Ο Σταύρος Κόλκας γράφει για τον ΠΑΟΚ που είναι πάλι σε κρίση και για τον Ιγκόρ Τούντορ που αδυνατεί να σκεφτεί πρακτικά, νιώθοντας πίεση παρά την στήριξη του μεγαλομετόχου.

O ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ είναι και επίσημα πλέον ο περίγελος του ελληνικού ποδοσφαίρου. Έχω ακόμη το βίτσιο να τον ακολουθώ με αποτέλεσμα να ακούω μειωτικά σχόλια για αυτόν σε όλες τις προφορές. Βλάχικα, αρβανίτικα, νησιώτικα, όπου και να πάω ακούω να γλεντάνε τον ΠΑΟΚ.

Το ερώτημα βέβαια που κινείται στο μυαλό μου είναι ένα. Είναι αυτός ΠΑΟΚ; Προφανώς και δεν έχει καμία σχέση με το κλαμπ που αγαπώ εγώ προσωπικά ως οπαδός και βέβαια καμία σχέση με το κλαμπ που θα ήθελα να καλύπτω δημοσιογραφικά και να έχω επαγγελματική τριβή μαζί του.

Προσπαθώ να ξεκαθαρίσω μέσα μου τους λόγους που συμβαίνει αυτό και να βγάλω ένα κεντρικό πόρισμα. Μία είναι η λέξη που έρχεται όταν κάνω ταμείο, σε κάθε θέμα που προκύπτει. Η λέξη …αργός.

Είναι κάτι ως έναν βαθμό λογικό, όμως αφύσικα μέχρι στιγμής δεν έχει λυθεί το πρόβλημα. Είναι σίγουρα η απόσταση Ιβάν Σαββίδη – Μικράς Ασίας, είναι σίγουρα η διάθεσή του να μην ορίζει μπάτζετ αλλά να ελέγχει την κάθε περίπτωση ξεχωριστά.

Έτσι λοιπόν, ξεκινώντας από τη φετινή χρονιά, καθυστερημένα αποκτήθηκε αθλητικός διευθυντής, βιαστικά προπονητής, καθυστερημένα παίκτες. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε.

Η διάγνωση για το τι θέλει η ομάδα, είναι γνωστή από τον Σεπτέμβρη. Αυτό που είπε χθες ο Τούντορ στη συνέντευξη Τύπου πρέπει να το έγραψα 15Αυγουστό. Δεν είμαι εγώ ο Αϊνστάιν και ο Άρνεσεν χαζός. Σίγουρα το ήξερε.

Σήμερα βαδίζουμε την 7η μέρα του Γενάρη και ο ΠΑΟΚ που θα έπρεπε να έχει τον νέο παίκτη του από την Πρωτοχρονιά περιμένει τον Σαββίδη για να δώσει ή όχι έγκριση στις περιπτώσεις που θα του εμφανίσουν. Θα είναι επιτυχία αν 20 Γενάρη έχει έρθει παίκτης. Και η πλάκα είναι πως έγινε τόση μανούρα για τον Γκαλίτσιο που θα ήταν ανέτοιμος, όμως αν είχε αποκτηθεί όταν είχε έρθει, θα ήταν έτοιμος πριν τον παίκτη που θα έρθει για να καλύψει το βασικό κενό.

Ο ΠΑΟΚ είναι αργός και αν θέλει να τρέξει οποιοδήποτε πρότζεκτ, θα πρέπει να γίνει γρήγορος. Και αυτό εξαρτάται από τον Ιβάν Σαββίδη. Από κανέναν άλλο.

Πάμε όμως και στην καθημερινότητα. Ο ΠΑΟΚ έχασε από την Καλλονή, όμως αυτά συμβαίνουν. Το χειρότερο είναι πως ξέραμε πως θα χάσει από την Καλλονή.

Υπάρχει μία αλυσίδα γεγονότων που με οδήγησε πριν το παιχνίδι σε αυτό το συμπέρασμα. Όσοι με διαβάζουν και με ακούνε στο ραδιόφωνο γνωρίζουν τι έλεγα πριν το παιχνίδι.

Η απόρριψη του αιτήματος Τούντορ για Γκαλίτσιο τον γέμισε ανασφάλεια. Φάνηκε από την μετέπειτα λειτουργία του πως αισθάνθηκε ότι είναι ένα βήμα από την αποχώρηση. Οι προπονήσεις ήταν νευρικές, οι τακτικές αναζητήσεις δεν είχαν λογική και όλα αυτά βγήκαν στον αγώνα.

Η διαχείριση του αγώνα επιεικώς κακή. Έξω ο Μαλεζάς που έφερε ισορροπία στην άμυνα, μέσα ο ανέτοιμος Βίτορ. Έξω ο Τζιόλης που είναι δηλωμένος να μην αγωνιστική την Κυριακή, μέσα ο Χαρίσης που προέρχεται από τραυματισμό ή ο Γκολάσα. Έξω για ακόμη μία φορά ο Μπερμπάτοφ, μέσα ο Κλάους που η λέξη ντεφορμέ είναι μικρή για να καλύψει την εικόνα του. Για την άδεια του Όλσεν μην το αναλύσω. Χθες θα μπορούσε να ολοκληρωθεί η καριέρα του Μελίσσα. Με συνοπτικές διαδικασίες.

Η ομάδα είναι η πρώτη που αναρωτιέται τι κάνει ο προπονητής. Οι άλλοι ερχόμαστε μετά. Για αυτόν τον λόγο στις τρεις επισκέψεις της Καλλονής στην περιοχή του ΠΑΟΚ το κοντέρ έγραψε δύο γκολ και ένα δοκάρι. Η ανασφάλειά του προπονητή έχει μεταφερθεί εντός των γραμμών.

Την προσπάθεια του ΠΑΟΚ να προστατέψει τον Ιγκόρ Τούντορ μετά το τέλος της αναμέτρησης την χαρακτηρίζω ηρωϊκή. Ο Τούντορ δεν βάλλεται από τον Τύπο αλλά από την αδυναμία του να διαχειριστεί πολύ απλά πράγματα.

Από την άλλη, αν όντως πιστεύει ο Ιβάν Σαββίδης πως πρέπει να μείνει μέχρι το τέλος είναι κάτι σεβαστό. Θέλει να δει και μία χρονιά να τελειώνει με τον ίδιο προπονητή ακόμη και αν γίνει άνω κάτω. Δικαίωμά του.

Απλά σε αυτές τις περιπτώσεις, η στήριξη κοστίζει. Πρέπει να του πάρει τους παίκτες που ζητάει, όσον αφορά στα χαρακτηριστικά βέβαια.

Εγώ στη θέση του Σαββίδη δεν θα έπαιρνα κανέναν. Θέλω να είμαι ειλικρινής. Γιατί για να εξελίξω ένα πρότζεκτ, να προσθέσω χαρακτηριστικά, πρέπει να υπάρχει κορμός. Και σήμερα που μιλάμε δεν υπάρχει.