20 ώρες μετά την είδησή της, ένα έχω να πω και να αναλύσω: ευτυχώς η έλευση του Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ δεν έγινε τα προηγούμενα χρόνια διοίκησης Σαββίδη…
Και εξηγούμαι: Ο Βούλγαρος επιθετικός είναι το «κερασάκι» και ο ΠΑΟΚ τα προηγούμενα χρόνια δεν είχε… τούρτα!

Οχι ότι τώρα απέκτησε, ωστόσο, οι πρώτες στρώσεις άρχισαν να μπαίνουν και γλυκαθήκαμε. Μένει λίγη σαντιγί, κάποια σχεδιάκια και το κεράσι να μπει στο ψηλότερο σημείο για να φανεί!

Οι πρώτες συζητήσεις έχουν να κάνουν με το αν και κατά πόσο ένας αθλητής σαν τον Μπερμπάτοφ θα μπορέσει να βοηθήσει στο αγωνιστικό τμήμα. Γιατί το μέγεθος της βοήθειάς του στο κομμάτι του μάρκετιγκ το αντιλαμβάνεται και η μάνα μου ακόμη, η οποία σήμερα κουνούσε το κεφάλι της με την «τρέλα» που έβλεπε στην πόλη.

Στο αγωνιστικό τμήμα, λοιπόν, ο Βούλγαρος πρέπει να μπει «τρόπο». Να συνεχίσει η ομάδα να βελτιώνεται. Να παίζει ποδόσφαιρο κυριαρχίας, να μεταφέρει το παιχνίδι εκεί όπου ο Μπερμπάτοφ νιώθει καλά: στην μεγάλη περιοχή. Δεν μπαίνω σε θέματα τακτικής και λειτουργίας. Για προπονητής είμαι «άσχετος». Για φίλαθλος, όμως, ξέρω καλά τι είναι αυτό που δεν έβλεπα τόσα χρόνια και τώρα θέλω να το δω.

Και τόσα χρόνια στον ΠΑΟΚ δεν έβλεπα έναν ηγέτη να «τραβά» τα πιτσιρίκια μαζί του. Δεν έβλεπα πιτσιρίκια να τρέχουν για τον έμπειρο. Δεν έβλεπα τον κόσμο να αγαπά απόλυτα και παθολογικά και τους μικρούς και τους μεγάλους. Δεν είδα και να μας φοβούνται ρε γαμώτο… Κάποιες φορές μας παραδέχτηκαν. Κυρίως όταν δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Αλλά να μας φοβούνται δεν το είδα ούτε επί Σάντος στα καλά μας, τότε που αξίζαμε ένα πρωτάθλημα.

Με τον Μπερμπάτοφ, που τον ήθελε ο βασικός μου αντίπαλος αλλά δεν τον «έψησε», θέλω να με «αισθανθούν». Θέλω να δω μια ποιότητα παιχνιδιού κι ένα θέαμα που να με κάνει να ονειρευτώ το αδιανόητο. Να πουλήσω λίγη τρέλα. Να φανταστώ τον Μπαρμπάτοφ να σκοράρει και να σηκώνει μπλούζα της Εθνικής Βουλγαρίας. Στο γελοίο σύνθημα που παραμένει στα γήπεδα, απόδειξη της αμορφωσιάς του ποδοσφαιρικού κοινού, θέλω να απαντήσω με αυτοσαρκασμό… «Ετσι αγαπάει η Βουλγαρία».

Επιστρέφω στην αξία της μεταγραφής του Μπερμπάτοφ. Ο ΠΑΟΚ χρειάζονταν ένα σημείο χρονικής αναφοράς. Το τελευταίο ήταν με την μεταγραφή του Πάμπλο Γκαρσία. Χρειάζονταν ένα γεγονός για να λέμε σε λίγα χρόνια: Τότε που ήρθε ο Μπερμπάτοφ. Η συλλογική μνήμη χτίζεται με άξονες κάποιες «στιγμές» και η μυθολογία έχει ανάγκη από υποδοχές, σολντ άουτ στις φανέλες κι έπειτα μεγάλα γκολ, προκρίσεις, πανηγυρισμούς. Το 2008 το θυμάμαι χάρη στον Πάμπλο. Το 2010 χάρη στην Κωνσταντινούπολη, το 2012 χάρη στο «διπλό» του Λονδίνου, το 2014 χάρη στον αποκλεισμό του Ολυμπιακού. Τη χρονιά 2015 – 2016 θα την θυμάμαι χάρη στον Βούλγαρο κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο, έχω ανάγκη να θυμάμαι, να βάζω σημάδια, γιατί η σχέση μου με την ομάδα εξελίσσεται τόσο γρήγορα που φεύγουν από το μυαλό οι μικρές λεπτομέρειες και μένουν «τα σημαντικά».

Καθίστε απολαύστε τις στιγμές. Κάντε έναν απολογισμό, τοποθετήστε ξανά στην κλίμακα αξιών που έχετε τον Ιβάν Σαββίδη (δεν τον γλύφω ούτε για πλάκα αλλά ξέρω ότι ο λαός του ΠΑΟΚ δεν είναι αχάριστος και οι εκφράσεις «τύπου Νικόλα» πρέπει σιγά σιγά να σταματήσουν…), τον Φρανκ Αρνεσεν, την προσπάθεια που γίνεται αυτά τα χρόνια και… ηρεμήστε. Τα καλύτερα είναι μπροστά μας.