Ο ΠΑΟΚ μπήκε στην αναμέτρηση με διάθεση να δώσει στον αντίπαλο του περισσότερο χώρο από όσο συνηθίζει, αφενός γιατί ο Πανιώνιος είναι καλύτερος στην κόντρα και όχι τόσο στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας (σήμερα πάντως και σε αυτό δεν τα πήγε άσχημα) και αφετέρου γιατί ο Τούντορ είχε πάρα πολλές κομβικές απουσίες, οι οποίες ειδικά από τη μέση και μπροστά του «έδεναν» τα χέρια.

Το πρόβλημα για τον «Δικέφαλο» είναι ότι η υλοποίηση αυτού του σχεδίου σκοπιμότητας που είχε καταστρώσει ο προπονητής του με φόντο την ουσία του πράγματος, δηλαδή την πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας, είχε κάποιες ποδοσφαιρικές ανορθογραφίες που έδιναν εκτός από χώρο και ψυχολογικό πάτημα στον Πανιώνιο να πιστεύει επειδή πατούσε πολύ καλύτερα στο γήπεδο ότι μπορεί να «κλέψει» την πρόκριση.

Στο ημίχρονο της αναμέτρησης ο Τούντορ περισσότερο αναγκαστικά στην περίπτωση του Αθανασιάδη, λόγω των ενοχλήσεων που ένιωσε, αλλά και για λόγους απόδοσης και τακτικής στην περίπτωση του Τζιόλη, έριξε στο παιχνίδι τους Γκολάσα και Κάτσε, διορθώνοντας τα λάθη στην αρχική διάταξη της ομάδας του.

Πολλές φορές εκτός από τα αντανακλαστικά του προπονητή, τα οποία ο Κροάτης έδειξε, χρειάζεται και η τύχη για να διορθωθεί μία εντύπωση που λανθασμένα μπορεί να έχει κολλήσει στο κεφάλι του.

Εξάλλου όλοι οι μεγάλοι προπονητές έχουν κολλήματα και ως έναν βαθμό είναι και θεμιτό αυτό γιατί δείχνει ανθρώπους που έχουν ισχυρή και ξεκάθαρη άποψη, ακόμα και αν αυτή σε κάποιες περιπτώσεις αποδεικνύεται λανθασμένη.

Πάμε όμως στο… ζουμί της υπόθεσης. Ο προπονητής του ΠΑΟΚ με τη σε μεγάλο βαθμό αναγκαστική αλλαγή του Αθανασιάδη έκανε ένα «δώρο» στην ομάδα του, καθώς ο «Δικέφαλος» στο δεύτερο ημίχρονο του παιχνιδιού με τον Πανιώνιο ανακάλυψε τον πραγματικό Μπερμπάτοφ.

Θέμα στη διαχείριση του Βούλγαρου υπήρχε, με την ευθύνη να βαραίνει και τον ίδιο τον παίκτη, αλλά πολύ περισσότερο τον προπονητή, ο οποίος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αναγκασμένος να βρει το κουμπί και να κερδίζει όσα περισσότερα μπορεί από έναν… σταρ του ποδοσφαίρου όπως ο «Μίτκο».

Με τις δύο πλευρές να έχουν βάλει νερό στο κρασί τους στο τελευταίο χρονικό διάστημα, από τη στιγμή που στο δεύτερο ημίχρονο της αναμέτρησης με τον Πανιώνιο ο Μπερμπάτοφ αγωνίστηκε στην κορυφή της επίθεσης, έκανε για εμένα ίσως και το καλύτερο παιχνίδι του με τον ΠΑΟΚ.

Ο Βούλγαρος με την κλάση του βοήθησε τον ΠΑΟΚ να κερδίσει μέτρα στο γήπεδο, κράτησε εξαιρετικά την μπάλα ψηλά παίζοντας με πλάτη όποτε χρειαζόταν, άνοιξε διαδρόμους για τους συμπαίκτες του, τροφοδοτώντας τους σε σωστούς χρόνους και μακριά από λάθη και γεμίζε όσο λίγοι την αντίπαλοι περιοχή.

Αν σε όλα τα παραπάνω προσθέσει κανείς ότι ο Μπερμπάτοφ σταμάτησε να εκνευρίζεται περισσότερο από όσο πρέπει με λάθη συμπαικτών του, δείχνοντας διάθεση να συμμετέχει σε όλες τις φάσεις, να πιέζει ψηλά και να κάνει και όση βρώμικη δουλειά χρειαστεί, θα καταλάβει πόσο μεγάλο είναι το κέρδος του ΠΑΟΚ στο παιχνίδι με τον Πανιώνιο, εκτός από την πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου.

Το ότι πέρασε πολύς χρόνος για να μπορέσει ο «Δικέφαλος» να πάρει πολλά πράγματα από τον Μπερμπάτοφ στη φυσική του θέση, τον βασικό λόγο δηλαδή για τον οποίο τον απέκτησε, για να κάνει τη διαφορά, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, ωστόσο πλέον έχει μικρή σημασία το συγκεκριμένο θέμα να αναλυθεί περισσότερο.

Το σημαντικό είναι ότι ο Τούντορ θα πρέπει, κόντρα στις δηλώσεις ικανοποίησης του για τη χρησιμοποίηση του Μπερμπάτοφ σε ρόλο δεύτερου επιθετικού, μετά από όσα είδε σήμερα από τον Βούλγαρο στην κορυφή της επίθεσης να έχει πάρει στην πράξη το μήνυμα ότι δε χρειάζεται να πειραματίζεται με τον τρόπο που θα τον χρησιμοποιήσει, τοποθετώντας τον μόνο στη φυσική του θέση στην κορυφή της επίθεσης και αποφεύγοντας οποιοδήποτε άλλο τρικ για να τον… χωρέσει στην ενδεκάδα.

Έτσι θα του δώσει τη δυνατότητα να ηγηθεί μέσα στο γήπεδο της παρέας των… πιτσιρικάδων πάνω στους οποίους θέλει να «χτίσει» ο ΠΑΟΚ για τα επόμενα χρόνια.

«Μα καλά έπρεπε να φτάσει Φλεβάρης για να το καταλάβει αυτό ο προπονητής;», θα αναρωτηθούν πολλοί και δε θα έχουν καθόλου άδικο.

Ωστόσο, το σημαντικό για τον ΠΑΟΚ είναι πως όσο η χρονιά πλησιάζει προς το τέλος της θα πρέπει να έχει στην καλύτερη δυνατή κατάσταση τους παίκτες-προσωπικότητες που διαθέτει, οι οποίοι μπορούν να κάνουν με διάφορους τρόπους τη διαφορά στο χορτάρι.

Ο ΠΑΟΚ τον Μπερμπάτοφ τον χρειάζεται από εδώ και πέρα στο Κύπελλο, στα παιχνίδια που απομένουν στο πρωτάθλημα και κυρίως στη «μάχη» των πλέι οφ.

Και χρειάζεται τον Μπερμπάτοφ του δευτέρου ημιχρόνου κόντρα στον Πανιώνιο που έδειξε πως «γουστάρει» που παίζει στον ΠΑΟΚ και πως ό,τι τον προβλημάτιζε το προηγούμενο διάστημα και τον επηρέαζε το έχει αφήσει στην άκρη, βάζοντας πάνω από όλα το καλό της ομάδας, στην οποία πλέον νιώθει πολύ καλύτερα.