Του ΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΥΣΗ

Ενενήντα επτά χρόνια αδιάκοπης λειτουργίας, δράσης και προσφοράς συμπλήρωσε αισίως ο ΠΑΟΚ, το κορυφαίο σωματείο της Μακεδονίας και από τα σημαντικότερα της χώρας. Ενενήντα επτά χρόνια αδιάλειπτης προσφοράς στον αθλητισμό και στην κοινωνία.

Ανατρέχοντας στα πρόσωπα που έκαναν τον ΠΑΟΚ ακόμα μεγαλύτερο στο πέρασμα αυτών των χρόνων θα μπορούσε κανείς να θυμηθεί πολλές από αυτές τις εμβληματικές μορφές, που έδωσαν και την ζωή τους πέρα από την τεράστια προσφορά τους στον ιστορικό σύλλογο.

Ενα από αυτά χωρίς αξιολογική σειρά ασφαλώς είναι ο Γιώργος Κούδας, που στα 77 του χρόνια από σήμερα, μπορεί να κουβαλάει μνήμες, απραγματοποίητα οράματα, εποχές δόξας, αμέτρητης αγάπης και τεράστιας αίγλης, τόνους συναισθημάτων και ότι άλλο θα μπορούσε να φανταστεί για την πλούσια ζωή του.

Πριν λίγα χρόνια τιμήθηκε από το Μορφωτικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΜΘ που εξετίμησε την τεράστια συμβολή του στον αθλητισμό και το ελληνικό ποδόσφαιρο στην ενότητα βραβευμένων προσωπικοτήτων “Επίμονοι Θεσσαλονικείς”.

Ο Γιώργος Κούδας λοιπόν, ο εμβληματικός άσος των γηπέδων μας, στις προηγούμενες δεκαετίες, που συμβολίζει την πόλη της Θεσσαλονίκης και τον ΠΑΟΚ, στο χώρο του ποδοσφαίρου, είναι το πρόσωπο της σύγχρονης ιστορίας του ιστορικού συλλόγου όπως εμείς ζήσαμε, ονειρευτήκαμε και διακονήσαμε το λαοφιλές άθλημα πριν αυτό μεταβληθεί σε προϊόν, άψυχο, άνευρο αχρωμάτιστο όπως τείνει να εξελιχθεί δυστυχώς σήμερα με την ψυχρή επαγγελματοποίηση του.

Το ποδόσφαιρο που ο Γιώργος και η ποδοσφαιρική του παρέα, υπηρέτησαν με αξιοσύνη, με σθένος, εντιμότητα, με απαράμιλλη αξιοπρέπεια και ένα ασυνήθιστο ατομικό συναίσθημα, απότοκο των χρόνων της δεκαετίας του 70, που χαρακτήριζε τους φιλάθλους και τους αθλητές, όπως και τους παράγοντες της περιόδου εκείνης.

Μεγαλώσαμε πολλοί από μας με την τύχη να έχουμε τον Γιώργο κοντά μας. Δημοσιογραφικά και κοινωνικά. Ο Γιώργος ήταν η κυριακάτικη ποδοσφαιρική ατραξιόν για χιλιάδες φιλάθλους. Αυτούς που έρχονταν από μακριά για να τον δουν και να θαυμάσουν το απαράμιλλο ποδοσφαιρικό του τάλαντο, να τον ζήσουν από κοντά για λίγο, να πάρουν την φανέλα του, ή έστω ένα αυτόγραφο, να φωτογραφηθούν μαζί του πριν έρθει η εποχή της άκρατης τεχνολογίας.

Ιστορίες για τον Γιώργο Κούδα μπορώ να θυμηθώ άπειρες. Ολες συναρπαστικές. Από αυτές τις καθημερινές, ανθρώπινες μικρές ιστορίες που εντυπωσιάζουν τους φιλάθλους, τους ποδοσφαιρόφιλους που θέλουν να συνταυτίζονται με την καθημερινότητα των ειδώλων τους και ο Γιώργος Κούδας, στα 77 του περήφανα χρόνια δεν έπαψε ούτε μέρα να είναι ένα αθλητικό και κοινωνικό είδωλο, ένας αθλητής της διπλανής πόρτας, με την ασυνήθιστη ιδιότητα του ανθρώπου που είναι μύθος και γήϊνος ταυτόχρονα.
Πολύ σωστά τον αποθέωσε με τον εμπνευσμένο στίχο του ο αείμνηστος Μανώλης Ρασούλης στο πασίγνωστο άσμα του “Πότε Βούδας, πότε Κούδας” που έκανε τον γύρο της οικουμενικής Ελλάδας σε κάθε άκρη της υδρογείου.

Ο Γιώργος όμως ήταν πολλά μαζί πέρα από ένας σούπερ- αθλητής και σπάνιος ποδοσφαιριστής. Ηταν παράλληλα και παραμένει ένας πολιτικοποιημένος και με δυνατές ρίζες άνθρωπος, με ισχυρές κοινωνικές, οικογενειακές καταβολές στηριγμένες στην αλήθεια το δίκιο και την δημοκρατία, όπου στον πλούσιο από αγάπη και αναγνώριση βίο του δεν υπέκυψε σε πιέσεις, αρνήθηκε θέσεις και αξιώματα, παρέμεινε ο Γιώργος Κούδας, των παιδικών μας εικόνων και βιωμάτων, μακριά από σειρήνες πολιτικής εκμετάλλευσης που εύκολα θα του χάριζαν βουλευτικές έδρες, αξιώματα, ευκαιρίες αναρρίχησης. Δεν τα ήθελε, δεν τον ενδιέφεραν, δεν τον δελέασαν, γιατί προτίμησε το ουσιαστικότερο και δυνατότερο όλων. Την αγάπη του απλού λαού, το φιλικό χτύπημα στην πλάτη, την αναγνώριση και των πιο ισχυρών αντιπάλων του.

Ο Γιώργος είναι ένα διαχρονικό σύμβολο για τον ΠΑΟΚ, για την πόλη, την χώρα και το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Και δεν ήταν μόνο ο Μανώλης Ρασούλης που καταπιάστηκε με το διαχρονικό είδωλο της Θεσσαλονίκης. Ο Θωμάς Κοροβίνης, γνωστός ποιητής, συγγραφέας, τραγουδοποιός και εκπαιδευτικός, ταπεινός και ένθερμος θαυμαστής του ΓΚ, φιλοτέχνησε με απαράμιλλη μαεστρία ένα λιτό αλλά πλούσιο ψηφιδωτό ποιημάτων και λεκτικών περιφραστικών αφηγήσεων για τον μεγάλο βετεράνο των γηπέδων, με τον εύγλωττο τίτλο “Τρία ζεϊμπέκικα κι ένα ποίημα για τον Γιώργο Κούδα”.

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ φίλε Γιώργο Κούδα