Φέτος τα Χριστούγεννα, περισσότερο από κάθε στιγμή του χρόνου, ακόμα κι από τις περσινές γιορτές που ήταν οι πρώτες χωρίς αυτόν, μου έλλειψε το φιλαράκι μου, ο Χρήστος Παυλίδης.
Θα γιόρταζε χθες. Και θα ήταν ένα από τα πρώτα μου τηλεφωνήματα. Ξέρετε, εγώ το PAOK24 κυρίως από τον Χρηστάρα το έμαθα. Ήμουν, βέβαια, φίλος και με τον Σταύρο και τον Δημήτρη αλλά ο Χρήστος ήταν «αδελφός», εργάζονταν εδώ και από αυτόν μάθαινα πόσο διαφορετικό και καινοτόμο ήταν το εγχείρημα του συγκεκριμένου σάιτ. Μια ζωή όλο ΠΑΟΚ, ειδήσεις, αγώνες, συνεντεύξεις, ταξίδια. Μια ζωή όπως την διαλέξαμε και μάς διάλεξε. Μια ζωή που πάντα μάς δημιουργούσε πληρότητα γιατί ήταν αυτό που αγαπούσαμε να κάνουμε.
Ο Χρήστος Παυλίδης ήταν πολλά πράγματα. Αθόρυβος από επιλογή και με κίνδυνο να μην αναγνωρίζεται η αξία του. Μη ανταγωνιστικός από χαρακτήρα με αποτέλεσμα να τον θεωρούν δεδομένο. Ανίκανος ακόμα και να σκεφτεί να κάνει κακό στον οποιονδήποτε με κόστος να μην τον σέβονται όσο του άξιζε. Ο Χρήστος ήταν μοναδική περίπτωση: Ουσιαστικός, εργατικός, με τεράστιο θαυμασμό και αγάπη για τους αθλητές, τους προπονητές, τον κόσμο και όλους όσους δημιουργούσαν τα ποδοσφαιρικά γεγονότα που περιέγραφε.
Γνωριστήκαμε στο «σχολείο» του Αγγελιοφόρου κάπου το 2000. Αγαπηθήκαμε. Μιλούσαμε για μουσικές, για θέατρο, για αγαπημένα στέκια και για τον ΠΑΟΚ. Του είπα να φύγει από τη δική μας εφημερίδα, τον Αγγελιοφόρο, να πάει στη Μέτροσπορ. «Θα σε μάθει όλος ο κόσμος. Ούτε ταξί δε θα πληρώνεις, θα στο κερνάνε», του έλεγα. Κυνήγησε τα όνειρά του όλα. Με πήρε και μένα μαζί του σε ένα ραδιοφωνικό. Στήσαμε στον 103 του Κώστα Βασιλόπουλου την εκπομπή «Όχι άλλο κάρβουνο». Μιλούσαμε στην prime time ζώνη ενός αθλητικού ραδιοφώνου για τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και το «Ας περιμένουν οι γυναίκες», δίναμε προσκλήσεις για θέατρο και συναυλίες, παίρναμε συνεντεύξεις από τον Μανώλη Γλέζο και τον Μήτσο Παπαχρήστο. Τηλεφωνούσαν στο κέντρο οι ακροατές και έλεγαν «σας παρεμβάλλει άλλος σταθμός» κι έλεγε η τηλεφωνήτρια: «όχι, τα παιδιά κάνουν εκπομπή, απλώς παίζουν Τρύπες και Χατζηφραγκέτα».
Τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Χρήστος: Αμάσητος. Με εξαιρετικά ελληνικά, με ρεπορτάζ διασταυρωμένο, με προθέσεις πάντα καθαρές και τίμιες. Χωρίς υστεροβουλία. Και με μία οικογένεια εκπληκτική. Από γονείς και αδέλφια μέχρι την αγαπημένη του Τότα και την Μαιρούλα. Ειλικρίνεια, αγάπη, απέραντος αυτοσαρκασμός, χαρά και όρεξη για ζωή. Αντιμετώπισε την αρρώστια του με γενναιότητα και με αξιοπρέπεια. Όπως ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης. Δε μάς βάρυνε ποτέ με τα δικά του. Κι ας έβγαζε τεράστιο λούκι. Λίγο καιρό πριν «φύγει» κι ενώ ο όγκος είχε επανεμφανιστεί στο κεφάλι του, ήπιαμε καφέ κάτω από το σπίτι του. Του πρότεινα να κατέβουμε στην Αθήνα στον τελικό με τον Ολυμπιακό. Για το γούρι. Για να επαναλάβουμε τον άθλο του ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ, όταν μείναμε στην εθνική και μας έφερε η οδική βοήθεια. Δεν μπορούσε να πει ναι. Είχε διαισθανθεί το τέλος του. Την μοίρα του και κρυφογέλαγε. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ εκείνον τον καφέ. Ήταν ο αποχαιρετισμός του. Με φωνή που μπέρδευε τα λόγια και ψυχή που ξεχώριζε όλα τα συναισθήματα.
Χρήστος Παυλίδης, Στέργιος Αναστασιάδης, Ελένη Μπούντου, Γιάννης Παρασκευαϊδης, Αγάπη Γαβριηλίδου, Ηλίας Καπράλος, Σταύρος Κόλκας και η αφεντιά μου, ξημερώματα μετά τον τελικό κυπέλλου του ΟΑΚΑ το 2019, νταμπλούχοι, περιμένουμε την οδική να φορτώσει το αυτοκίνητο του Παυλίδη που μας άφησε.
Φέτος μού έλλειψε πολύ το φιλαράκι μου. Τέτοιες μέρες θα πίναμε Olmega σοκολάτα σε σφηνάκια. Θα μιλούσαμε για ταινίες. Θα μας έλεγε για τις συναυλίες που ψάχνει κούτρα εισιτήριο να πάει. Με τον Χρήστο τον Φραγκαντώνη θα κανονίζαμε και κανένα εκτός έδρας παιχνίδι του ΠΑΟΚ. Έτσι για να… «Περιμένουν οι γυναίκες». Αλλά ο Χρηστος δεν είναι εδώ. Τίποτα από αυτά δε θα γίνει. Θα κάνουμε άλλα πράγματα. Θα κάνουμε πως δεν μάς πειράζει. Πώς η ζωή συνεχίζεται. Κι ας μην είναι τίποτα ίδιο. Κι ας πονάνε όλα όταν τα ανακαλείς στο μυαλό και τα νοσταλγείς.
Σας γράφω αυτό το άρθρο γιατί αγωνιώ μην ξεχαστεί αυτό το παιδί, το φιλαράκι μας, ο Χρηστάρας ο Παυλίδης. Όταν έφυγε, αρκετοί σκεφτήκαμε πως μπορούμε να κάνουμε πολλά για να τον κρατήσουμε ζωντανό αλλά… «ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός». Έρχεται και τα εξαφανίζει όλα. Έτσι άρχισε να ξεθωριάζει και η μνήμη του Χρήστου Παυλίδη. Όχι απότομα αλλά πιο ύπουλα, αργά, σταθερά. Αξίζει τον κόπο να το θυμόμαστε αυτό το παιδί. Δεν ήταν ένας απλός «ρεπόρτερ ΠΑΟΚ» ο Χρήστος. Δεν ήταν καν απλώς ένας άνθρωπος με δημόσιο λόγο. Ήταν ένας σπουδαίος χαρακτήρας με ποιότητα, ψυχραιμία, ανιδιοτέλεια. Ήταν μια ψυχή που μόνον καλό μπορούσε να κάνει. Και το έκανε και στον ΠΑΟΚ και σε μας τους συναδέλφους του.
Φέτος τα Χριστούγεννα ας μην ξεχάσουμε τον Χρήστο. Κι ας φροντίσει και ο ΠΑΟΚ να θεσπίσει πλέον μια εκδήλωση ή να ονοματίσει μια βράβευση με το όνομα του. Είναι το ελάχιστο που πρέπει να κάνουμε για να θυμόμαστε ποιος ήταν και τι χνάρι άφησε φεύγοντας.
Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης ανέβαλε τη δίκη για τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού για τις 27 Νοεμβρίου έπειτα από αίτημα του συνηγόρου υποστήριξης της κατηγορίας.
Η υπόθεση δολοφονίας του Άλκη Καμπανού, οδηγήθηκε σε δεύτερο βαθμό έπειτα από την έφεση που άσκησε ο πρώην προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης, ζητώντας βαρύτερες καταδίκες για τους περισσότερους κατηγορούμενους. Σε πρώτο βαθμό, επτά από τους δώδεκα οπαδούς, είχαν καταδικαστεί με την ποινή της ισόβιας κάθειρξης και επιπλέον με πολυετείς ποινές καθείρξεις ως συναυτουργοί σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο ενώ οι υπόλοιποι πέντε με πρόσκαιρες ποινές κάθειρξης ως απλοί συνεργοί στην ίδια πράξη.
Η εκδίκαση επρόκειτο να ξεκινήσει σήμερα (23/10), ωστόσο, λόγω ζητημάτων υγείας του συνηγόρου υποστήριξης της κατηγορίας, αναβλήθηκε για τις 27 Νοεμβρίου.
Την 6η θέση κατέλαβε στο Eurovolley η Εθνική Γυναικών, σημειώνοντας την καλύτερη επίδοση στην ιστορία της.
Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα απέκλεισε την εκ των φαβορί Γαλλία, και έφθασε στα προημιτελικά.
Το εμπόδιο της Σερβίας αποδείχθηκε ανυπέρβλητο(ήττα με 3-0), ωστόσο η παρουσία στους «8» για δεύτερη φορά μετά το 1991, αποτελεί σίγουρα μια μεγάλη επιτυχία.