Τα σημειώναμε και στο προηγούμενο blog. Oμάδα με πολλούς νεαρούς παίκτες, αυτά θα έχει και μέσα σε δύο εβδομάδες από το ξεκίνημα του πρωταθλήματος, τα βλέπουμε να γίνονται.

Ο ΠΑΟΚ χρειάστηκε 55 λεπτά, το βράδυ της Τετάρτης, για να καταφέρει να χάσει από μια ομάδα με… 1.5 παίκτες, όπως η Ρόσα Ράντομ. Έχασε όμως, βάρυνε το κλίμα και άλλο, γύρισε στη Θεσσαλονίκη μία μέρα μετά και με μισή προπόνηση ουσιαστικά, πήγε να παίξει σε ένα εχθρικό κλίμα, απέναντι σε μια ομάδα που έχει το τριπλάσιο μπάτζετ, σε ένα εκτός έδρας ντέρμπι.

Και νίκησε!

Καμία έκπληξη… Όσοι από τους μεγαλύτερους σε ηλικία ΠΑΟΚτσήδες, συνεχίζουν να είναι κοντά στο τμήμα και έχουν ζήσει τις καλές εποχές, έχουν ζήσει και πολλές ανάλογες στιγμές στο πρόσφατο και στο πιο μακρινό παρελθόν. Είτε με απρόσμενες νίκες, είτε με απρόσμενες ήττες (κυρίως αυτές). Για πολλούς, λοιπόν, η χθεσινή νίκη ήταν απρόσμενη αλλά για να τα βάλουμε λίγο κάτω…

Το παιχνίδι για έναν προπονητή της εμπειρίας του Σούλη Μαρκόπουλου, ήταν «ανοικτό βιβλίο». Αυτό που βλέπαμε εμείς (που δεν είμαστε στην προπόνηση κάθε μέρα, και δεν κατέχουμε ούτε το… 1% της γνώσης που έχουν οι προπονητές), ήταν ότι ο ΠΑΟΚ έπρεπε να κλείσει τη ρακέτα του στην άμυνα και να μην επιτρέψει στον Άρη, να φτάνει κοντά στο καλάθι.

Ο εξαιρετικά διαβασμένος ΠΑΟΚ, στο παιχνίδι πάνω από το στεφάνι του Μπάκνερ, καθώς και στην εξουδετέρωση του Καββαδά, έπρεπε να κάνει απλώς τα βασικά, για να κερδίσει το παιχνίδι. Άλλωστε με αυτή την περιφέρεια που έχει ο Άρης και με τους συγκεκριμένους Αμερικανούς, όλο το βράδυ να σούταραν τρίποντα, πάλι τα ίδια ποσοστά θα είχαν. Μπορεί και χειρότερα.

Ο ΠΑΟΚ έκανε τα βασικά, έκλεισε τη ρακέτα του και από τη στιγμή που εξασφάλισε ότι ο αντίπαλός του θα κινηθεί στους μέσους όρους του επιθετικά (λίγο πάνω από τους 60 πόντους), ήθελε απλά να βάλει έναν πόντο περισσότερο. Ε δεν ήταν και τόσο δύσκολο, όπως αποδείχθηκε, παρότι δεν είχε κανέναν από τους παίκτες του σε μεγάλη μέρα. Αν είχε έναν κανονικό ΒΑΣΙΚΟ πλέι μέικερ και ήταν στοιχειωδώς εύστοχος στις βολές (αντί για αυτό το 55%) θα έκανε περίπατο. Δεν τα είχε αυτά, αλλά τη δουλειά του την έκανε.

Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα για αυτή την ομάδα. Μέσα από τον Libero 107,4 και από το PAOK24, έχουμε τονίσει πολλές φορές, ότι αυτή η καινούργια και νεανική ομάδα, για να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, θέλει ένα πράγμα. ΝΙΚΕΣ! Με τη Δόξα Λευκάδας και τη Ρόσα Ράντομ, ο ΠΑΟΚ έδειξε να φοβάται να νικήσει. Ειδικά στην Πολωνία, έχασε τρεις φορές το παιχνίδι μέσα από τα χέρια του. Το είπε ο Κλάντον, το είπε και ο Τσόχλας, έξω από τα αποδυτήρια του Παλέ, ότι αυτή η χθεσινή νίκη, πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο για ανάλογα αποτελέσματα στη συνέχεια και καλύτερες εμφανίσεις.

Και κάτι ακόμα. Ο νεοπλουτισμός είναι κάτι που έζησε η χώρα από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 μέχρι και το 2010. Ήταν 20 ωραία χρόνια, έστω και με δανεικά. Τη λογική του νεοπλουτισμού τη ζει οπαδικά η πόλη, στο ποδόσφαιρο με τον ΠΑΟΚ και στο μπάσκετ με τον Άρη τα τελευταία χρόνια. Το γήπεδο όμως, λέει πάντα την αλήθεια, είτε σε χορτάρι είτε πάνω σε παρκέ. Αυτό έδειξε και χθες. Ο καλύτερος νίκησε, όπως γίνεται σχεδόν πάντα, στο δικαιότερο ομαδικό άθλημα του πλανήτη.

Υ.Γ.: Αλήθεια πως μπορούν να εξηγήσουν οι προπονητές στους παίκτες τους, πώς να σταματούν με φάουλ έναν αιφνιδιασμό πλέον; Ποιο είναι αντιαθλητικό και ποιο όχι; Μπορεί να απαντήσει κάποιος εκ των υπευθύνων; Και πόσο εξυπηρετεί σε ένα ντέρμπι, που είναι δεδομένο το «ξύλο» στις άμυνες, να υπάρχουν τόσα πολλά σφυρίγματα; Όσο κάνουμε κουβέντα για τους Αρετόπουλους και τους Σιδηρόπουλους, η διαιτησία στο μπάσκετ συνεχίζει να έχει καλούς διαιτητές που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού…

Υ.Γ.2: Απορία: Τι έχει να χάσει ο ΠΑΟΚ, όσο συνεχίζει σε αυτή την κατάσταση ο Μιλιένοβιτς, από την περαιτέρω ενεργοποίηση του Κόνιαρη στο rotation; Τουλάχιστον, ο 19χρονος μέσα από τα παιχνίδια και τα λάθη που θα κάνει σε αυτά, θα πάρει και τις απαραίτητες εμπειρίες για να γίνει με τον καιρό, κανονικός παίκτης. Χθες άλλωστε, στα 9 λεπτά που έπαιξε στη δεύτερη περίοδο (και δεν ξαναέπαιξε μετά) είχε πολλή περισσότερη συμμετοχή από τον Σέρβο. Που στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου, σχεδόν δεν πέρασε το κέντρο…

Υ.Γ.3: Μέχρι και αφιερώματα για τον Τσόχλα! Βλέπετε, τώρα, το «μούσι» πουλάει. Τα ίδια που κάνει τα τελευταία χρόνια στον ΠΑΟΚ, τα ίδια κάνει και τώρα. Ακόμα και με ποιοτικότερους συμπαίκτες από τους τωρινούς, όποτε χρειαζόταν, έβγαινε μπροστά. Γι’ αυτό και μαζί με τον Μαργαρίτη, είναι οι δύο «σταθερές» αυτής της ομάδας. ΟΚ, δεν είναι ούτε Σπανούλης, ούτε Διαμαντίδης… Αλλά η νοοτροπία τους, εντός και εκτός παρκέ είναι αυτή που πρεσβεύει αυτόν τον ΠΑΟΚ. Αρέσει δεν αρέσει.

Υ.Γ.4: Σχολείο δεύτερης ευκαιρίας ο ΠΑΟΚ; Μπόγρης, Τσαιρέλης, Χάτσερ, ΜακΓκραθ και τώρα Χρυσικόπουλος; Θα δείξει…

Υ.Γ.5: Για τον Σούλη Μαρκόπουλο; Δυο λέξεις: Θα σέβεστε…

Υ.Γ.6: Ζήσαμε για να πάμε σε γήπεδο που είχε λαϊκά δικαστήρια, μετά το τέλος του αγώνα και ΔΕΝ ήταν για τον ΠΑΟΚ! Ίσως και once in a lifetime εμπειρία.