Ο τίτλος του άρθρου είναι η ερώτηση που έκανε σήμερα το πρωί ο Δημήτρης Τσορμπατζόγλου στον Φώτη Πλιάκο στην εκπομπή τους στον City 106,1.
Φαντάζει εύκολη ερώτηση αλλά, αν το καλοσκεφτείς, είναι στην ουσία το μεγάλο «μυστικό» όσων τελικά… κερδίζουν στον αθλητισμό, στην πολιτική, στις επιχειρήσεις, στον έρωτα, σε όλα.
Για να κερδίσεις στη ζωή πρέπει πρώτα να μάθεις να χάνεις. Πρέπει να είναι βαθιά ριζωμένη μέσα σου η αίσθηση πως «υπάρχει και η ήττα» την οποία, αν έρθει, οφείλεις να την αποδεχτείς. Να την αποδεχτείς με τον ίδιο τρόπο που θα «απαιτήσεις» από αυτούς που αύριο θα νικήσεις να αποδεχτούν τη δική τους ήττα.
Την ερώτηση στον Φώτη Πλιάκο (αγαπημένο συνάδελφο και αντίπαλο οπαδό) την έκανε σήμερα ο Δημήτρης με αφορμή ένα πείραγμα του Φώτη για την είδηση της μεταγραφής του Μαξίμοβιτς στον Παναθηναϊκό. Φάνηκε αυθόρμητη ερώτηση αλλά, επειδή γνωρίζω αρκετά τον Τσορμπατζόγλου, ήταν βαθιά φιλοσοφημένη και δεν ήταν ερώτηση. Ήταν απάντηση: Ναι, ήταν ήττα για τον ΠΑΟΚ το να χάσει έναν παίκτη που ήθελε να αποκτήσει. Ήττα επικοινωνιακή και ήττα ουσίας. Αλλά και οι ήττες μέσα στο πρόγραμμα είναι. «Ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά».
Το ζήτημα είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεσαι τις ήττες σου από τον ΟΦΗ, την ΑΕΚ, τον Άρη, τον Μαξίμοβιτς. Μέχρι τώρα φάνηκε ότι ο φετινός ΠΑΟΚ μια χαρά ξέρει να βγαίνει μέσα από ήττες κι από κρίσεις δυνατός και σοφότερος, αν κρίνουμε από τα επόμενα αποτελέσματα μεταξύ των (λίγων φετινών) ηττών.
Ξέρετε τί απάντησε ο Πλιάκος στον Τσορμπατζόγλου για το αν ξέρει να χάνει (και γι αυτό τον αγαπώ ακόμα περισσότερο); Απάντησε ότι παλιά δεν ήξερε να χάνει. Του έφταιγαν η διαιτησία, οι αντίπαλοι, το κατεστημένο, η γκαντεμιά, ο αέρας. Τώρα, όμως, ξέρει πως πρώτα απ’ όλα φταίει ο ίδιος κι όσα έκανε ή δεν έκανε για να φτάσει στη νίκη κι αυτό λέγεται «ωριμότητα». Λέγεται «σοφία». Πώς το λέει ο ΛΕΞ; «Δεν έχω τα μάτια μου μόνον στο στόχο, τα έχω στραμμένα και πάνω μου / Δεν είμαι ο Καρλίτο, δε θα εξαγοράσει ποτέ και κανείς την ομάδα μου…». Συμφώνησα αμέσως με τον Φωτάρα. Ο παρορμητισμός είναι δείγμα της νεότητας. Στην πορεία, μέσα από σφαλιάρες και πίκρες κατανοείς ότι μόνο καλό δεν κάνουν οι δικαιολογίες. Δε σε βελτιώνουν, δεν προετοιμάζουν νίκες αλλά τις επόμενες ήττες σου. Γι αυτό και είναι λάθος να κλαίγονται οι παράγοντες, όπως ο Αλέξης Κούγιας, μετά από αποτυχίες. Γιατί δίνουν στα αποδυτήρια τις μεγαλύτερες δικαιολογίες και εγκαθιστούν νοοτροπίες «αυτοεκπληρούμενων προφητειών».
Χάσαμε, λοιπόν, έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή ο οποίος μάλλον θα ενισχύσει τον αντίπαλο. Οκ. Προχωράμε. Αρχικά μελετάμε τί κάναμε λάθος για να μην το επαναλάβουμε. Μετά συγκεντρωνόμαστε στους δικούς μας παίκτες και κοιτάμε να τους κρατήσουμε (βλέπε δανεικό Μειτέ) και στο τέλος στρέφουμε τα μάτια μας «και πάνω μας», όπως λέει ο ΛΕΞ και βλέπουμε πως η ομάδα: είναι πρώτη στο πρωτάθλημα, παίζει κατά γενική ομολογία το καλύτερο ποδόσφαιρο, είναι στους 16 ευρωπαϊκής διοργάνωσης, είναι στους 4 του κυπέλλου, σπάει ρεκόρ δεκαετιών στα στατιστικά και έχει ένα δεμένο σύνολο με ωραία ισορροπία παλιών και νέων, μικρών και έμπειρων, Ελλήνων και ξένων ποδοσφαιριστών.
Φέτος ο ΠΑΟΚ απέκτησε αυτοσεβασμό. Αρέσει σε μας τους ίδιους και αρέσει και σε όλους τους αντικειμενικούς φιλάθλους. Δεν είναι λίγο αυτό. Είναι μεγάλη η περηφάνια και η ικανοποίηση. Η ομάδα μας μετά τα γεγονότα του θανάτου του Αλκη, δυσφημίστηκε απίστευτα. Δεν θα πω αν αυτό συνέβη δικαίως ή αδίκως αλλά σίγουρα συνέβη. Τώρα κάπως αλλάζει το κλίμα και ο ΠΑΟΚ μέσα από αυτές τις απίστευτες στιγμές θεάματος που προσφέρει αλλά και τα όμορφα, χαμογελαστά πρόσωπα του Ντέλια, του Κούλιε, του Τάισον, του Μουργκ, «στέλνει» μήνυμα ότι το ποδόσφαιρο είναι χαρά, είναι ομορφιά, είναι ζωή.
Θα επαναλάβω την ερώτηση: Εσύ, ξέρεις να χάνεις; Θα απαντήσω πρώτα εγώ. Δυστυχώς δυσκολεύομαι να χάνω. Το παραδέχομαι. Είναι θέμα εγωισμού αλλά και ζήτημα αποδοχής της πραγματικότητας που συνήθως είναι σκληρή. Δυσκολεύομαι να χάνω αλλά το δουλεύω όσο μπορώ. Καταρχάς με τη συνειδητοποίηση ότι στη ζωή είναι περισσότερες οι ήττες από τις νίκες, άρα είναι θέμα ευφυΐας να είσαι προετοιμασμένος γι αυτές ώστε να μη δυστυχήσεις. Έπειτα είναι και η άτιμη η ωριμότητα που παίζει το ρόλο της. Λέω στον εαυτό μου: «Έχασες από τον Άρη. Οκ. Κακό. Έχει τσατίλα κι έχει και καζούρα. Έλα, όμως, που κάποιοι από τους καλύτερους σου φίλους είναι Αρειανοί! Δεν είναι μαλακία να μην παραδεχτείς πως κι αυτοί θέλουν να χαρούν; Δε θα σε πειράξει αν τους κερδίσεις και δεις πώς ψάχνουν να βρούνε δεκάδες δικαιολογίες για να μην παραδεχτούν την ήττα τους;»
Δε θέλω να χάνω. Θέλω να κερδίζω. Έμαθα όμως πως δικαιούται να κερδίσει μόνον όποιος μπορεί να αποδεχτεί την ήττα του. Κι έμαθα από τον αγαπημένο μου ποιητή Τάσο Λειβαδίτη πως «μόνον όσοι προσπάθησαν πολύ, έχουν δικαίωμα στο παράπονο…». Θα προσπαθήσω πολύ, κι αν χάσω, θα προσπαθήσω πιο πολύ. Κι αν με αδικήσουν θα προσπαθήσω ακόμα πιο πολύ. Για να «έχω δικαίωμα στο παράπονο».
Εσείς, όμως, ξέρετε να χάνετε; Σκεφτείτε το καλά. Θα περιμένω.