ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
O Ζαγοράκης για όλα!
Σαν σήμερα συμπληρώνονται 10 χρόνια από την μέρα που ο Θόδωρος Ζαγοράκης αποφάσισε να κρεμάσει οριστικά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να αναλάβει τη διοίκηση του ΠΑΟΚ.
Ήταν η ποδοσφαιρική επανάσταση, που έγινε στην Τούμπα, με τον ΠΑΟΚ να γεμίσει το γήπεδο, να ξεπερνά τα προβλήματά του και να διεκδικεί ακόμη και το πρωτάθλημα.
Ο Θόδωρος Ζαγοράκης μίλησε στην FORZA και θυμήθηκε τι δεν πρέπει να ξεχάσουμε απ΄ αυτή την ωραία εποχή…
-Πέρασαν ήδη δέκα χρόνια! Τι σου έχει μείνει από εκείνη την εποχή…
«Αυτό που έμεινε σε όλους. Αυτός ο ενθουσιασμός, η προσέλευση η ενότητα, η κ**λα, όλα σε ένα. Όλα αυτά δεν ξεχνιούνται με τίποτα»
-Όταν σκέφτεσαι εκείνη την εποχή, ποιο είναι το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό;
«Η συσπείρωση. Όλοι γίναμε ένα. Όλοι μας τότε, όσοι κινούμασταν κοντά και γύρω από τον ΠΑΟΚ, αυτό κρατάμε. Ήμασταν όλοι μια γροθιά! Αυτό δεν συμβαίνει συνήθως, αλλά τότε έγινε. Υπήρχαν χρόνια αρκετά, που είχε να το νιώσει και να το κάνει αυτό ο ΠΑΟΚ. Ήταν μια συνολική προσπάθεια, δεν ήταν ένας, δύο ή τρεις άνθρωποι. Δεν ήταν ο Ζαγοράκης. Ήμασταν όλοι μας».
-Ήταν όλοι, αλλά έπρεπε κάποιος να δώσει το σύνθημα. Γιατί αποφάσισες να αναλάβεις αυτή την αποστολή;
«Έλα ντε… Τι απαντάς; Έγιναν όλα τόσο γρήγορα, δεν υπήρχε κενό διάστημα καθόλου. Ούτε ένας μήνας από το τέλος του πρωταθλήματος. Όλη την προηγούμενη σεζόν υπήρχαν προβλήματα, τεράστια. Έγιναν όλα γρήγορα, η αλήθεια είναι πως δεν το σκέφτηκα και πολύ. Υπήρχε πρόβλημα μεγάλο, το βίωνα ως ποδοσφαιριστής. Δεν υπήρχε επιλογή. Ήταν μονόδρομος. Δεν θα πω ότι δέχτηκα πιέσεις, ούτε κανείς μου έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό. Ήταν συνειδητή απόφαση κι έπρεπε να προχωρήσουμε όλοι μαζί».
-Θα το ξανάκανες; «Αυτό δεν το ξέρω! Δεν ξέρω… Ήταν μια περιπέτεια, είχε χαρές, είχε στεναχώριες, πιέσεις… Χίλια δυο, είχε. Για μένα ήταν κάτι σαν ένα μεγάλο σχολείο. Είναι άλλο να παίζεις ποδόσφαιρο, να κάνεις προπόνηση και να πηγαίνεις στο σπίτι σου να ηρεμήσεις, κι άλλο να είσαι παράγοντας, να έχεις τέτοια ευθύνη και να είσαι 24 ώρες στην πρίζα».
-Γιατί πέτυχε εκείνη η κατάσταση;
«Όταν συσπειρώνεσαι, όταν υπάρχει αγάπη, όταν όλοι έχουν τον ίδιο σκοπό, θα πετύχεις. Όλοι ήθελαν το καλό της ομάδας, ειδικά στα πρώτα χρόνια. Δεν υπάρχει μυστικό. Από την ώρα, που υπήρξε αυτή η συσπείρωση, ήταν νομοτελειακό ότι θα πάμε καλά».
-Ποια ήταν η πιο σοφή κίνηση εκείνης της εποχής;
«Δεν μπορώ να ξεχωρίσω, μία, δύο ή τρεις…»
-Ή έστω, οι κομβικές αποφάσεις…
«Η επιλογή του προπονητή, του Σάντος. Ειδικά το πρώτο διάστημα, μου έλυνε τα χέρια στο αγωνιστικό. Και φυσικά και η επιλογή των ανθρώπων, που ήταν δίπλα μου, όλοι ήθελαν το καλό και μόνο αυτό, τίποτα άλλο. Κανείς δεν έβαζε το «εγώ» του πάνω από τον ΠΑΟΚ. Ακόμη και οι οργανωμένοι, μια γροθιά όλοι, όπως μπορούσε ο καθένας βοηθούσε».
-Ποιο ήταν το μεγαλύτερο λάθος;
«Έγιναν πολλά. Ό,τι απόφαση πήραμε, την πήραμε για το καλό. Αν ρωτάς αυτό, δεν νομίζω ότι υπήρξε μια λάθος απόφαση, που άλλαξε τη ροή των πραγμάτων, που καθόρισε την ιστορία».
-Στις 25 Ιανουάριου 2012 παραιτήθηκες, μετά το παιχνίδι με τον Ατρόμητο και την επομένη δήλωσες «θα με κρίνει η ιστορία». Πως πιστεύεις ότι σε έκρινε;
«Αυτό δεν θα το πω εγώ! Εγώ θα πω ότι ποτέ δεν έβαλα το προσωπικό μου συμφέρον πάνω από τον ΠΑΟΚ. Ποτέ… Η ιστορία θα κρίνει αν έκανα καλό ή όχι».
-Και γιατί χάλασε εκείνη η κατάσταση; Δεν μπορούσε να πάει άλλο;
«Γιατί άρχισε να σπάει και να ραγίζει η συσπείρωση, άρχισε να χαλάει. Κάποιοι μπορεί να θεωρούσαν πως δεν γίνονταν πράγματα σωστά. Διάφορα γεγονότα χάλασαν το κλίμα. Από την αρχή ήξερα ότι τα πράγματα δεν θα είναι πάντα ρόδινα. Ζούσα στο χώρο, ήξερα ότι θα ερχόταν κι αυτό. Δεν θέλω να μπω σε διαδικασία να πω τι και πως συνέβη. Άστο, ό,τι έγινε, έγινε… Ο ΠΑΟΚ είναι ένας ζωντανός οργανισμός, είναι ένας μεγάλος σύλλογος, δεν θεωρώ ότι ένα – δύο άτομα μπορούν να αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων. Είμαστε όλοι μας ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας, μιας από τις μεγαλύτερες ομάδες. Όλοι μας ερχόμαστε και φεύγουμε. Είναι μια ευθεία γραμμή, που οδηγεί στο άπειρο, κόσμος ανεβαίνει και κατεβαίνει. Και η ιστορία μας κρίνει όλους».
-Ένιωσες ότι σε αδικούν, έτσι δεν είναι;
«Εννοείται αυτό! Αλλά όταν είσαι συνειδητοποιημένος ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει κι αυτή η ωραία περιπέτεια, το εισπράττεις αλλιώς. Περνάς τις στεναχώριες σου, αλλά τις προσπερνάς. Λαβώνεσαι πολύ ή λίγο, αλλά όταν έχεις την οικογένειά σου δίπλα σου, όλα είναι πιο εύκολα».
-Εντάξει, στο τέλος σε χαρακτήρισαν και κλέφτη!
«Όχι μόνο αυτό… Δικαστήρια, μηνύσεις… Λες και ήθελα να κάνω κακό στον ΠΑΟΚ. Αλλά έχει ο Θεός, προχωράμε. Ευτυχώς βρέθηκε ένας άνθρωπος, ο Ιβάν Σαββίδης, που όπως είπα και πρόσφατα, είναι δώρο Θεού για τον ΠΑΟΚ και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο ΠΑΟΚ μπήκε σε άλλη τροχιά. Τα δικά μας πέρασαν, δε βαριέσαι…»
-Σκέφτηκες ποτέ τι θα μπορούσε να κάνει η ομάδα εκείνης της εποχής, αν υπήρχαν κεφάλαια; Όπως σήμερα;
«Πάλι υποθετικά θα μιλήσουμε. Αν υπήρχε το χρήμα, θα παίρναμε τίτλους; Δεν πάει έτσι! Θα ήμασταν σαφώς καλύτερα. Εντάξει, είναι άλλο να έχεις οικονομική άνεση κι άλλο κάθε χρόνο να πρέπει να μειώσεις το μπάτζετ…
Έπρεπε να γίνουν κινήσεις, που δεν άρεσαν σε κανέναν, ούτε σε μένα. Έπρεπε να πουληθούν παίκτες, να έχει συνέχεια ο ΠΑΟΚ.
Δεν ήμουν τρελός, να θέλω να ρίξω την ποιότητα»
-Σε πολύ κόσμο έμεινε εκείνο το παιχνίδι στο Χαριλάου. Ο κόσμος λέει ότι τον ΠΑΟΚ τον έστησαν.
«Είναι μαθήματα όλα. Ίσως εκεί να κάναμε εμείς κάποια λάθη. Κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν, δεν έφτασε… Ξέρεις κάτι; Είναι μεγάλη υπόθεση να πηγαίνεις το βράδυ στο σπίτι σου και να μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος! Εγώ δεν μπορώ να κάνω πράγματα, που έχουν άλλοι στο μυαλό τους. Με τίποτα……
-Οι διαιτησίες, οι υπερκείμενες αρχές, ήταν πάντα πονεμένες ιστορίες. Θα αλλάξει ποτέ αυτή η κατάσταση;
«Πρέπει να αλλάξει. Παίξαμε μέσα στην εβδομάδα στο Ηράκλειο με την ομάδα του 2004. Ο κόσμος αγαπά το ποδόσφαιρο, θέλει να διασκεδάζει στο γήπεδο.
Είναι ευκαιρία αυτή την εποχή να αλλάξουν τα πράγματα. Να τελειώνουμε. Αν έχεις την καλύτερη ομάδα, να το πάρεις ρε φίλε το πρωτάθλημα… Δε συμφέρει κανέναν να φεύγει ο κόσμος από τα γήπεδα».
-Από την εξέλιξη του ΠΑΟΚ είσαι ευχαριστημένος;
«Ακούω να λένε πολλοί ότι δεν έχει κάνει τίποτα ο ΠΑΟΚ. Πως δεν έχει κάνει τίποτα; Σ’ αυτή την πενταετία του Ιβάν Σαββίδη, ο ΠΑΟΚ έπαιξε δύο φορές προκριματικά Τσάμπιονς Λιγκ, πήρε ένα Κύπελλο, πήγε σε άλλον έναν τελικό και φέτος έχασε το πρωτάθλημα για τρεις βαθμούς. Πως δεν έκανε τίποτα; Είναι λεπτομέρειες, θέλει και λίγο τύχη, θα έρθουν αυτά, που θέλουμε όλοι.
Δεν είναι κακή η ομάδα, οι ΠΑΟΚ πέρασε σε άλλο επίπεδο»
-Με τον Σαββίδη μιλάτε. Πως ζει την κατάσταση, τι θέλει, τι περιμένει;
«Τι να θέλει; Την αγαπάει πολύ την ομάδα. Τυχαίνει να τον ζω από κοντά και στα ματς. Παθιάζεται, γουστάρει. Αυτός περισσότερο, γιατί είναι κομμάτι δικό του. Και δημιούργημα δικό του. Δικαιούται να ζήσει χαρές»
-Από τότε που έφυγες, υπήρξε ποτέ περίπτωση να επιστρέφεις σε κάποιο ρόλο; Θα ήθελες κάποια στιγμή να ξαναμπείς σ’ αυτό το παιχνίδι;
«Όχι, τώρα δεν το βλέπω. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις τι σου φέρνει η ζωή. Έχω άλλα δύο χρόνια στο Ευρωκοινοβούλιο, δεν ξέρεις τι γίνεται. Όταν περνάς μια ζωή σ’ αυτό το χώρο, δεν γυρνάς την πλάτη ποτέ. Για μένα ήταν Πανεπιστήμιο η παρουσία μου στην παραγοντική σκηνή του ΠΑΟΚ. Έμαθα πολλά, γιατί άλλο το να φοράς παντελονάκι και να παίζεις, κι άλλο να πας στα γραφεία, να έχεις την ευθύνη, να παίρνεις αποφάσεις. Το ξέρω το έργο…».
Εφιαλτική νύχτα στην Ολλανδία για την Ελλάδα που διασύρθηκε με 7-0 στην προτελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Nations League.
Το αποτέλεσμα αυτό ήταν ό,τι χειρότερο όχι μόνο ως προς την έκταση του σκορ, αλλά κυρίως γιατί η Ελλάδα δεν κρατάει πλέον την τύχη στα δικά της χέρια. Εάν τη Δευτέρα (16/11) η Γερμανία νικήσει την Ολλανδία, η εθνική μας αποκλείεται από τους «8» της διοργάνωσης, ανεξάρτητα από την έκβαση του αγώνα της με τη Σερβία στο «Πανθεσσαλικό». Χατ- τρικ πέτυχε ο Ράιντερς (12΄,18΄,33΄) , δύο γκολ πέτυχε ο Γιούριεν Τίμπερ (40΄, 59΄) και από ένα οι Σάμερβιλ (6΄), Μάλεν (62΄)
Το 7-0 αποτελεί την ευρύτερη ήττα στη μεταπολεμική ιστορία της εθνικής Ελλάδας, που είχε χάσει δύο φορές με 7-1, από τη Γαλλία το 1958 και τη Δανία το 1989. Η μεγαλύτερη συντριβή είναι το 11-1 από την Ουγγαρία το 1938, ενώ υπάρχει και το 8-1 από τη Ρουμανία το 1930.
Ο αποκλεισμός του Μπάμπη Κωστούλα από την 23αδα και οι ενοχλήσεις που ένιωσε ο Κουρμπέλης στο ζέσταμα (είχε δηλωθεί να ξεκινήσει) , δημιούργησαν ένα κλίμα έντασης γύρω από την εθνική. Και οι παίκτες, όμως, μπήκαν στο ματς τόσο νωχελικά, όσο ποτέ άλλοτε στη θητεία του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στον πάγκο. Δεν είναι μόνο το 3-0 στο 20λεπτο που αντικατοπτρίζει την εικόνα του ματς. Είναι η συνολική διάθεση των διεθνών που έμοιαζαν εκτός παιχνιδιού από το πρώτο σφύριγμα.
Μόλις στο 6΄ ο Μαυροπάνος έχασε τη μπάλα και στην προσπάθειά του να προλάβει τον Χάκπο, έβγαλε μόνο του τον Σάμερβιλ. Ο 25χρονος άσος της Αλ Χιλάλ δεν είχε κανένα πρόβλημα να ανοίξει το σκορ. Ακολούθησαν δύο γκολ του Τιτζάνι Ράιντερς, στο 12΄ από πάσα του Φέερμαν στην «πλάτη» των στόπερ και στο 18΄ από ασίστ του Μάλεν, ενώ οι Έλληνες διεθνείς μάρκαραν... με τα μάτια.
Στο 24΄ από λάθος των Ολλανδών, καθώς γλίστρησε ο γκολκίπερ Φερμπρούχεν, ο Ιωαννίδης μείωσε, αλλά η μπάλα είχε βρει (και) στο χέρι του, έτσι το γκολ ακυρώθηκε μετά από παρέμβαση του VAR.
Στο 33΄ ο Ράιντερς ολοκλήρωσε το εκπληκτικό του χατ-τρικ, αυτή τη φορά με δημιουργό τον Ντούμφρις. Στο 40΄ ο άσος της Ρεάλ «διεμβόλισε» ξανά την ελληνική άμυνα από πλάγια και έβγαλε παράλληλα στον Τίμπερ που είχε προωθηθεί, για το 5-0. Ο εφιάλτης συνεχίστηκε και στο β΄ ημίχρονο. Στο 59΄ σε φάση-καρμπόν με το 5ο γκολ, ξανά ο Ντούμφρις έβγαλε την ασίστ και σε κενή εστία ο Τίμπερ σκόραρε και πάλι.
Τέσσερα από τα πρώτα έξι γκολ των «Οράνιε» σημειώθηκαν από τελικές προσπάθειες πάνω στη γραμμή του τέρματος του Τζολάκη. Τέσσερις φορές, μπήκαν με τη μπάλα στα δίχτυα. Επίσης, σε ένα άλλο πρωτοφανές στατιστικό, ο Ντούμφρις μέσα σε 22΄ λεπτά «τρύπησε» τέσσερις φορές την ελληνική άμυνα από δεξιά και έδωσε «έτοιμα γκολ». Η τέταρτη ήταν στο γκολ του Μάλεν στο 62΄, με το οποίο διαμορφώθηκε το 7-0.
Οι Ολλανδοί του Τσάβι αποδείχθηκαν πανέτοιμοι για την ελληνική πρόκληση. Ο αρχηγός Φρένκι Ντε Γιονγκ επέστρεψε και «κούμπωσε» το κέντρο στο ένα ημίχρονο που χρειάστηκε να παίξει, ενώ μπροστά οι Σάμερβιλ, Χάκπο, Μάλεν ήταν άπιαστοι, μαζί φυσικά με αυτό το «πολυεργαλείο», τον Τιτζάνι Ράιντερς. Γενικά η Ολλανδία έμοιαζε μία ταχύτητα πιο πάνω σε κάθε επαφή, σε κάθε διεκδίκηση, οι παίκτες της έμπαιναν πιο δυνατά στις φάσεις, ήθελαν τη νίκη και ήθελαν «μεγάλη» νίκη.
Για την Ελλάδα, στην εξίσωση μπαίνει πλέον η απόλυτη υποχρέωση της νίκης απέναντι στη Σερβία, τη Δευτέρα (16/11) στον Βόλο. Ακόμα κι αυτή, όμως, ίσως να μην αποδειχθεί αρκετή αφού εάν προκύψει τριπλή ισοβαθμία με Γερμανία και Ολλανδία, η Ελλάδα βρίσκεται σε μειονεκτική θέση λόγω της συντριβής στο Άμστερνταμ.
ΠΑΟΚ και Παρτιζάν δίνουν φιλικό παιχνίδι το Σάββατο στο γήπεδο της Τούμπας με τα... προεόρτια να ξεκινούν από την Παρασκευή!
Εκατοντάδες φίλοι του Δικεφάλου και της σερβικής ομάδας κάνουν τη νύχτα μέρα στη Θεσσαλονίκη.
Οι δεσμοί που συνδέουν τους δύο ασπρόμαυρους λαούς είναι πανίσχυροι και το φιλικό του Σαββάτου έδωσε τη δυνατότητα για μια όμορφη συνάντηση.
Ένα από τα πρόσωπα της φιλικής ασπρόμαυρης αναμέτρησης του Σαββάτου μεταξύ του ΠΑΟΚ και της Παρτιζάν στο γήπεδο της Τούμπας θα είναι και ο Αλεξάνταρ Στανόγεβιτς.
Ο 52χρονος τεχνικός έχει τη δική του ιστορία με τον ΠΑΟΚ, καθώς πέρασε από τον πάγκο των «ασπρόμαυρων» τη σεζόν 2017-2018, με την παρουσία του πάντως να είναι πάρα πολύ σύντομη, καθώς μετά από δύο επίσημα παιχνίδια παρέδωσε τα ηνία στον Λουτσέσκου.
Ο Στανόγεβιτς το βράδυ της Παρασκευής επέστρεψε στην Τούμπα αυτή τη φορά ως προπονητής της Παρτιζάν και μάλιστα κατά τη διάρκεια της προπόνησης των Σέρβων, μίλησε στην κάμερα του PAOK TV.
