Το κομμάτι της συνειδητοποίησης και κυρίως της αυτοκριτικής δεν είναι απλό. Ίσα-ίσα είναι το δυσκολότερο.
Το πιο σημαντικό πράγμα που χρειάζεσαι είναι το καθαρό μυαλό, να βγεις από τον πρωταγωνιστικό ρόλο του προβλήματος και να δεις απ’ έξω τι πραγματικά σου συμβαίνει.
H προαναφερθείσα αδυναμία «φωτογραφίζει» καλύτερα από οτιδήποτε άλλο το πρόβλημα που έχει ο ΠΑΟΚ σε μία χρονιά που η πίεση του πρωταθλητισμού κοντεύει να τον πνίξει.
Θα αναρωτηθεί κανείς, αυτή την πίεση δεν τη βιώνουν κι οι αντίπαλοι του «Δικεφάλου»; Πίεση από τον κόσμο δεν υπάρχει και σε εκείνες τις μεγάλες ομάδες;
Θέληση δεν υπάρχει για την κατάκτηση του τίτλου, που με τις αδυναμίες που ο καθένας από τους τρεις φετινούς διεκδικητές παρουσιάζει, κάνει την κούπα του πρωταθλητή να μοιάζει ως ευκαιρία;
Έχουν απ’ όλα. Ωστόσο, αυτό που ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε η ΑΕΚ έχουν τα τριάντα και πλέον χρόνια μακριά από την κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος, τα οποία ο ΠΑΟΚ κουβαλάει στην πλάτη.
Η στέρηση είναι τόσο μεγάλη για τον «Δικέφαλο» και κυρίως για τον κόσμο του, που παρουσιάζει χαρακτηριστικά συνδρόμου.
Τα χρόνια μακριά από μία τέτοια επιτυχία βαραίνουν κάθε προσπάθεια, τώρα που με την αλλαγή των προϋποθέσεων ή καλύτερα των όρων του παιχνιδιού, ο στόχος μοιάζει πιο εφικτός από ποτέ.
Στο σύνδρομο προστίθεται και το γεγονός ότι στον ΠΑΟΚ έχουν ξεχάσει, στο σύνολο του οργανισμού, πώς κάνεις πρωταθλητισμό.
Στο τελευταίο βέβαια, η αμέσως επόμενη ερώτηση είναι ποιοι;;;;
Καθώς όσον αφορά στο αγωνιστικό τμήμα, με εξαίρεση τον προπονητή ο τεχνικός διευθυντής και ο ρόλος του στην καθημερινότητα της ομάδας αγνοείται!
Όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις τοποθετούν την ποδοσφαιρική κουβέντα που ανοίγει κάθε Σαββατοκύριακο και σχετίζεται με τις σωστές ή μη αγωνιστικές επιλογές του προπονητή, αλλά και με την απόδοση των παικτών, σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες ο χρόνος που έχει μέχρι και σήμερα ο Λουτσέσκου και οι παίκτες του (με την ομάδα να έχει κάνει με άλλον προπονητή προετοιμασία, τον νέο προπονητή να έχει βρει το ρόστερ και πολλούς παίκτες να έρχονται την τελευταία ημέρα των μεταγραφών) δεν είναι αρκετός γα να μπορούν να γνωρίζονται τόσο καλά μεταξύ τους και να διαχειριστούν ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΑ και ΑΣΦΑΛΕΙΑ τον δύσβατο δρόμο μέχρι την κατάκτηση του τίτλου.
Προσέξτε και μην παρερμηνεύσετε! Αυτό δε σημαίνει ότι έχει μόνιμα άλλοθι ο Ρουμάνος «γιατί ο χρόνος που του δόθηκε δεν είναι αρκετός», κι ότι δεν μπορεί να κρίνεται για την αδυναμία βελτίωσης του αγωνιστικού προσώπου της ομάδας του σε συγκεκριμένους τομείς (π.χ. η συμπεριφορά στα στημένα) και για τη… φοβία που βγάζει σε επίπεδο νοοτροπίας (ως τώρα μακριά από την Τούμπα).
Ούτε ότι δεν πρέπει να κρίνονται σκληρά οι ακριβοπληρωμένοι παίκτες του ΠΑΟΚ αν η απόδοση τους είναι μέτρια ή κακή. Τουναντίον.
Απλά είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τις ειδικές συνθήκες κάτω από τις οποίες καλείται να πετύχει ο ΠΑΟΚ, με την πίεση φέτος που η ομάδα έχει αυτό το πλούσιο ρόστερ κι η κατάσταση στην ΕΠΟ δείχνει να αλλάζει, να είναι ακόμα μεγαλύτερη.
Στην Αγγλία ολόκληρος Γκουαρδιόλα και τόσοι παικταράδες χρειάστηκαν τουλάχιστον έναν χρόνο προσαρμογής, προκειμένου στη 2η σεζόν τους να παρουσιάσουν τα αποτελέσματα της δουλειάς και των επιλογών τους και κατάλληλα ενισχυμένοι να «χτυπάνε» τόσο δυνατά και ξεκάθαρα τον τίτλο.
Δεν είναι μόνο θέμα Λουτσέσκου, και παικτών. Κακώς εστιάζουμε μόνο στα πρόσωπα.
Δε γίνεται όλοι στον ΠΑΟΚ, προπονητές και παίκτες, να είναι, μόνιμα τα τελευταία χρόνια, λίγοι, ανεπαρκείς και να φεύγουν ως αποτυχημένοι και να πετυχαίνουν αλλού. Κι ενώ έχουν αλλάξει τόσοι και τόσοι.
Επιστρέφοντας, όμως, στη σημασία να συνειδητοποιήσει κανείς ποιο είναι το πραγματικό του πρόβλημα πριν το λύσει, το βασικό για τον ΠΑΟΚ είναι να εστιάσει στις πραγματικές αγωνιστικές (και σε επίπεδο νοοτροπίας) αδυναμίες του, μακριά από την πίεση στην οποία τον βάζει η κρίση μόνο μέσα από το πρίσμα της αποτελεσματικότητας.
Για να το πετύχουν αυτό ο προπονητής και οι παίκτες του «Δικεφάλου» θα πρέπει να κλείσουν τα αυτιά τους στον μπόλικο θόρυβο που κάνει η ισοπεδωτική κριτική, η οποία στην περίπτωση του κόσμου (και όχι των δημοσιογράφων, στους δημοσιογράφους είναι αδικαιολόγητη) είναι αποτέλεσμα του συνδρόμου στέρησης από τη χαρά του τίτλου για να πάνω από 30 χρόνια.
Με τον χρόνο να μη γυρίζει πλέον πίσω και τα λάθη που έχουν προηγηθεί να μην ξεγράφουν, το βασικό για τον «Δικέφαλο» στην πορεία της φετινής χρονιάς είναι να βρει την ψυχραιμία να διαχειριστεί τη δύσκολη καθημερινότητα του πρωταθλητισμού, αυξάνοντας πρώτα από όλα την αποτελεσματικότητα του, η οποία παράλληλα με τη σκληρή δουλειά θα φέρει και αγωνιστική βελτίωση.
Στην τελική, αν κάποιος από τον ΠΑΟΚ έβγαινε σήμερα κι έλεγε «δεν πάμε για πρωτάθλημα» ίσως και να άφηνε ήσυχη για λίγο την ομάδα, δίνοντας της ανάσα αλλά και την ευκαιρία να παλέψει για να το διεκδικήσει και να το κλέψει πριν το πανηγυρίσει…
Υ.Γ. 1) Έχει μέρες που αναφερθήκαμε με πλάγιο τρόπο στο θέμα Λέοβατς και στις περιορισμένες επιλογές του Λουτσέσκου για το αριστερό άκρο της άμυνας που τον οδήγησαν στη λύση Βιεϊρίνια. Σήμερα ο ίδιος ο προπονητής ευτυχώς ξεκαθάρισε δημόσια πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα, καθώς μετά τη μόνιμη απουσία Λεβέκ σώθηκε κι η επιλογή Λέοβατς. Ένας προπονητής που διαχειρίζεται μόνος του βάρη που δεν αναλογούν στον ρόλο του γιατί ο Μίχελ είναι ανύπαρκτος και λίγος…
Υ.Γ. 2) Στο αυριανό παιχνίδι στα Πηγάδια δε χωρούν ιδιαίτερες αγωνιστικές αναλύσεις. Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του έναν «πόλεμο», μία «μάχη» με τον ίδιο του τον εαυτό να διώξει τη φοβία που παρουσιάζει μακριά από την έδρα του και να πάρει μία νίκη πάνω στην οποία θα χτίσει και τις επόμενες εκτός Τούμπας. Κουραστικό ακούγεται, γιατί το ίδιο ίσχυε και πριν τη Ν. Σμύρνη, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Στο ποδόσφαιρο παίζει… μπάλα κι η ψυχολογία.
Υ.Γ. 3) Δεν είδα έναν να βγάζει το καπέλο στον Λουτσέσκου που δε φοβάται να αφήσει εκτός αποστολής μεγάλα ονόματα στο ρόστερ του ΠΑΟΚ, αποφασίζοντας πριν από κάθε παιχνίδι με αγωνιστικά κριτήρια και με γνώμονα την απόδοση δικαιοσύνης εντός ομάδας. Επειδή πολλοί δε θα το κάνετε γιατί βάζετε τον εγωισμό σας και την ανάγκη σας για δικαίωση στο γενικόλογο «δεν κάνει ο Ρουμάνος, άκου που σου λέω εγώ…» πάνω από την αγάπη σας για την ομάδα, πληροφοριακά να σας ενημερώσω ότι όταν οι παίκτες μιας ομάδας νιώθουν ότι ο προπονητής τους είναι δίκαιος, τότε τον σέβονται περισσότερο.
