Προς το παρόν όμως, όχι μόνο ουσιαστικός αγωνιστικός προγραμματισμός δεν εξελίσσεται, αλλά ούτε καν διαφαίνονται αυτοί που θα υλοποιούσαν τα όποια σχέδια.

Ότι χάνεται χρόνος είναι δεδομένο. Ότι χάθηκαν στόχοι (απ’ όσους παρακολουθούνταν μέχρι τον χειμώνα) είναι ακόμη πιο σίγουρο.
(Παράδειγμα ο Μοϊσάντερ που φυσικά υπέγραψε στη Σαμπντόρια).
Όλα μπορούν να διορθωθούν –σε ένα βαθμό- αν άμεσα ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, με ποιο τρόπο θα προσπαθήσει να στήσει την επόμενη ομάδα. Εδώ επάνω δεν μετράει άμεσα η δημοσιότητα όσο η εσωτερική συνεννόηση. Αργότερα θα είναι απαραίτητη και η ενημέρωση του κοινού για το πλάνο, για τον τρόπο με το οποίο θα γίνει προσπάθεια να βελτιωθεί η ομάδα ενόψει της νέας σεζόν.

Ένα πλάνο που μπορεί να τρέξει, θα φέρει τον τεχνικό διευθυντή ως απόλυτα υπεύθυνο για την οργάνωση του αγωνιστικού. Αυτός θα επιλεχθεί και στην πορεία θα αποφασίσει για προπονητή και ρόστερ, αλλά και για την καθημερινότητα της ομάδας.

Ένα άλλο πλάνο θα φέρει απόλυτο πρωταγωνιστή τον προπονητή. Κάτι σαν μάνατζερ που λένε και στην Αγγλία.

Άλλο (τρίτο πλάνο που εφαρμόζεται κυρίως στην Ελλάδα από μικρές ομάδες) φέρνει τον πρόεδρο να είναι υπεύθυνος για όλα.

Ο Ιβάν Σαββίδης αφού ξεπέρασε το τρίτο στάδιο, συγκλίνει περισσότερο σε αυτό της δεύτερης σχολής. Ανήκει σε αυτούς που βάζουν πάνω απ’ όλα τον προπονητή. Έχει αποδειχθεί αρκετές φορές και κατά την παρουσία του στον ΠΑΟΚ.

Το κακό μέχρι στιγμής με τον Σαββίδη είναι ότι ενώ πιστεύει στο δεύτερο μοντέλο, στην προσπάθεια να εφαρμόσει το πρώτο (γιατί έτσι του λένε, ή γιατί έτσι είθισται στην Ελλάδα και στις πιο πολλές χώρες της Ευρώπης) επιχειρεί να «παντρέψει» τα δύο πλάνα. Κάπως έτσι, κάθε χρόνο στα 2/3 της σεζόν… «χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα».

Καλό θα είναι φέτος, αυτό να ξεκαθαρίσει. Να είναι ξεκάθαροι οι ρόλοι και οι αρμοδιότητες του καθενός.

Αν κυριαρχήσει η άποψη περί ισχυρού τεχνικού διευθυντή και πεισθεί ο Σαββίδης (όπως φάνηκε μέχρι πριν λίγο καιρό) ότι αυτό πρέπει να είναι το μοντέλο, τότε θα πρέπει να καταλάβει ότι:

Ο τεχνικός διευθυντής είναι προϊστάμενος του ποδοσφαιρικού τμήματος.

Ο τεχνικός διευθυντής αποφασίζει και για τον προπονητή ή τις μεταγραφές και τις πωλήσεις.

Αυτός που θα επιλεχθεί θα πρέπει να ξέρει το μπάτζετ της ομάδας.

Ο τεχνικός διευθυντής πρέπει να οργανώνει την ομάδα και να παίρνει αποφάσεις από νωρίς και ΟΧΙ όταν τελειώσει η σεζόν μήνα Ιούνιο.

Θα πρέπει να τον εμπιστευθεί απόλυτα αυτόν τον άνθρωπο, κάτι που δεν έκανε απόλυτα με κανέναν μέχρι τώρα, μια και έφθασε στο σημείο να επιλέγει μέχρι και προπονητές και μετά να ενημερώνει σχετικά τον προϊστάμενο της ομάδας.

Αν όλα τα παραπάνω δεν γίνεται να τηρηθούν, ας μην γίνει καν το βήμα. Αφού τα ζήσαμε. Να τα ξαναδούμε; Η αποτυχία είναι σίγουρη γι’ ακόμη μία χρονιά.
Βασικός λόγος της αποτυχίας του ΠΑΟΚ να προοδεύσει τα τελευταία χρόνια ήταν αυτή η ερμαφρόδιτη κατάσταση, όπου ναι μεν ο ΠΑΟΚ είχε τεχνικό διευθυντή, αλλά επί της ουσίας πολλές φορές μέσα στην χρονιά ήταν σαν…. να μην είχε, μια και ο ρόλος καταργούνταν.

Η κατάσταση δεν είναι απλή στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ και στο αγωνιστικό τμήμα.

Οι πολλοί λένε ότι δεν έχουν γίνει καλές επιλογές και έτσι πετιούνται λεφτά και… και … Τα ευκόλως εννοούμενα δηλαδή που «πουλάνε».

Τον τρόπο που γίνονται οι κάθε είδους επιλογές, την χημεία και την ιεραρχία (αν υπάρχει) αλλά και το πώς γίνεται προσπάθεια να χτιστεί η ομάδα (πέρα από όλα όσα έχει να αντιμετωπίσει στο Ελληνικό ποδόσφαιρο) τον έχει σκεφτεί κανείς;

Κλείνοντας: Γι’ ακόμη μία φορά: Το πιο δύσκολο από… όλα τα δύσκολα που έχει να κάνει αυτός που θα επιλεχθεί ως τεχνικός διευθυντής, είναι να πείσει τον Ιβάν Σαββίδη για τον… ρόλο και τις αρμοδιότητες του… τεχνικού διευθυντή στο σύγχρονο ποδόσφαιρο…

Αν τα καταφέρει (κάτι που δεν πέτυχε κανείς μέχρι τώρα, ακόμη και άνθρωποι που γνωρίζονταν με τον Σαββίδη χρόνια και όχι 1-2 μήνες) τότε όλα τα άλλα δύσκολα, μπορεί να μπουν σε μία σειρά…

Έστω κι’ αν είναι εκατοντάδες οι λεπτομέρειες με τις οποίες έχει να ασχοληθεί ο νέος τεχνικός διευθυντής σε μία μεγάλη Ελληνική ομάδα, που θέλει μετά από χρόνια να πάρει το πρωτάθλημα…