Κάθομαι λοιπόν και περιμένω να κλείσουν τα μάτια. Δεν είναι από τις βραδιές που κοιμάσαι ανάσκελα. Ούτε από αυτές που πίνεις για να ξεχάσεις και βογκάς την επομένη. Είναι «άλλη» βραδιά η αποψινή. Σχεδόν πρωτόγνωρη, παρά τα 41 χρόνια εμπειρίας ΠΑΟΚ που έχω και που περιλαμβάνουν ελάχιστες χαρές και χιλιάδες πίκρες.

Ημασταν σε άδεια και «ήρθαμε σκαστοί απ’ τη Χαλκιδική». Με τα παιδιά μας και τη θετική μας αύρα. Με τα εισιτήριά μας στην θύρα 7, έτσι για το γούρι. Ηρθαμε σίγουροι για την ποιότητά μας, διψασμένοι για διάκριση, τρελαμένοι για ένα καλό νέο να πάει κόντρα στη μιζέρια που βιώνουμε περισσότερα από 8 χρόνια πλέον σε αυτήν την κοινωνία. Και δεν μας «έκατσε», δυστυχώς. Και τώρα πρέπει να γυρίσουμε στο Καλαμίτσι και να κάνουμε ότι δεν τρέχει και τίποτα γιατί οι γυναίκες με αυτήν την προϋπόθεση μας άφησαν: να φύγουμε μια μέρα, να πάμε να εκτονωθούμε, να διασκεδάσουμε και να γυρίσουμε στις οικογένειές μας…

Από τη μια, χίλιες φορές καλύτερα που θα είμαι στην παραλία και δε θα έχω εκπομπή αυτές τις μέρες. Δε χρειάζεται να μου το πει κάποιος, το ξέρω πρώτα από όλους εγώ: ούτε εμπορικός είμαι, ούτε πιασάρικος. Το αντίθετο. Αυτά που θέλω να πω, αυτά που νιώθω και θα βγούνε στις υποτιθέμενες εκπομπές μου είναι για ποσοστά… πίσσας και νικοτίνης. 0,002 η ακροαματικότητα του Σακισλόγλου. Αφού αν καμιά φορά μάθω ότι πηγαίνουμε καλά, αρχίζω και ανησυχώ και λέω «δεν μπορεί, κάτι λάθος κάνω…»

Αυτές οι μέρες είναι για «τσακαλάκια» άλλου τύπου. Είναι για πρώην τερματοφύλακες. Να μας πούνε για τις «κλίκες», για τα «παρεάκια», για τους παίκτες που δεν αξίζουν να φορούν τα ασπρόμαυρα και για τον Ιβάν που του τρώνε λεφτά τέσσερα χρόνια τώρα. Θα βγούνε οι αβανταδόροι του, θα ζητήσουν και δυο τραγούδια από αυτά που άκουγε ως παίκτης στα σκυλάδικα και μαζί του θα «σκίσουν» το σέντερ φορ μας που ξενυχτάει. Ατόφιος σουρεαλισμός που άμα κάτσει καλά η κουβέντα μπορεί και να έχει και κάτι από Φερνάντο Σάντος ή Κώστα Χαλκιά. Ολα μπερδεύονται γλυκά στις κουβέντες καφενείου…

Αυτές οι μέρες είναι και για υπαλλήλους του Δήμου. Από εκεί θα μάθουμε όλα τα μυστικά (και) της φετινής αποτυχίας. Οι άλλοι σας λένε ψέμματα, σας χαϊδεύουν. Αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι (την ημέρα, γιατί τη νύχτα είναι υπάλληλοι δικοί μας, μάς ανοίγουν τα μάτια) κόπτονται για την αλήθεια και μόνον για την αλήθεια και την υποστηρίζουν με πάθος σε ένα ακόμη επεισόδιο της σειράς «Ολα όσα μπορεί και αξίζει να πετύχει ο ΠΑΟΚ, αν τον αφήσουν ήσυχο».

Θα ανοίξουν και γραμμές τις μέρες αυτές, να πούμε όλοι τον νταλγκά μας. Να πούμε για το 33 που πρέπει να φύγει. Να καταγγείλουμε αυτούς που τον καλύπτουν και τον αβαντάρουν. Να φέρουμε και παραδείγματα για όσα κάνει ή δεν κάνει και για όσα παίρνει ενώ εμείς δουλεύουμε από τα χαράματα για 600 ευρώ. Να πούμε και ονόματα αντικαταστατών, γιατί όχι; Εχουμε και Transfermarkt, έχουμε και youtube και στον ελεύθερό μας χρόνο κάνουμε σκάουτινγκ εφάμιλλο με όλους αυτούς «εκεί στην ΠΑΕ που παίρνουν τους μισθούς τους, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει!»

Οι παρουσιαστές μας στα ράδια ξέρουν να τα χειρίζονται σωστά όλα αυτά. «Δεν τα είπα εγώ, οι ακροατές τα λένε». «Αφήστε τον κόσμο να μιλήσει, να τα πει». «Ο κόσμος έχει αλάνθαστο κριτήριο…»

Αυτές οι μέρες παιδιά, δεν είναι για να κάνω εγώ εκπομπή στο ραδιόφωνο. Δεν θα έχω ακροαματικότητα και είναι κρίμα για τον Libero, τους συναδέλφους μου αλλά και τους ιδιοκτήτες που το πηγαίνουν το καράβι με τα χίλια ζόρια χωρίς να χρωστάνε ευρώ στα δημόσια ταμεία.

Αυτές οι μέρες της διαχείρισης του θυμού και της τρέλας του κόσμου θέλουν επιδέξιους μαέστρους και το ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης τους έχει. Σε ένα κοινό που εκτοξεύει τα κλικ, τις πωλήσεις φύλλων και τις ακροαματικότητες των ραδιοφώνων στην περίοδο των μεταγραφών, ο καλύτερος παίκτης είναι πάντα αυτός που δεν ήρθε και το καλύτερο σύστημα αυτό που δεν έπαιξε ο προπονητής. Δώσε ονόματα στον κόσμο. Πες για τους παίκτες που χάθηκαν, όχι με λεπτομέρειες, τα γενικά. Οχι με επιχειρήματα γιατί κι αυτά κουράζουν. Ασε τον κόσμο να εκτονωθεί. Μην του λες τα θετικά, αυτά τα ξέρει. Μην του λες για υπομονή, υπομονή κάνει στο αφεντικό που του χρωστάει 4 μηνιάτικα και στην τράπεζα που του τηλεφωνεί 2 φορές το μήνα να του θυμίσει την καθυστερημένη δόση του δανείου. Για τον ΠΑΟΚ η υπομονή τελείωσε. Θέλει χαρές ο κόσμος, προκρίσεις και κατακτήσεις.

Να βγεις και να του πεις ότι ο ΠΑΟΚ άλλαξε επίπεδο; Ηταν χαμηλό το προηγούμενο θα πει. Να του θυμίσεις ότι το 1983, που αποκλείστηκε από την Μπάγιερν, κλαίγαμε τρεις μέρες και δεν είπαμε ούτε μια φορά «λίγους» τους ποδοσφαιριστές μας, ούτε γκρινιάξαμε που δεν είχαμε τρανταχτές μεταγραφές; Δεν πουλάει ο ρομαντισμός. Τον έκανα ρετρό αφιερώματα και πήρα ελάχιστα κλικ παρότι δούλευα το θέμα δυο μέρες. Κι έγραψε ο ανταγωνιστής «Τα ρέστα του ο ΠΑΟΚ για φορ», χωρίς στοιχεία, χωρίς ονόματα, με εικασίες και ευχολόγια και «χέστηκε» στα κλικ γιατί… κατάλαβε τι θέλει να διαβάσει το κοινό του!

Να βγω αύριο στην εκπομπή, έτσι πονεμένοι που είναι όλοι και να πω, τι; Οτι σε λίγες εβδομάδες ο Τζαβέλας μπορεί και πάλι να θεωρηθεί από κάποιους «ανεπιθύμητος»; Ο άνθρωπος που ακόμη τρώει κλωτσιές και διώχνει μπάλες από την εστία, μπορεί αύριο να είναι ξανά εξιλαστήριο θύμα; Να πω ότι ο Κλάους που είπαν πολλοί ότι είναι «για τον Πανιώνιο και τη Λιβαδειά» είναι ο άνθρωπος που μας έστειλε με δυο δικά του γκολ στον τελικό κυπέλλου; Πως είναι αυτός που έβαλε το ένα γκολ στο Λονδίνο; Πως σκόραρε και με τον Αγιαξ από το ξεκίνημα; Πως ήταν μέσα σε όλες τις φάσεις και έπαιξε ξύλο με τα νταμάρια της αντίπαλης άμυνας; Θα υποτιμήσω τη νοημοσύνη σας αλλά θα χάσω και το δίκιο μου γιατί αυτό που φαίνεται είναι η στραβοκλωτσιά στο τετ α τετ. Αυτά ή είναι αυτονόητα και καταλαβαινόμαστε ή άστα καλύτερα να φύγουν, να ξεχαστούν.

Λέω να κάνω το δεύτερο λοιπόν: Να τα αφήσω να ξεχαστούν. Πέρασε κι άλλο η ώρα, παραδίνομαι. Εδώ και ώρα κρατάω στα χέρια το εισιτήριο που είπαμε με το γιο μου να φυλάξουμε. Πιστεύαμε ότι θα είναι ένα ενθύμιο μεγάλης πρόκρισης. Ενα κομμάτι μνήμης μιας μέρα που ο ΠΑΟΚ μεγάλωσε. Και ναι, πείτε με μαλάκα αλλά εγώ πιστεύω ότι και απόψε ο ΠΑΟΚ μεγάλωσε στα μάτια μου, στα μάτια του παιδιού μου, στα μάτια του Ολλανδού που μακαρίζει την τύχη του για την πρόκριση από το πουθενά, από το «μία φάση – δυο γκολ», από το δοκάρι και τις 15 χαμένες τελικές του ΠΑΟΚ μου…

Την ίδια ώρα όσοι είναι στην «αντίπερα όχθη» κρυφογελούν. Δεν τους κατηγορώ. Οι Αθηναίοι εχθροί νιώθουν αυτό που αλλάζει στον ΠΑΟΚ και ήττες σαν την αποψινή τους δίνουν χρόνο. Οι Θεσσαλονικείς εχθροί δικαιολογούνται ακόμη περισσότερο: δεν ακούνε και τίποτα άλλο όλη μέρα από τη λέξη ΠΑΟΚ. Παντού ΠΑΟΚ. Μόνο ΠΑΟΚ. Εγώ στη θέση τους μπορεί να έκανα και χειρότερα… Αυτό που δεν ανέχομαι όμως είναι οι δικοί μου να κάνουν σαν να είναι εχθροί του ΠΑΟΚ. Να κρυφογελούν με την αποτυχία και να λένε: «σας τα λέγαμε εμείς». Ε, λοιπόν, εγώ δεν σας τα έλεγα. Αντιθέτως, έγραψα ότι θα περάσουμε. Ημουν σίγουρος. Ημουν χαρούμενος κι έφαγα γερό χαστούκι.

Κλείνω, σας βάρυνα με τα δικά μου. Βάζω το χέρι στην τσέπη και βγάζω κάτι σπόρια της κακιάς ώρας. Πάλι καλά, γιατί το 2010, με τον Αγιαξ πάλι, είχα φάει δυο σάντουιτς από την σκασίλα μου. Βγάζω κι ένα τσαλακωμένο χαρτάκι (φωτό) από αυτά που πετάξαμε στην Τούμπα. Χρυσός οδηγός. Κατηγορία «εκδηλώσεις». Δεν έχω τι να κάνω, το διαβάζω: «Γαμήλιες δεξιώσεις, συνέδρια, συναυλίες…»

Να κάνω κανέναν γάμο; Παντρεμένος είμαι 14 χρόνια!

Να κάνω καμιά συναυλία; Είναι μικρό το Σάρωθρον, δεν έχει νόημα…

Πάω να κοιμηθώ, να δω ότι προκριθήκαμε και παίζουμε με Αντερλεχτ…

Υ.Γ.: Για πρεμιέρα στη Λιβαδειά, «ψήνεται» κανένας; Λέω να πάω με τα πιτσιρίκια. Να κάτσουμε στην κερκίδα και στο τέλος του αγώνα να ζητήσουμε τις φανέλες όλων αυτών που απόψε κάποιοι ξεσκίζουν. Θέλω και μια του 33 αλλά να τη ζητήσω από κοντά. Για να φάει και μια σφαλιάρα στο σβέρκο για όσα έχασε σήμερα ο μπαγάσας και δεν έκανε το πιο ξεκούραστο χατ τρικ της καριέρας του…

Υ.Γ2.: Και μην βγει και πει κανείς ότι το πνεύμα του κειμένου είναι να μην κάνουμε κριτική, να μην ζητάμε βελτίωση, να μην στεναχωριόμαστε με ήττες σαν αυτή. Μακριά από μένα τα γενικά. Εγώ λίγη κατανόηση ζήτησα γιατί δεν με παίρνει ο ύπνος. Και λίγη «οπαδική αισθητική». Ρομαντικό μεν, αλλά όχι ουτοπικό. Λίγος αυτοσαρκασμός επίσης θα βοηθούσε. Ενα ευρηματικό σύνθημα για το νέο αποκλεισμό από τον Αγιαξ ή για την κατάρα του Τσου Λου… Αντε, σκεφτείτε κάτι, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και στην φετινή σεζόν…