Connect with us

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Κλειστή λίγκα: μια αντιδραστική ουτοπία στο ποδόσφαιρο

Γιάννης Ανδρουλιδάκης

Κλειστή λίγκα: μια αντιδραστική ουτοπία στο ποδόσφαιρο

Υπάρχει μια φράση του Νόαμ Τσόμσκι για την Αμερική, την οποία πριν καμιά 20αριά χρόνια χρησιμοποίησαν σε ένα τραγούδι τους και οι Manic Street Preachers: «Η χώρα μας δημιουργήθηκε πάνω στην αρχή ότι βασικός ρόλος της κυβέρνησης είναι να προστατεύει την ιδιοκτησία από την πλειοψηφία. Και αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει».

Η Αμερική είναι βέβαια μια χώρα πολύ πιο σύνθετη και πολύπλοκη από την απλοϊκή ιδέα που συνηθίζουμε να έχουμε για αυτήν εδώ στην Ευρώπη. Η ασφυκτική προστασία της επιχειρηματικότητας όμως, δεν είναι ένα από τα ψευδή στερεότυπα που έχουμε για αυτήν. Είναι μια πραγματικότητα, η οποία στις ΗΠΑ έχει αποκτήσει με τον καιρό ηθικές διαστάσεις. Κανείς δεν μπορεί να σου πάρει όσα τίμια έκλεψες, κάθε τάση που κινείται προς τον εξισωτισμό ή την κρατική παρέμβαση εξισορρόπησης θεωρείται σατανική –θυμηθείτε τι έγινε με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση του Ομπάμα, που δεν ήταν δα και κανένα κομμουνιστικό πρόγραμμα.

Η τάση αυτή εμφανίζεται και στα σπορ. Τόσο στην οικονομική τους οργάνωση όσο και στον ίδιο τον χαρακτήρα του. Πάρτε για παράδειγμα το μπέιζμπολ, που στην Ευρώπη κανείς ποτέ δεν κατάλαβε ή το αμερικάνικο ποδόσφαιρο: όλη τους η λογική κινείται γύρω από την κατάκτηση χώρου, την επέκταση της «ιδιοκτησίας» –κάτι ανάμεσα σε ιμπεριαλισμό υπό μορφή αθλοπαιδιάς και κατάκτηση της Άγριας Δύσης.

Σε αυτή τη λογική εντάσσεται και η πρακτική της κλειστής λίγκας. Η «επένδυση» των μεγαλοεπιχειρηματιών δε μπορεί –σύμφωνα με αυτή τη λογική- να απειλείται από το εύστοχο ή το άστοχο σουτ του κάθε Αφροαμερικανού. Τουλάχιστον όχι ολοκληρωτικά. Το μόνο κριτήριο είναι να πουλιέται το προϊόν που πουλάει. Ας πάρουμε παράδειγμα την ομάδα που για εντελώς άσχετους λόγους μου αρέσει να υποστηρίζω στο ΝΒΑ, τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς: ούτε εγώ θυμάμαι πόσες φορές έχει καταταγεί τελευταία των τελευταίων στο πρωτάθλημα. Ωστόσο, κανένας δεν σκέφτηκε ποτέ να την «υποβιβάσει», εφόσον ο οικονομικός ισολογισμός της είναι μια χαρά.

Στην Ευρώπη η αθλητική κουλτούρα είναι ως τώρα διαφορετική. Τα σπορ αποτελούν διαγωνισμούς, άρα οι επιδόσεις σε αυτά έχουν συνέπειες –θετικές ή αρνητικές. Μια ομάδα που ξεπερνά το εαυτό της και κατακτά το πρωτάθλημα Β’ εθνικής, ανταμείβεται με το να παίξει στην Α’ Εθνική. Μια άλλη που κάνει πολύ κακή πορεία υποβιβάζεται. Αυτές είναι οι ιδέες που στο μυαλό των Ευρωπαίων φιλάθλων δεν αμφισβητούνται εύκολα.

Οι κλειστές λίγκες δοκιμάστηκαν πρώτη φορά στο μπάσκετ. Εμπορικά οι ομάδες εξασφάλισαν κάτι –υποθέτω δηλαδή, αλλιώς θα τις είχαν καταργήσει. Το ενδιαφέρον όμως της φίλαθλης κοινής γνώμης για το άθλημα έχει υποχωρήσει κατακόρυφα: το μπάσκετ πλέον δεν είναι ένα λαϊκό άθλημα, έχει ένα κλειστό κοινό.

Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να πάψει να είναι λαϊκό άθλημα χωρίς να πάψει να είναι ποδόσφαιρο. Τα χαρακτηριστικά του το εμποδίζουν. Αφενός έχει ένα κοινό τόσο αχανές που δεν μπορεί να το περιορίσει στο πλαίσιο ενός κλειστού τουρνουά, αφετέρου ως άθλημα έχει βασικό στοιχείο το στοιχείο της έκπληξης. Το πρόβλημα για τις εταιρείες ξεκινά όταν αυτά τα στοιχεία μπορεί να τους κοστίσουν πάρα πολλά εκατομμύρια.

Πέρσι το καλοκαίρι ο ΠΑΟΚ νίκησε σε ένα ματς την Μπενφίκα και την απέκλεισε από το Τσάμπιονς Λιγκ. Αθλητικά αυτό ήταν μια χαρά. Εμπορικά, η εταιρεία Μπενφίκα δεν θέλει να ρισκάρει επενδύσεις 100 εκατομμυρίων επειδή σε μια φάση ο Ζίφκοβιτς έσπασε τη μέση του καλύτερα από το σέντερ μπακ της. Θέλει να τα ασφαλίσει. Εξίσου, οι 6 μεγάλες ομάδες της Αγγλίας δεν έχουν όρεξη να ρισκάρουν την επένδυσή τους επειδή η ΟΥΕΦΑ τους προσφέρει 4 θέσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ ή επειδή η Λέστερ έφτιαξε μια χρονιά καλή ομάδα. Από εκεί αντλεί την καταγωγή της η ιδέα της κλειστής «Ευρωπαϊκής Σούπερ Λιγκ».

Στην πραγματικότητα, αυτή η ιδέα είναι καταστροφική και για τις ίδιες τις εταιρείες αυτές. Η τρομερή δημοφιλία του ποδοσφαίρου που επιτρέπει στα μεγάλα κλαμπ να θησαυρίζουν, οφείλεται στην ταύτιση που έχει ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου με το άθλημα λόγω της αμεσότητάς του και της δυνατότητάς του να (θεωρεί ότι μπορεί να) διεκδικήσει τα πάντα. Ο ΠΑΟΚ δεν θα ξεπεράσει ίσως ποτέ τη Ρεάλ Μαδρίτης, όμως η ιδέα ότι μπορεί να το κάνει εξασφαλίζει το ενδιαφέρον που κάνει τη Ρεάλ Μαδρίτης να πλουτίζει. Αν αυτή η αμεσότητα χαθεί, η Ρεάλ Μαδρίτης θα δυσκολευτεί να διατηρήσει τα υπερκέρδη της –εκτός αν θεωρεί ότι μπορεί να τα βρει σε διαφορετικές αγορές, όπως οι Ασιατικές.

Στην πραγματικότητα, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τη ρήση του Λένιν ότι «οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν ακόμα και το σχοινί για τους κρεμάσουμε» -σημαίνει επίσης ότι μπορεί να επενδύσουν πολλά λεφτά στην εταιρεία που το παράγει. Η πανδημία με τα άδεια γήπεδα επιτάχυνε μάλλον τις εξελίξεις σε αυτό το πεδίο: οι μεγάλες ποδοσφαιρικές εταιρείες ζήτησαν άμεση διασφάλιση των χρημάτων τους και άμεση διαχείρισή τους. Όμως η κλειστή λίγκα, θα σημάνει τη δημιουργία ενός προϊόντος αποξενωμένου από το κοινό που το παρακολουθεί και το οποίο αποτελεί την πραγματική του ισχύ.

Ο Μισέλ Πλατινί –φιγούρα ελάχιστα συμπαθής κατά τα άλλα- όταν ανέλαβε την ηγεσία της ΟΥΕΦΑ, θύμισε ότι στην πορεία της κατάκτησης του τότε Κυπέλλου Πρωταθλητριών, η Γιουβέντους στην οποία αγωνιζόταν χρειάστηκε πρώτα να παίξει στη Μάλτα. Αυτό δεν είναι απλά ένας ρομαντισμός, είναι το στοιχείο της λαϊκότητας που είναι η δύναμη του ποδοσφαίρου. Αν αφαιρέσεις αυτό το στοιχείο από το ποδόσφαιρο, σου μένει ένα μπέιζμπολ και έξω από την αμερικανική ήπειρο το μπέιζμπολ δεν αγαπήθηκε πουθενά.

Δεν χρειάζεται να έχουμε βέβαια αυταπάτες: όταν οι ποδοσφαιρικές ομάδες έχουν μετατραπεί σε επιχειρηματικούς κολοσσούς, το χρήμα θα μιλάει πάντα. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη ούτε ποτέ αληθινά ίσες ευκαιρίες στον καπιταλισμό. Υπάρχει ωστόσο η προσδοκία ότι σε ένα τόσο λαϊκό και κοινωνικό φαινόμενο, όπως η μπάλα, οι ίδιες οι επιχειρήσεις, θα εκβιάσουν όσο μπορούν, θα πάρουν ό,τι μπορούν, και στο τέλος θα κάνουν πίσω. Για να μπορεί η Ρεάλ να κερδίζει εκατομμύρια, χρειάζεται να είναι ενταγμένη σε ένα σύστημα στο οποίο ο Απόλλων Καλαμαριάς να μπορεί να κερδίσει τον ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟΚ την Μπενφίκα και η Μπενφίκα τη Ρεάλ.

Ένα ποδόσφαιρο σε κάστες δεν θα είναι λιγότερο βαρετό από μια κοινωνία σε κάστες. Ίσως μάλιστα και εξίσου ανυπόφορο.

ΥΓ: Δεν μάθαμε τίποτα καινούριο επειδή ο ΠΑΟΚ κέρδισε έναν αδιάφορο με ελλείψεις Ολυμπιακό και θα ήταν επικίνδυνο να παριστάνουμε κάτι άλλο. Ίσως ένα συμπέρασμα βγαίνει από τον αγώνα αυτό και μόνο: οι ομάδες είναι υγιείς όταν έχουν επαρκείς παίκτες που χαίρονται να παίζουν για αυτές. Ο φετινός ΠΑΟΚ ξόδεψε πολλούς τέτοιους. Ελπίζω να μην το κάνει και με τον Ραχμάν Μπάμπα.

*Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι δημοσιογράφος με καταγωγή από την Κρήτη που ζει και εργάζεται στην Αθήνα αλλά και οπαδός του ΠΑΟΚ.

Μatchcombo στη Stoiximan: Τώρα συνδυάζεις διαφορετικές αγορές σε ένα στοίχημα πριν & κατά τη διάρκεια του ίδιου αγώνα!

Στοιχηματική εμπειρία… όπως θα ήθελες να είναι! Παίξε Νόμιμα (21+)

ΣΧΟΛΙΑ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Δικαιώθηκε η European Super League κόντρα στην UEFA

Τι ανέφερε το Δικαστήριο της Μαδρίτης για τις ποινές στις ομάδες

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ

Οι ομάδες που την προηγούμενη άνοιξη θέλησαν να κάνουν το Champions League μονοπώλιο και κλειστή λίγκα, αυτή τη φορά δικαιώθηκαν από το δικαστήριο της Μαδρίτης όσο αφορά τις ποινές που θέλησε να βάλει η UEFA στις Μπαρτσελόνα, Ρεάλ Μαδρίτης και Γιουβέντους που ήταν και οι πρωτεργάτες της εν λόγω ιδέας.

Το δικαστήριο της Μαδρίτης με την απόφαση τόνισε ότι η UEFA δεν μπορεί να τιμωρήσει τους 3 συλλόγους και έτσι η υπόθεση με την μεγάλη διαμάχη θα πάει στο ευρωπαϊκό δικαστήριο.

Από την μεριά της η European Super League τόνισε:

“Η UEFA κάνει ζημιά στο ποδόσφαιρο, μονοπωλεί το ποδόσφαιρο. Πρέπει να λύσουμε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, έχουμε ένα όργανο που παίρνει μόνο του αποφάσεις, κάνει ενέργειες και κατέχει τα δικαιώματα του αθλήματος. Με αυτό τον τρόπο καταστρέφεται η ισορροπία. Οι ομάδες που παίζουν στην Ευρώπη έχουν δικαίωμα να κυβερνούν τις δικές τους διοργανώσεις. Είμαστε ικανοποιημένοι που πλέον οι απειλές τις UEFA δεν μας αγγίζουν, στόχος είναι να φτιάξουμε την Super League και βασιζόμαστε σε όλους. Μετόχους, ομοσπονδίες, παίκτες, οπαδούς, προπονητές, συλλόγους”.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Μαζί με τον Γκαρσία στο γήπεδο ο Μούσλι (pic)

Όταν το αλάνι ξανασυνάντησε τον Πάμπλο

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ

Ο Μουσλίμοβιτς μετά από αρκετό καιρό επισκέφτηκε και πάλι την Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη και έτσι δεν μπορούσε να μην περάσει από το γήπεδο του ΠΑΟΚ, το προπονητικό κέντρο και να συναντήσει αγαπημένα πρόσωπα. Ένα από αυτά φυσικά και ήταν ο Πάμπλο Γκαρσία που υπήρξε συμπαίκτης με τον Ζλάταν Μουσλίμοβιτς από το 2008 έως και το 2011 στο Δικέφαλο.

Οι δύο τους τα είπαν, θυμήθηκαν τα χρόνια που ήταν μαζί συμπαίκτες, μίλησαν για τα σχέδια τους και την κατάσταση και των αυτή την περίοδο και ο Βόσνιος άλλοτε επιθετικός του ΠΑΟΚ ανάρτησε μία φωτογραφία στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Στέλνουν τον Λημνιό στην Κ19

Άσχημη εξέλιξη για τον άλλοτε παίκτη του ΠΑΟΚ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ

Ο Δημήτρης Λημνιός που έχει κατακτήσει με τον ΠΑΟΚ το αήττητο πρωτάθλημα του 2019 και 2 κύπελλα είναι από τον περασμένο Σεπτέμβριο στην ομάδα της Κολωνίας, χωρίς όμως να μπορέσει να κερδίσει μία θέση στο ροτέισον των “τράγων”.

Ο Έλληνας μεσοεπιθετικός μετά την περσινή χρόνια ήταν στην πόρτα της εξόδου από την ομάδα και έψαχνε τον επόμενο σταθμό της καριέρας του είτε σαν μεταγραφή είτε με την μορφή δανεισμού, αλλά ο Στέφεν Μπάουμγκαρτ που πήγε από την 1η Ιουλίου στην ομάδα ήθελε πρώτα να τον δει και μετά να πάρει την απόφασή του.

Σήμερα τελικά ο Γερμανός τεχνικός που ήταν 4 χρόνια στην Πάντερμπορν και την ανέβασε και στην πρώτη κατηγορία, έστειλε το μήνυμα στον Βολιώτη μεσοεπιθετικό ότι δεν μπορεί να παραμείνει στο ρόστερ της πρώτης ομάδας και έτσι θα προπονείται με την Κ19 του συλλόγου μέχρι να βρεθεί λύση για την επόμενη σεζόν.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Trending