ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
Όταν αηδιάζουν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές…
Μπορεί στο υποβαθμισμένο ελληνικό πρωτάθλημα να υπάρχουν το πολύ 5-6 παιχνίδια που συγκινούν το φιλοθεάμων ποδοσφαιρικό κοινό, ωστόσο ακόμα και σε αυτές τις αναμετρήσεις απαγορεύεται το ποδόσφαιρο να έχει καθαρά πρωταγωνιστικό ρόλο.
Τα όσα επακολούθησαν στο κυριακάτικο ντέρμπι του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκη» δεν είναι τίποτε άλλο από μία επεξήγηση στην πράξη ενός απίστευτου ορισμού διαιτητή, σε ένα, κατά γενική ομολογία, από τα κορυφαία ντέρμπι στη Super League.
Η επιλογή του Αρετόπουλου, η «συστημική» επιβολή της που επιβεβαιώνεται και από το ξεμπρόστιασμα του Σαραϊδάρη στην «οργάνωση» και το γεγονός ότι πριν από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι νοιαζόμασταν περισσότερο για τη μέρα στην οποία θα (επιλέξει) να βρεθεί ο διαιτητής παρά για την κατάσταση που θα βρίσκονται οι δύο ομάδες, επεξηγούν όλα τα κωμικοτραγικά που συνέβησαν το βράδυ της Κυριακής στον Πειραιά.
Δυστυχώς δεν μπορεί κανείς μας να πει ότι δεν ήξερε ή δεν περίμενε τι θα συνέβαινε, καθώς άπαντες γίναμε απλά μάρτυρες σε ένα προαναγγελθέν «έκγλημα».
Το γρήγορο γκολ του ΠΑΟΚ γέμισε τον Αρετόπουλο με περισσότερο άγχος από ότι τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, με τον Τρικαλινό διαιτητή να δείχνει, από τη φάση της αγκωνιάς του Ιντέγιε στον Βαρέλα και την επιλογή να ξεχάσει την κίτρινη κάρτα, τις προθέσεις του.
Στη συνέχεια δε χρειάζεται και ιδιαίτερη γνώση, παρά μόνο λίγη παρατηρητικότητα για να αντιληφθεί κανείς ότι ο διαιτητής είχε συγκεκριμένη συμπεριφορά με βάση το εις βάρος σκορ του γηπεδούχου, η οποία τον έκανε να μη βλέπει κανένα από τα φάουλ που γίνονταν σε παίκτες του ΠΑΟΚ.
Μετά ήρθε το οφσάιντ του Ιντέγιε από οποίο ήρθε το γκολ της ισοφάρισης, η κόκκινη που έπρεπε να δει ο Μιλιβόγιεβιτς, η ανακάλυψη οφσάιντ σε βάρος του Ροντρίγκεζ, η κόκκινη που δε δόθηκε στον Μποτία, με τη λίστα των «εγκλημάτων» να μοιάζει ατελείωτη.
Είναι γραφικό όλο αυτό. Λυπηρό. Μία εικόνα ενός πανικόβλητου διαιτητή να κάνει τα πάντα για να μπει στα ρούχα του «σωστού υπηρέτη» του… συστήματος.
Ενός συστήματος που ακόμα και στις… καθυστερήσεις της συντριβής του, προκαλεί. Κάνει επίδειξη ισχύος. Θέλει να δείχνει ότι είναι άτρωτο, ατρόμητο, να κερδίζει τις εντυπώσεις στην κοινή γνώμη, προσπαθώντας να δώσει την αίσθηση του ανίκητου.
Ζούμε σε μία χώρα που βιώνει τις συνέπειες μίας βαθιάς οικονομικής κρίσης, η οποία αποτελεί την άμεση συνέπεια από μία ακόμα βαθύτερη κρίση θεσμών και αξιών.
Και το ποδόσφαιρο που αποτελεί έναν καθρέφτη και συνάμα μικρόκοσμο της κοινωνίας φροντίζει να μας αποδεικνύει πως το βαρέλι δεν έχει πάτο.
Προσπαθώ για να κάνω τη δουλειά μου να βάλω σε δεύτερη μοίρα τα διαιτητικά λάθη και να ασχοληθώ με το αγωνιστικό σκέλος του ντέρμπι. Μπορώ; Φυσικά και όχι!
Πως μπορείς να σχολιάζεις ποδοσφαιρικά ένα ντέρμπι, στο οποίο το ίδιο το ποδόσφαιρο απουσιάζει.
Ό,τι και αν πεις θα αποτελεί υπόθεση και το πιθανότερο είναι ότι αυτή θα είναι και αρκετά λαθεμένη.
Αν ο Ιντέγιε υποδεικνυόταν σε θέση οφσάιντ και δεν ισοφάριζε ο Ολυμπιακός τον ΠΑΟΚ.
Αν οι «ερυθρόλευκοι» έπαιζαν, ως όφειλαν, με παίκτη λιγότερο από το πρώτο ημίχρονο…
Αν, αν, αν… Κωμωδία, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο.
Στο πιο άδικο ομαδικό άθλημα στον κόσμο οι λεπτομέρειες κάνουν τις περισσότερες φορές τη διαφορά και εμείς όχι μόνο δεν μπορούμε να αναλύσουμε ένα ντέρμπι σε τέτοιο βάθος, αλλά μας απαγορεύεται να το χαρούμε καθαρά αγωνιστικά γιατί κάποιος έχει αποφασίσει την τελική έκβαση ενός αγώνα και με νύχια και με δόντια σκοτώνει ένα παιχνίδι, ένα άθλημα.
Όλες οι απόψεις και τα δημοσιογραφικά σχόλια με αφορμή το παιχνίδι του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκη» μοιάζουν πολύ λίγα μπροστά στη φωνή των πραγματικών πρωταγωνιστών του αθλήματος.
Των παικτών και των προπονητών. Και αναφέρομαι προφανώς σε αυτούς του ΠΑΟΚ γιατί αυτοί του Ολυμπιακού, δυστυχώς για τον επαγγελματισμό τους, τα βλέπουν όλα καλά για να συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους και να… κονομάνε.
Έτσι κι αλλιώς περαστικοί είναι αυτοί από εδώ, το δικό μας ποδόσφαιρο σκοτώνουν!
Αναλύοντας λοιπόν τις δηλώσεις των πραγματικών πρωταγωνιστών, αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής και απαθής την οργή των αθλητών για όλα τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ο Παναγιώτης Γλύκος πραγματοποίησε μία εκπληκτική εμφάνιση στο ντέρμπι της Κυριακής. Ήταν ίσως ο κορυφαίος παίκτης του γηπέδου.
Κι όμως, όπως ο ίδιος τόνισε με οργή στις δηλώσεις του, αυτός ο διαιτητής (ο Αρετόπουλος) θέλησε και τα κατάφερε να γίνει και πάλι ο πρωταγωνιστής σε ένα παιχνίδι Ολυμπιακού-ΠΑΟΚ.
Θέλησε να κλέψει τη δόξα από τους πραγματικούς ποδοσφαιριστές. Θέλησε να επιβάλλει τη δική του άποψη, εξυπηρετώντας προφανώς συμφέροντα.
«Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι είμαστε απογοητευμένοι. Ξέραμε ότι μπορούσαμε να πάρουμε κάτι θετικό. Δεν ήταν όμως εφικτό κάτι τέτοιο, γιατί κάποιος κύριος δεν το ήθελε. Δεν τα λέω από το μυαλό μου… Ήταν ολοφάνερο. Για ακόμα μία φορά στην Ελλάδα αντί να είναι πρωταγωνιστές οι παίκτες, είναι ο διαιτητής. Άρα τι κάνουμε εμείς; Παίζουν κάποιοι άλλοι, στον ιδρώτα το δικό μας. Είναι μεγάλη απογοήτευση. Πριν δύο χρόνια, ήμουν σε αυτή τη θέση, και καθόμουν κάτω από εκείνα τα δοκάρια (σ.σ. αναφέρεται στην επίθεση με πυρσούς που έγινε σε βάρος του και ο Αρετόπουλος κοιτούσε απαθής) και έγινε ότι έγινε, με τον ίδιο διαιτητή. Σήμερα ήταν πάλι πρωταγωνιστής, ο ίδιος. Στις δικές μας πλάτες. Είμαστε στο 2016 και μιλάμε για κάθαρση του ποδοσφαίρου… Είμαστε όλοι πολύ απογοητευμένοι. Δε θέλουμε να το σκεφτόμαστε πλέον…», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Γλύκος.
Αν σέβεσαι τον εαυτό σου και γνωρίζεις τι σημαίνει να είσαι επαγγελματίας, από όποια θέση υπηρετείς οποιοδήποτε επάγγελμα, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά.
Διαβάζεις, σιχαίνεσαι, αηδιάζεις, ξενερώνεις και λυπάσαι για τον βιασμό του κανονικού ποδοσφαίρου.
Το μόνο για το οποίο χαίρεσαι είναι γιατί βρίσκονται άνθρωποι, εν προκειμένω ο Γλύκος, να δείξουν το απαραίτητο ψυχικό σθένος και από θέση πρωταγωνιστή να βγουν να μιλήσουν. Να πουν την αλήθεια.
Η δική τους αλήθεια δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί γραφική.
Ταυτόχρονα δυστυχώς, στεναχωριέσαι γιατί στην Ελλάδα ο αθλητισμός όχι μόνο δεν υπηρετεί μία από τις βασικές του αρχές, αυτή του να ενώνει τους ανθρώπους, αλλά έχει πάρει έναν εντελώς λάθος δρόμο, αποτελώντας μία βασική αιτία διχασμού.
Αυτών που θέλουν να δουν την αλήθεια κι εκείνων που βολεύονται από μία έστω και πολύ αρρωστημένη πραγματικότητα και δε θέλουν να αλλάξει τίποτα.
Δεν είναι μόνο ο Γλύκος. Φέτος ήταν αυτός που όντας ο πραγματικός αγωνιστικός πρωταγωνιστής του ΠΑΟΚ και του ντέρμπι βγήκε κι έκανε παντελονάτες δηλώσεις, σεβόμενος τον κόπο του και των συμπαικτών του, αλλά και το ψωμί που τρώει από τον χώρο εργασίας του.
Και ο Ίβιτς που γνωρίζει από παίκτης ακόμα τι συμβαίνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, είχε μία απίστευτα ορθή στάση, κάνοντας τα πάντα ως πραγματικός ποδοσφαιριστής για να ξεφτιλίσει το ίδιο το σύστημα που θέλησε να καταστρέψει ακόμα ένα ντέρμπι.
Τα ίδια είπε και ο Ροντρίγκεζ, ο οποίος υποστήριξε πως πλέον «έχει καταλάβει τι γίνεται…».
Πέρυσι αντίστοιχα οργισμένες δηλώσεις έκανε ο Μακ, ο οποίος ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ άφησε την ποδοσφαιρική ελληνική μπανανία για να αναζητήσει έστω και στη Ρωσία πιο σοβαρές ποδοσφαιρικές προκλήσεις.
Είναι τόσο πολλοί οι πραγματικοί πρωταγωνιστές στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου που αηδιάζουν με όσα συμβαίνουν στον χώρο, που ανεξάρτητα από τις οπαδικές προτιμήσεις του καθενός δεν μπορεί κανένας υγιώς σκεπτόμενος να κλείσει τα αυτιά του σε αυτή την οργή.
Το θέμα πλέον είναι πότε θα μπει ένα τέλος σε αυτή την οργή, πότε θα αναζητηθούν και θα βρεθούν πραγματικές λύσεις.
Το… μπαλάκι πλέον βρίσκεται στην πλευρά της FIFA. Δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί σήμερα να είναι αισιόδοξος ότι και η Παγκόσμια Ομοσπονδία ποδοσφαίρου είναι αποφασισμένη να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο και να δώσει μία πραγματική λύση στον βωμό της οριστικής κάθαρσης του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Μέχρι να φτάσουμε στην ημέρα που θα είμαστε βέβαιοι ότι η «εγκληματική οργάνωση» αποτελεί παρελθόν από το ποδόσφαιρο, όχι για να έρθει μία νέα που θα εξυπηρετεί νέα συμφέροντα, αλλά για να επιστρέψει και να νικήσει το κανονικό ποδόσφαιρο, το μόνο που θα μπορούμε να κάνουμε είναι μία καταγραφή της ζοφερής ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, από την οποία απουσιάζει το ποδόσφαιρο.
Ο ΠΑΟΚ υποδέχεται την Παρτιζάν, στις 16:45 στην Τούμπα, στο φιλικό που γίνεται στο πλαίσιο των εορτασμών των 100 ετών από την ίδρυση του "Δικέφαλου του Βορρά", μετά τη συμφωνία των δύο συλλόγων στην πρόσφατη μεταγραφή του Όγκνιεν Ούγκρεσιτς.
Τσιφτσής, Μπαλωμένος, Μπελερής, Κένι, Ελουστόντο, Κόστα, Μπαταούλας, Μπάμπα, Τέιλορ, Σανταμαρία, Λουσέ, Καμαρά, Ούγκρεσιτς, Σορετίρε, Ντεσπόντοφ, Χατσίδη, Εντιαγέ, Τσιότας, Κακάλης, Παπαδόπουλος, Νικηφόρος και Λιάκος, αποτελούν την αποστολή του ΠΑΟΚ, με τον Κιρίλ Ντεσπόντοφ, να αναμένεται να αγωνιστεί μετά από την πολύμηνη απουσία του.
Κρούνιτς, Μιλόσεβιτς, Σαμσόν, Τζούρτζεβιτς, Μίλιτς, Λίμα, Μίτροβιτς, Μιλοβάνοβιτς, Γιούρτσεβιτς, Ράκοβιτς, Μπάμπα, Ράκιτς, Πέτσεντσιτς, Άλεξιτς, Αλίλοβιτς, Μιλαντίνοβιτς, Τσούμιτς, Κόστιτς, Σεκ, Ζουμπαϊρού, Ζε, Λέκιτς αποτελούν την αποστολή της Παρτιζάν, στην επιστροφή του Αλεξάνταρ Στανόγεβιτς στην Τούμπα, έστω και σε φιλικό παιχνίδι.
Οι φίλοι και των δύο ομάδων, ετοιμάζονται να στήσουν το δικό τους πάρτι στην κερκίδα, με τις σχέσεις τους να είναι γνωστές, ενώ από τις 12:00, ετοιμάζονται διάφορες εκδηλώσεις για όλη την οικογένεια στο γήπεδο.
Το παιχνίδι ξεκινάει στις 16:45 και μεταδίδεται τηλεοπτικά από το OPEN.
Εφιαλτική νύχτα στην Ολλανδία για την Ελλάδα που διασύρθηκε με 7-0 στην προτελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Nations League.
Το αποτέλεσμα αυτό ήταν ό,τι χειρότερο όχι μόνο ως προς την έκταση του σκορ, αλλά κυρίως γιατί η Ελλάδα δεν κρατάει πλέον την τύχη στα δικά της χέρια. Εάν τη Δευτέρα (16/11) η Γερμανία νικήσει την Ολλανδία, η εθνική μας αποκλείεται από τους «8» της διοργάνωσης, ανεξάρτητα από την έκβαση του αγώνα της με τη Σερβία στο «Πανθεσσαλικό». Χατ- τρικ πέτυχε ο Ράιντερς (12΄,18΄,33΄) , δύο γκολ πέτυχε ο Γιούριεν Τίμπερ (40΄, 59΄) και από ένα οι Σάμερβιλ (6΄), Μάλεν (62΄)
Το 7-0 αποτελεί την ευρύτερη ήττα στη μεταπολεμική ιστορία της εθνικής Ελλάδας, που είχε χάσει δύο φορές με 7-1, από τη Γαλλία το 1958 και τη Δανία το 1989. Η μεγαλύτερη συντριβή είναι το 11-1 από την Ουγγαρία το 1938, ενώ υπάρχει και το 8-1 από τη Ρουμανία το 1930.
Ο αποκλεισμός του Μπάμπη Κωστούλα από την 23αδα και οι ενοχλήσεις που ένιωσε ο Κουρμπέλης στο ζέσταμα (είχε δηλωθεί να ξεκινήσει) , δημιούργησαν ένα κλίμα έντασης γύρω από την εθνική. Και οι παίκτες, όμως, μπήκαν στο ματς τόσο νωχελικά, όσο ποτέ άλλοτε στη θητεία του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στον πάγκο. Δεν είναι μόνο το 3-0 στο 20λεπτο που αντικατοπτρίζει την εικόνα του ματς. Είναι η συνολική διάθεση των διεθνών που έμοιαζαν εκτός παιχνιδιού από το πρώτο σφύριγμα.
Μόλις στο 6΄ ο Μαυροπάνος έχασε τη μπάλα και στην προσπάθειά του να προλάβει τον Χάκπο, έβγαλε μόνο του τον Σάμερβιλ. Ο 25χρονος άσος της Αλ Χιλάλ δεν είχε κανένα πρόβλημα να ανοίξει το σκορ. Ακολούθησαν δύο γκολ του Τιτζάνι Ράιντερς, στο 12΄ από πάσα του Φέερμαν στην «πλάτη» των στόπερ και στο 18΄ από ασίστ του Μάλεν, ενώ οι Έλληνες διεθνείς μάρκαραν... με τα μάτια.
Στο 24΄ από λάθος των Ολλανδών, καθώς γλίστρησε ο γκολκίπερ Φερμπρούχεν, ο Ιωαννίδης μείωσε, αλλά η μπάλα είχε βρει (και) στο χέρι του, έτσι το γκολ ακυρώθηκε μετά από παρέμβαση του VAR.
Στο 33΄ ο Ράιντερς ολοκλήρωσε το εκπληκτικό του χατ-τρικ, αυτή τη φορά με δημιουργό τον Ντούμφρις. Στο 40΄ ο άσος της Ρεάλ «διεμβόλισε» ξανά την ελληνική άμυνα από πλάγια και έβγαλε παράλληλα στον Τίμπερ που είχε προωθηθεί, για το 5-0. Ο εφιάλτης συνεχίστηκε και στο β΄ ημίχρονο. Στο 59΄ σε φάση-καρμπόν με το 5ο γκολ, ξανά ο Ντούμφρις έβγαλε την ασίστ και σε κενή εστία ο Τίμπερ σκόραρε και πάλι.
Τέσσερα από τα πρώτα έξι γκολ των «Οράνιε» σημειώθηκαν από τελικές προσπάθειες πάνω στη γραμμή του τέρματος του Τζολάκη. Τέσσερις φορές, μπήκαν με τη μπάλα στα δίχτυα. Επίσης, σε ένα άλλο πρωτοφανές στατιστικό, ο Ντούμφρις μέσα σε 22΄ λεπτά «τρύπησε» τέσσερις φορές την ελληνική άμυνα από δεξιά και έδωσε «έτοιμα γκολ». Η τέταρτη ήταν στο γκολ του Μάλεν στο 62΄, με το οποίο διαμορφώθηκε το 7-0.
Οι Ολλανδοί του Τσάβι αποδείχθηκαν πανέτοιμοι για την ελληνική πρόκληση. Ο αρχηγός Φρένκι Ντε Γιονγκ επέστρεψε και «κούμπωσε» το κέντρο στο ένα ημίχρονο που χρειάστηκε να παίξει, ενώ μπροστά οι Σάμερβιλ, Χάκπο, Μάλεν ήταν άπιαστοι, μαζί φυσικά με αυτό το «πολυεργαλείο», τον Τιτζάνι Ράιντερς. Γενικά η Ολλανδία έμοιαζε μία ταχύτητα πιο πάνω σε κάθε επαφή, σε κάθε διεκδίκηση, οι παίκτες της έμπαιναν πιο δυνατά στις φάσεις, ήθελαν τη νίκη και ήθελαν «μεγάλη» νίκη.
Για την Ελλάδα, στην εξίσωση μπαίνει πλέον η απόλυτη υποχρέωση της νίκης απέναντι στη Σερβία, τη Δευτέρα (16/11) στον Βόλο. Ακόμα κι αυτή, όμως, ίσως να μην αποδειχθεί αρκετή αφού εάν προκύψει τριπλή ισοβαθμία με Γερμανία και Ολλανδία, η Ελλάδα βρίσκεται σε μειονεκτική θέση λόγω της συντριβής στο Άμστερνταμ.
ΠΑΟΚ και Παρτιζάν δίνουν φιλικό παιχνίδι το Σάββατο στο γήπεδο της Τούμπας με τα... προεόρτια να ξεκινούν από την Παρασκευή!
Εκατοντάδες φίλοι του Δικεφάλου και της σερβικής ομάδας κάνουν τη νύχτα μέρα στη Θεσσαλονίκη.
Οι δεσμοί που συνδέουν τους δύο ασπρόμαυρους λαούς είναι πανίσχυροι και το φιλικό του Σαββάτου έδωσε τη δυνατότητα για μια όμορφη συνάντηση.
