κοινωνικές τάξεις, επαγγέλματα ή απόψεις. Υπάρχει μόνο ένα πάθος.

Πορτογαλία: Αυτό είναι το συναίσθημα που θα κουβαλάω μαζί μου για την υπόλοιπη ζωή μου. Σήμερα, η παρουσία μου στο γήπεδο με την εθνική ομάδα φτάνει στο τέλος της. Φεύγω με το κεφάλι ψηλά, περήφανος για τη διαδρομή που ακολούθησα και γνωρίζοντας ότι έδωσα ό,τι είχα για την Πορτογαλία. Όμως, δεν θα πάψω ποτέ να είμαι ένας από εσάς. Θα συνεχίσω να αγωνιώ, να νιώθω και να πανηγυρίζω κάθε νίκη της Πορτογαλίας μαζί σας. Αφιέρωσα τη ζωή μου προσπαθώντας να γίνω ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο.

Σήμερα συνειδητοποιώ ότι η μεγαλύτερη νίκη ήταν το ότι κέρδισα το δικαίωμα να εκπροσωπώ την καλύτερη χώρα στον κόσμο. Σας ευχαριστώ για αυτά τα 23 χρόνια. Σας ευχαριστώ που πιστέψατε σε εμένα. Σας ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να ζήσω ένα όνειρο, το οποίο ξεκίνησε όταν ήμουν ακόμα ένα παιδί, τρέχοντας πίσω από μια μπάλα στα δάση. Η φανέλα με το νούμερο 7 παραμένει. Η περηφάνια που ένιωθα φορώντας την θα είναι δική μου για πάντα.

Η Πορτογαλία θα είναι πάντα μαζί μου. Αντίο. Κριστιάνο Ρονάλντο.»

Ο ΠΑΟΚ προετοιμάζεται για το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, την Κυριακή 8 Νοεμβρίου στις 21:00, με τις γνωστές απουσίες, αλλά απέναντι σε έναν αντίπαλο κι ένα γήπεδο που τα τελευταία χρόνια δείχνει χαρακτήρα.

Ειδικά, την περασμένη σεζόν, σε 5 αναμετρήσεις, ο Δικέφαλος μέτρησε 3 νίκες και 2 ισοπαλίες.

Συγκεκριμένα επικράτησε στις 5 Οκτωβρίου για το πρωτάθλημα με 2-1 στην Τούμπα, ενώ στις 14 Ιανουαρίου κέρδισε στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» με 0-2 για το Κύπελλο Ελλάδας.

Δύο μήνες αργότερα περίπου, στις 8 Μαρτίου, στο ίδιο γήπεδο για το πρωτάθλημα, οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες 0-0.

Στα play-offs, ο ΠΑΟΚ νίκησε τον Ολυμπιακό με 3-1 στην Τούμπα, και πήρε την ισοπαλία στο Φάληρο, με 1-1.

5 Νοεμβρίου 2020. Σαν σήμερα, πριν από έξι χρόνια. Στην άδεια λόγω κορωνοϊού Τούμπα, στο πλαίσιο της 3ης αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Europa League, o ΠΑΟΚ αντιμετωπίζει την PSV Αϊντχόφεν και την "σκορπάει" στους... τέσσερις ανέμους, παρότι βρέθηκε πίσω στο σκορ στο 20΄ από πέναλτι του Ζάχαβι!

Με την έναρξη της επανάληψης όμως και την είσοδο των Τζόλη, Σφιντέρσκι, ο Δικέφαλος ανέβασε κατακόρυφα την απόδοσή του και στο 47΄ ο Σβαμπ ισοφάρισε σε 1-1, για να ακολουθήσει το γκολ του Ζίβκοβιτς στο 56΄, το γκολ του Τζόλη στο 59΄ και το δεύτερο γκολ του Ζίβκοβιτς στο 66΄, για το τελικό 4-1!

Οι συνθέσεις:

ΠΑΟΚ: Ζίβκοβιτς, Ροντρίγκο, Βαρέλα, Κρέσπο, Γιαννούλης (71' Λύρατζης), Σβαμπ, Ντόουγκλας, Ελ Καντουρί (80' Τσιγγάρας), Α. Ζίβκοβιτς (84' Μουργκ), Μπίσεσβαρ (46' Τζόλης), Τσόλακ (46' Σφιντερσκι).

PSV Αϊντχόφεν: Μβογκό, Τέζε, Μποσκαρλί, Σαγνκαρέ (83' Λεντέσμα), Μαξ, Τόμας (58' Μαντουέκε), Ροζάριο (46' Φάιν), Γκέτσε (83' Σαϊμπάρι), Μάλεν, Ιχατάρενι (58' Τζούνιορ), Ζάχαβι.

Θυμηθείτε τις καλύτερες στιγμές και τα γκολ της αναμέτρησης πατώντας ΕΔΩ