Connect with us

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Από άλλα κινδυνεύουν τα παιδιά μας, όχι απ’ τον Ντιέγκο

Εδώ και τόσες μέρες, ένας ολόκληρος πλανήτης κινείται εν μέσω Κορονοϊού στους ρυθμούς της είδησης του θανάτου του Ντιέγκο Μαραντόνα. Τρανή απόδειξη της αξίας του ποδοσφαιριστή, της επιδραστικότητας της συγκεκριμένης προσωπικότητας και της επιρροής του αθλήματος του ποδοσφαίρου σε όλο τον κόσμο.

Άκης Σακισλόγλου

Από άλλα κινδυνεύουν τα παιδιά μας, όχι απ’ τον Ντιέγκο

Θα τολμήσω να εκφράσω μια προσωπική εκτίμηση: Πέρα από τα αντικειμενικά χαρίσματα του ανθρώπου αυτού, τόσο στο γήπεδο, όσο και εκτός αυτού, ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό που λειτούργησε καταλυτικά ώστε να «σηκώσει τόση σκόνη» η είδηση του θανάτου του είναι πως συγκλόνισε τη γενιά η οποία σήμερα είναι μεταξύ 40 και 50 ετών.  Λένε οι κοινωνιολόγοι πως η δεκαετία αυτή είναι το διάστημα κατά το οποίο άνδρες και γυναίκες βιώνουν την πιο ενεργή παρουσία τους στην κοινωνία, την πιο παραγωγική φάση τους στην εργασία, την πιο δημιουργική περίοδο στην οικογένεια, στις συλλογικότητες, στην πολιτική συμμετοχή. 

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα με τα ποδοσφαιρικά του επιτεύγματα, την αντιδραστικότητα του, τις απόψεις του, τις πράξεις του, αποτέλεσε ίνδαλμα αυτών που σήμερα, θα το πω κυνικά, έχουν στα χέρια τους τις τύχες αυτού του κόσμου.

Θα κάνω και μια ακόμη μοιραία προέκταση της προηγούμενης διαπίστωσης:  Ο θάνατος του Μαραντόνα σήμερα «προσφέρει» γιατί υπενθυμίζει τους σημερινούς κρατούντες, στους σημερινούς «δυνατούς» της οικονομίας, της πολιτικής, της εξουσίας, ότι κάποτε υπήρξαν παιδιά. Φορούσαν κοντά παντελόνια, θαύμαζαν ινδάλματα σαν τον Ντιέγκο, είχαν ένα αθώο βλέμμα στα πράγματα. Μόνο καλό μπορεί να φέρει η συνθήκη αυτή. 

Με όλα τα προηγούμενα, προσπαθώ να πω ότι οι δονήσεις που προκάλεσε ο θάνατος του Μαραντόνα δεν οφείλονται μόνον στη νοσταλγία του παρελθόντος, ούτε μόνο στην εξιδανίκευση. Έχει ρίζες στην υπαρξιακή ανησυχία μιας γενιάς η οποία σήμερα αποφασίζει για το μέλλον του πλανήτη. Το να της υπενθυμίζει ένα γεγονός σαν το θάνατο του Ντιέγκο ότι κάποτε αυτή ήταν «η νέα γενιά», η ελπίδα του κόσμου, είναι σαν να την θέτει προ των ευθυνών της να φτιάξει καλύτερες συνθήκες για τους επόμενους που ήδη ήρθαν και που κάποτε θα την διαδεχτούν. 

Φυσικά σε όλον αυτόν τον «Μαραντονικό παροξυσμό» υπάρχουν και ενστάσεις. Καταρχάς αυτών που πιστεύουν ότι ΚΑΙ ο Μαραντόνα αποτελεί ένα προϊόν του ποδοσφαιρικού μάρκετιγκ. Σεβαστή η άποψη, αν και διαφωνώ. Επίσης υπάρχουν αυτοί που ζουν μια ζωή έξω από την λογική των ποδοσφαιρόφιλων και λένε «εντάξει, ηρεμήστε, δεν ανακάλυψε και την πενικιλίνη». Κατανοητό το τι εννοούν. Ακόμα και την κοπέλα που σε αγώνα γυναικείου ποδοσφαίρου αρνήθηκε να κρατήσει ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Μαραντόνα καταλαβαίνω και σέβομαι. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του όριο ηθικής και δεν είναι υποχρεωμένος να παρασυρθεί σε ένα κρεσέντο «ένδειξης σεβασμού» αν δεν την νιώθει αληθινά μέσα του να την εκφράσει. 

Από εκεί και πέρα, ωστόσο, υπάρχουν και κάποια γεγονότα τις τελευταίες μέρες τα οποία ξεπερνούν αυτό που λέμε «απόψεις που διίστανται» και γίνονται απλώς έκφραση μίσους, στυγνή ηθικολογία και συντηρητισμός. Τι εννοώ; Θα γίνω πιο συγκεκριμένος γιατί αφορά και στην πόλη μας, τη Θεσσαλονίκη. 
Οπως ίσως διαβάσατε στα ΜΜΕ, ένα σχολείο της Καλαμαριάς ανέθεσε πριν καιρό σε έναν ταλαντούχο νεαρό γκραφιτά να ομορφύνει τους τοίχους τους. Στον έναν ζωγράφισε την Αργοναυτική εκστρατεία και στον άλλο, λόγω της επικαιρότητας, τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Κάποιοι γονείς, ωστόσο, διαμαρτυρήθηκαν και έπεισαν την διευθύντρια να ζητήσει από τον καλλιτέχνη να σβήσει το έργο του «γιατί ο Μαραντόνα ήταν ναρκομανής και θα αποτελέσει κακό πρότυπο για τα παιδιά». 

Να πληροφορήσουμε, λοιπόν, τους ανθρώπους που εναντιώνονται στην ιδέα να βλέπουν τα παιδιά κάθε μέρα την εικόνα του Μαραντόνα, ότι οι νέοι μας δεν είναι και τόσο αφελείς, ούτε τόσο ευκολόπιστοι όσο νομίζουν. Γνωρίζουν για τα ναρκωτικά από τον ίδιο τον περίγυρό τους αφού οι ουσίες βρίσκονται παντού, στο ίντερνετ, στις τουαλέτες των σχολείων, στο πάρκο της γειτονιάς. Ας φροντίσουμε όλοι οι γονείς να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας και, κυρίως, να τους έχουμε δημιουργήσει το συναισθηματικό περιβάλλον ώστε να μην θέλουν να δραπετεύσουν σε μια άλλη ζωή, σε μια άλλη, ψεύτικη πραγματικότητα και τότε κανένα κακό πρότυπο δεν θα καταφέρει να τα επηρεάσει. 

Αλλά και πέραν τούτων, από που προκύπτει πως ο Μαραντόνα ήταν κακό πρότυπο; Ο Μαραντόνα έλεγε στους θαυμαστές του συνεχώς να μην ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Να μην δοκιμάσουν ποτέ τους ναρκωτικά. Τους έλεγε πως για όσα του συνέβησαν φταίει αυτός και αναγνωρίζει τα λάθη του. Το φαινόμενο Μαραντόνα είτε το προσεγγίσουμε κοινωνιολογικά είτε παιδαγωγικά, καταλήγουμε πως έχει ήδη αποτελέσει πρότυπο για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο ώστε, αν ίσχυαν οι φόβοι γονιών και καθηγητών στην Καλαμαριά, τότε ο πλανήτης θα είχε γεμίσει σήμερα από εθισμένους σε ουσίες.

Κατά τη γνώμη μου, πάντως, ισχύει και κάτι άλλο: είναι άκρως ρατσιστικό να αντιμετωπίζει κανείς ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα όπως τα ναρκωτικά με φοβικότητα, συντηρητισμό, άρνηση πραγματικότητας. Οι ναρκομανείς δεν είναι εξωγήινοι. Είναι ο αδελφός μας, ο συμμαθητής μας, ο συνάδελφός μας. Οι ναρκομανείς είναι άνθρωποι ψυχικά και σωματικά άρρωστοι που χρειάζονται ενθάρρυνση, στήριξη, φροντίδα, αρχικά για να ξεπεράσουν τον εθισμό τους και στη συνέχεια για να ενταχθούν ξανά στην κοινωνία. Τι πιστεύουν οι γονείς αυτών των παιδιών στην Καλαμαριά και μαζί και οι εκπαιδευτικοί του σχολείου; Ότι οι ναρκομανείς δε διαβάζουν την επικαιρότητα; Δε θα πληροφορηθούν την άποψη που έχει κομμάτι της κοινωνίας γι αυτούς; Θα τους βοηθήσει αυτή η κόντρα για τον Μαραντόνα ή θα τους δώσει ακόμη μια σφαλιάρα, ακόμη μια αίσθηση ταπείνωσης; 

Ελπίζουμε εκεί στην Καλαμαριά να το σκεφτούν καλά πριν σβήσουν το πορτρέτο του Ντιέγκο γιατί τα παιδιά βλέπουν, καταλαβαίνουν και κρίνουν ποιοι θέλουν πραγματικά το καλό τους και ποιοι απλώς ηθικολογούν αδυνατώντας να δουν «τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο». Στο τέλος τέλος, ας προστεθούν κάτω από το πορτρέτο του όλες οι φράσεις αυτοκριτικής του για τον εθισμό από τα ναρκωτικά. Αυτό θα ήταν περισσότερο διδακτικό από όλες τις αναχρονιστικές αναφορές της εκπαίδευσης στο πρόβλημα των ουσιών.  

Υ.γ.1: Στη δεκαετία του 1990 γελούσαμε με τις παραινέσεις των γονιών μας «να προσέχουμε μην μάς βάλουν κάτι στο ποτό». Γελούσαμε γιατί ξέραμε ότι δεν γίνονταν έτσι η μύηση στα ναρκωτικά. Το ζούσαμε και το ξέραμε ενώ οι γονείς μας έκριναν από τη δική τους εποχή, από τις δικές τους παραστάσεις ή απλώς είχαν ξεχάσει πως είναι να είσαι έφηβος. Τι γνωρίζεις και τι αγνοείς. Κάπως έτσι πιστεύω ότι νιώθουν τα σημερινά έφηβα παιδιά της Καλαμαριάς. Βλέπουν τους γονείς τους να «ανησυχούν  για τα πρότυπα που τους σερβίρονται» αλλά να μην έχουν ιδέα για το που πραγματικά είναι στην εποχή τους οι κίνδυνοι από τα ναρκωτικά. Να σας αναφέρω τρία πεδία: Τα τραγούδια, το λάιφ στάιλ, το ίντερνετ. Όλα αυτά τα γράφω στους γονείς και τους εκπαιδευτικούς της Καλαμαριάς με αγάπη, χωρίς ίχνος απαξίωσης ή αποδοκιμασίας. Τα γράφω με την αγωνία γονιού που μεγαλώνει τρία παιδιά και θα μπορούσε να είναι κι αυτός σε έναν τέτοιο σύλλογο γονέων με ανησυχίες, προβληματισμούς και διλήμματα . Αν ήμουν λοιπόν στον συγκεκριμένο σύλλογο θα έλεγα στους υπόλοιπους γονείς πως δε φοβάμαι μήπως ο γιος μου ξεκινήσει τα ναρκωτικά γιατί έκανε ναρκωτικά και ο Ντιέγκο. Μάλιστα θα ήθελα τα παιδιά μου να τον έχουν για πρότυπο. Η δική μου αποστολή είναι τα παιδιά μου να αποκτήσουν κριτήριο ώστε να κρατούν μόνον τα θετικά στοιχεία ενός ινδάλματος κι όχι τα αρνητικά. Το λέω σε αυτούς για να το πιστέψω και να το εφαρμόσω κι εγώ!

Μatchcombo στη Stoiximan: Τώρα συνδυάζεις διαφορετικές αγορές σε ένα στοίχημα πριν & κατά τη διάρκεια του ίδιου αγώνα!

Στοιχηματική εμπειρία… όπως θα ήθελες να είναι! Παίξε Νόμιμα (21+)

Interwetten, με πρόγραμμα επιβράβευσης! 21+

ΣΧΟΛΙΑ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Ανοικτοί λογαριασμοί για Χιμπέρνιαν-Ριέκα (vids)

1-1 το πρώτο παιχνίδι στη Σκωτία

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ

Ο νικητής του συγκεκριμένου ζευγαριού, θα αντιμετωπίσει το νικητή του ζευγαριού του ΠΑΟΚ με τη Μποέμιαν, στα πλέι οφ του Europa Conference League.

Το αποτέλεσμα του πρώτου παιχνιδιού στη Σκωτία, άφησε ανοικτούς λογαριασμούς για τη ρεβάνς της Κροατίας, αφού Χιμπέρνιαν και Ριέκα έμειναν στο 1-1.

Η Ριέκα ήταν αυτή που άνοιξε το σκορ στο 61ο λεπτό, με γκολ του Αμπέμ, αλλά έξι λεπτά αργότερα, η Χιμπέρνιαν ισοφάρισε με τον Μπόιλ.

Η ρεβάνς της Κροατίας, είναι προγραμματισμένη για την ερχόμενη Πέμπτη, 12 Αυγούστου, στις 21:00…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Περιμένει αποχωρήσεις ο Λονγκ

Ο προπονητής της Μποέμιαν αναφέρθηκε σε παίκτες που προέρχονται από το σύλλογο

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ

Η νίκη της Μποέμιαν επί του ΠΑΟΚ, είναι ένα από τα κορυφαία, αν όχι το κορυφαίο αθλητικό γεγονός στην Ιρλανδία αυτές τις μέρες και ο προπονητής της ομάδας, Κιθ Λονγκ, αναφέρθηκε σε παίκτες όπως ο Τίρνι, ο Λάιονς και ο Ντεβόι, που προέρχονται από τα τμήματα υποδομήε της ομάδας.

«Θα ήταν ωραία να σκεφτούμε ότι ο σύλλογος μπορεί να είναι πολύ ανταγωνιστικός, διατηρώντας και ελκύοντας παίκτες για να μεγαλώσουμε εντός κι εκτός γηπέδου» είπε αρχικά και συνέχισε…

«Με τις ακαδημίες, το προπονητικό κέντρο, έχουμε εξελιχθεί πολύ και συνεργασίες που μας έχουν βοηθήσει να πάμε σε άλλο επίπεδο. Ελπίζουμε να διατηρήσουμε τους παίκτες που έχουμε. Προφανώς, θα είναι δύσκολο για έναν-δύο επειδή συνεχίζουν να βελτιώνονται και θα βρεθούν στο στόχαστρο μεγαλύτερων ομάδων από άλλες χώρες. Αυτή είναι όμως η φύση του παιχνιδιού και το ίδιο ισχύει για όλες τις ομάδες».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Στιγμές ατόφιου σουρεαλισμού

Η «σφαλιάρα» στο Δουβλίνο, οι φωτιές, τα εμβόλια και ο ΠΑΟΚ που «χτίζεται». Γράφει ο Άκης Σακισλόγλου

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ

Να ξεκαθαρίσω από την αρχή το εξής: Το να χάνεις από την Μποέμιαν, οποιαδήποτε στιγμή, σε οποιαδήποτε διοργάνωση, ακόμα και σε φιλικό παιχνίδι, είναι κάζο. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και η αλήθεια είναι πως το προχθεσινό κάζο, το βλέπαμε να κοντοζυγώνει εδώ και μέρες.

Γενικά η προχθεσινή βραδιά ήταν εντελώς σουρεαλιστική. Από τη μια, η ειδησεογραφία εξέπεμπε θανατικό. Φωτιές παντού, σπίτια, δέντρα και ζώα στο έλεος των πυρκαγιών. Σχεδόν 100 φωτιές σε όλη την Ελλάδα. Τα σάιτ και τα κανάλια γέμισαν φλόγες, αλαφιασμένους κατοίκους και αποκαμωμένους πυροσβέστες. Και το σκηνικό συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Την ίδια ώρα, ο δικός μας ο νταλγκάς ήταν ο ΠΑΟΚ. Πώς θα κατεβάσει ο Λουτσέσκου την ομάδα, ποιο κανάλι θα δείξει τον αγώνα να κάτσουμε με την παρέα να τον δούμε… Ένας συνοπαδός σχολίασε σε ανάρτηση της ΠΑΕ στο Facebook: «ευχαριστούμε που δώσατε σε ελεύθερο κανάλι την μετάδοση του αγώνα και δε θα έχουμε δουλειά στα μαγαζιά μας». Ο καθένας από τη σκοπιά του. Με την τρέλα και με τα δίκια του. Και η Ελλάδα να καίγεται με την Αττική να καταστρέφεται σε τέτοιο βαθμό που να πέφτει το ρεύμα στο OPEN και να παρακολουθούμε ταξιδιωτική εκπομπή του Τάσου Δούση σε επανάληψη. Κάποια στιγμή η κάμερα δείχνει στούντιο: Μια καρέκλα, ένα γραφείο κι ένα ποτήρι νερό με καλαμάκι (sic). Ατόφιος υπερρεαλισμός που δεν θα μπορούσε να συλλάβει ούτε καν ο Λουίς Μπουνιουέλ στις «ασπρόμαυρες» ταινίες του. Και να σου τα σχόλια των αγανακτισμένων οπαδών από κάτω: «ό,τι να ‘ναι το κανάλι». «Απαράδεκτοι όλοι» και τέτοια. Να θέλεις να μπεις σε όλα τα σχόλια και να γράψεις: «Καίγεται η Ελλάδα αδελφέ, δεν ξέρω αν το πήρες χαμπάρι».

Τελικά και η μετάδοση έγινε και η ήττα ήρθε, έτσι όπως ήρθε, και -ευτυχώς- αποφύγαμε τα χειρότερα αφού στο τέλος συνήλθαμε κάπως και μειώσαμε το σκορ. Δεν θα είναι εύκολα στον επαναληπτικό. Κάθε άλλο. Θα πρέπει να ματώσουμε στην Τούμπα, αφού δεν ματώσαμε στο Δουβλίνο. Το ξέρει ο προπονητής, το κατάλαβαν οι ποδοσφαιριστές, το καταλάβαμε κι εμείς οι απ’ έξω που (απορώ γιατί) το πήραμε κάπως χαλαρά. Έτσι είναι τον Αύγουστο. Ειδικά όταν παίζεις με ομάδες που έχουν 25 παιχνίδια στα πόδια τους και «δίψα» να κάνουν το βήμα παραπάνω. Την πατήσαμε, εν μέρει. Τώρα, αν και την προσεχή Πέμπτη επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, τότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας και η φετινή ευρωπαϊκή πορεία θα τελειώσει – και πάλι –
άδοξα.

Κατανοούμε όλοι ότι ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου δεν είναι ικανοποιημένο από τις κινήσεις που κάνει το κλαμπ. Άλλοι έχουν στραβώσει εξαρχής με την επιλογή του προπονητή, άλλοι θεωρούν ότι η ομάδα πρέπει να αλλάξει ως και τα δοκάρια για να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Γενικώς υπάρχει μια αρνητική αύρα, αρκετά μεγαλύτερη από αυτήν που έχουμε ως οπαδική κουλτούρα και νοοτροπία (και που σχεδόν πάντα αποδεικνύεται υγιής γιατί ΠΑΟΚ χωρίς απαιτήσεις, γκρίνια και αμφισβήτηση, απλά δεν είναι ΠΑΟΚ).

Γνώμη μου είναι πως η αρνητική αύρα φεύγει μόνο με επιτυχίες. Με νίκες, με προκρίσεις και με κινήσεις ουσίας στα μεταγραφικά. Τις μεταγραφές μην τις περιμένετε πριν τις 20 Αυγούστου. Ο ΠΑΟΚ ανήκει στην κατηγορία αγοραστών που περιμένουν το τέλος για να ψωνίσουν από το επάνω ράφι. Κάθε ποδοσφαιριστής που ανήκει σε αυτό, θα κοιτάξει την πρόταση του (κάθε) ΠΑΟΚ, μόνο όταν απομακρυνθεί το όνειρο ενός ιταλικού ή ισπανικού πρωταθλήματος, συνήθως με παρηγοριά τα περισσότερα χρήματα που θα του δώσουμε. Δείτε τι μεταγραφές (δεν) θα κάνει ο Ολυμπιακός αν αποκλειστεί από την Λουντογκόρετς. Δείτε τι έκανε ως τώρα που δεν αποτελεί δεδομένο η είσοδος του στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο, αυτή και η ευρωπαϊκή «φήμη» του ΠΑΟΚ. Γι αυτό και περιμένουμε τον Τζιοβίνκο που τον ξέρει ο Λουτσέσκου και η προοπτική να επιλέξει τον ΠΑΟΚ έχει για τον ποδοσφαιριστή το μικρότερο δυνατό ρίσκο. Λένε πολλοί: «θα κρεμόμαστε από τον Τζιοβίνκο;» Ναι, απαντώ εγώ. Θα περιμένουμε και θα ενισχυθούμε όταν και όπως μπορούμε.

Αυτό που νιώθω, προσωπικά, είναι πως με το συγκεκριμένο προπονητικό τιμ και την πρόθεση των ιδιοκτητών να επενδύσουν χρήματα στην ομάδα, κάθε μέρα, κάθε διοργάνωση, κάθε μεταγραφική περίοδο, το αποτέλεσμα θα είναι και καλύτερο. Δεν το φοβάμαι το αγωνιστικό. Σύντομα αυτό που θα χτιστεί θα το ονομάσουμε «νέα εποχή ΠΑΟΚ». Χάθηκε πολύτιμος χρόνος τα προηγούμενα δύο χρόνια. Όλοι ξέρουμε το πως και το γιατί. Όπως όλοι ξέρουμε πως αποτελεί ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΜΑΓΚΙΑ να ολοκληρώνεις μια διετία κάμψης, μια διετία «πτώσης», με δύο δεύτερες θέσεις και ένα κύπελλο (το πιο ωραίο από όλα). Πιο χαμηλά δε θα μπορούσαμε να βρεθούμε. Μόνο ψηλά από εδώ και πέρα θα ανεβαίνουμε. Τα καλύτερα έρχονται.

Υ.γ.: Αν μας δίδαξε κάτι η πανδημία του Κορονοϊού αυτό είναι πως τα πάντα μπορεί να ανατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη και οι άνθρωποι να μετατραπούν σε έρμαια της μοίρας. Το ποδόσφαιρο είναι το δεύτερο σημαντικότερο πράγμα μετά την υγεία μας. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ.

Υ.γ.: Δεν συνηθίζω να υποδεικνύω σε κανέναν τι να κάνει στη ζωή του. Δικαίωμα του καθενός είναι να διστάζει, να αρνείται ή, ίσως, και να φοβάται να κάνει το εμβόλιο. Δεν μπορώ, όμως, να μην πω ότι εδώ και αρκετό καιρό που εμβολιάστηκα κι εγώ και οι αγαπημένοι μου άνθρωποι, νιώθω πιο ασφαλής και πιο αισιόδοξος για το μέλλον. Στα νοσοκομεία υπάρχουν αυτή τη στιγμή 196 διασωληνωμένοι, όλοι ανεμβολίαστοι. Καθημερινά πεθαίνουν 10-15 άνθρωποι. Όλοι ανεμβολίαστοι. Κάντε ό,τι καταλαβαίνετε. Δεν πεθαίνουν όσοι δεν εμβολιάζονται αλλά σίγουρα, όσοι πεθαίνουν από Κορονοϊό, δεν έχουν εμβολιαστεί. Δεν μπορώ να μην το υπογραμμίσω αυτό. Ειδικά διαβάζοντας ένα σωρό fake news στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όσο για τη φράση «πειραματόζωα» που πολλοί χρησιμοποιούν για όσους έχουν εμβολιαστεί, έχετε υπ όψιν σας αυτό: Όταν στην Ελλάδα, 5.000.000 άνθρωποι έχουν εμβολιαστεί πλήρως κι ακόμα 750.000 με τη μία από τις δύο δόσεις, «πείραμα» τελικά είναι το να δούμε αν θα παραμείνουν υγιείς αυτοί που ΔΕΝ εμβολιάστηκαν. Γιατί θα το ξαναπώ: άνθρωποι που ολοκλήρωσαν τον εμβολιασμό τους, δεν νοσούν βαριά εδώ και μήνες. Καλή ξεκούραση σε όλους. Και καλή καρδιά σε όσους διαφωνούν με αυτά που γράφω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Trending