Το πανηγύρι δε χάλασε ούτε φέτος. Και δε γινόταν να χαλάσει κιόλας, εδώ που τα λέμε. Το ετήσιο αντάμωμα πήγε καλά από την αρχή μέχρι το τέλος. Το γήπεδο γέμισε και πάλι, τα χαμόγελα ήταν εκεί και το νέο… βιολί, ήταν αυτήν τη φορά ο Πατ Μπέβερλι.

Ο οποίος ήταν παντού, έβαλε τα περισσότερα από τα τρίποντα που του έδινε προκλητικά ο αντίπαλος, έκανε τάπες, έκλεψε μπάλες, πήρε ριμπάουντ (έκανε και 1-2 φάουλ που δε δόθηκαν, 737 παιχνίδια στο ΝΒΑ είναι αυτά) και η ζωή θα προχωρήσει, με τον ΠΑΟΚ να έχει μπροστά του τη μεγάλη πρόκληση της διεκδίκησης ενός ευρωπαϊκού τίτλου. Και φέτος. Όπως είχε και πέρσι. Και όταν είσαι εκεί συχνά, θα έρθει και η ώρα σου που θα πανηγυρίζεις εσύ στο τέλος.

Έχει πολλά πράγματα στα οποία μπορούμε να μείνουμε το χθεσινό ντέρμπι; Όχι και τόσα. Η ουσία είναι ότι ο ΠΑΟΚ, έκανε σημαντικό βήμα για το πλεονέκτημα έδρας στην πρώτη φάση των πλέι οφ, ενώ με το αποτέλεσμα αυτό, διεκδικεί και την 3η θέση από την ΑΕΚ (που έχει κι αυτή μπροστά της τη διεκδίκηση εκ νέου ενός ευρωπαϊκού τίτλου).

Όπως με το Περιστέρι στον πρώτο προημιτελικό του FEC, όπως με τη Μούρθια στο Παλατάκι, αλλά και στην Ισπανία ανά διαστήματα και όπου ήταν εφικτό, έτσι και χθες, ο ΠΑΟΚ του Παντελή Μπούτσκου, πήρε μια σημαντική νίκη, με οδηγό του την ένταση στην άμυνα. Έκαναν εξαιρετική δουλειά σε αυτό στην περιφέρεια, στο δεύτερο μέρος Κόνιαρης και Ντίμσα και το ότι η ομάδα πλέον είναι… ένα, φαίνεται από τον αριθμό των ριμπάουντ, δικών της και αντιπάλων, στα δύο τελευταία παιχνίδια. 49-26 με τη Μούρθια, 47-27 με τον Άρη. «Ταπεινοί και πεινασμένοι» είχε πει ο Λεξ, «ταπεινοί και πεινασμένοι» είπε και ο Παντελής Μπούτσκος για την ομάδα του χθες.

Για τον Μπέβερλι δε χρειάζεται να πούμε πολλά. Απλά να κοιτάξουμε λίγο πίσω και να δούμε τι συζητούσαμε όλοι μας, όταν τον βλέπαμε στην αρχή να ζορίζεται πολύ, προερχόμενος από μεγάλη αποχή στα 38 του και έχοντας κι έναν τραυματισμό στο ξεκίνημα του στον ΠΑΟΚ, που τον κράτησε κι άλλο πίσω. Έχουμε πει πολλές φορές, όλα αυτά τα χρόνια από αυτήν εδώ τη γωνία, ότι ο μπασκετικός ΠΑΟΚ έχει πολύ… μπάσκετ ως οργανισμός, για να διαχειρίζεται διάφορες καταστάσεις. Η εικόνα του «PatBev» από τους προημιτελικούς με το Περιστέρι, είναι αυτή που θέλουν όλοι. «Money time» αποκαλούν αυτήν την εποχή οι Αμερικανοί, αφού τώρα κρίνονται όλα και ο Μπέβερλι σε αυτό το σημείο, φωνάζει εμφατικά «παρών».

Για τους… δίπλα δε μπορείς να σταθείς σε πολλά επίσης, αν και επειδή πραγματικά κάνουν μια νέα προσπάθεια, το γεγονός ότι εκπροσωπούνται προπονητικά από το συγκεκριμένο, δεν τιμά πρώτα τους ίδιους. Ο άνθρωπος που δεν έδωσε συγχαρητήρια στον αντίπαλο, που είπε δύο φορές και στο flash interview και στη συνέντευξη Τύπου μετά, ότι εύχεται να ξαναβρεί τον ΠΑΟΚ ως το τέλος της σεζόν, πούλησε το λαϊκισμό του και για τις 23-9 βολές χθες (για τις 39-11 της ομάδας του στον 1ο γύρο αφού ρωτήθηκε δεν απάντησε ποτέ), αλλά… αυτό έπρεπε να κάνει, αφού μόνο αν παίξει και κερδίσει τον ΠΑΟΚ σε μια σειρά πλέι οφ στο τέλος ,μπορεί να ελπίζει ότι θα συνεχίσει και του χρόνου εκεί. Όλοι το ξέρουν αυτό.

Κατά τα άλλα, πάμε για 11 χρόνια σερί ηττών του Άρη στο Παλατάκι, στην κανονική περίοδο, με διαφόρων ειδών νίκες του ΠΑΟΚ, τις περισσότερες φορές πάντως, έρχονται εύκολα. Το γνωστό… πατ-πατ στην πλάτη για τον ηττημένο δηλαδή, φέτος έγινε απλά Pat-Pat.