Βαριά ζοχαδιασμένος από την χθεσινή ήττα του ΠΑΟΚ στην Τούμπα, ανέβηκα σήμερα το πρωί για καφέ στη μάνα μου.

Η κυρά Πόπη, με καβατζωμένα τα 82 της χρόνια, είναι φανατική Αρειανού από τα γεννοφάσκια της. Όταν υπάρχει αγωνιστική δραστηριότητα ρωτάει πάντα δυο πράγματα: τί έκανε ο ΠΑΟΚ (για να ξέρει αν είμαι χαρούμενος ή θυμωμένος) και τί έκανε η ομάδα της, χωρίς να γνωρίζει ακριβώς το λόγο, από συνήθεια περισσότερο.

«Είδες ο Άρης, μόνος πρώτος είναι στη βαθμολογία. Κι από κάτω, δεύτερος ο ΠΑΟΚ», έκανε να με ενημερώσει, σίγουρη πως είμαι στραβωμένος αλλά και εντελώς σίγουρη πως αντιλαμβάνομαι ότι το πρωτάθλημα είναι ακόμα στην αρχή και θα ήμουν πολύ βλάκας να στεναχωριέμαι για το ότι απέχω μόλις έναν βαθμό από την κορυφή της βαθμολογίας. Το βλέμμα μου δεν της άφησε κανένα περιθώριο ελπίδας: ήμουν ξεκάθαρα στεναχωρημένος. Άρα και εντελώς βλάκας με βάση την κοινή ανθρώπινη, μη οπαδική λογική. Είμαι ο γιος της. Αλλά και λίγο βλάκας. Το είδα στα μάτια της.

Ήπια δυο γουλιές από τον καφέ, έκανα να αλλάξω συζήτηση αλλά η κυρά Πόπη επέμεινε: «τί έχετε πάθει βρε παιδάκι μου τον τελευταίο καιρό; Εγώ σας παρακολουθώ και διαβάζω PAOK24 από το τάμπλετ. Να ξέρεις, ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΜΑΤΙΑΣΕΙ». Η μάνα μου δεν πιστεύει στο μάτι. Τις κοροϊδεύει τις γειτόνισσες. Ούτε καν φλιτζάνι διαβάζει. Τα κοροϊδεύει αυτά, το ξέρω από πιτσιρικάς. Προφανώς τα είπε για να με καλμάρει. Τα είπε γιατί με βλέπει να κρατάω διάφορα ποδοσφαιρικά γούρια πριν από αγώνες. Αφού, λοιπόν, δεν κατάφερε να με πείσει με βάση την κοινή λογική (είσαι έναν βαθμό από την κορυφή και πρώτος είναι ο Άρης που, ας μη γελιόμαστε, θα κλατάρει) είπε να… με κοροϊδέψει μπροστά στα μούτρα μου. Σα δεν ντρέπεται δηλαδή γριά γυναίκα. Τα πήρα στο κρανίο!

«Μάνα, άσε τα χαζά κι άκου να δεις πως έχουν τα πράματα», της λέω. Σοβάρεψε. Πίστευε ότι θα ακούσει τα χειρότερα. Για το κατεστημένο της Αθήνας ή για τα Ελοχίμ. Όλα να τα περιμένει κανείς από έναν νευριασμένο οπαδό ομάδας που χάλασε το τριήμερό του επειδή η ομάδα του έχασε στην έδρα της από ένα λιμό και μάλιστα με ανατροπή. Πήρα φόρα και της εξήγησα.

«Μάνα ο ΠΑΟΚ είναι δεύτερος επειδή έχει το τέταρτο καλύτερο ρόστερ του φετινού πρωταθλήματος. Πέμπτος θα ήταν σήμερα αλλά οι τρεις της Αθήνας έκαναν πολλές μεταγραφές και οι ομάδες τους δεν έχουν μονταριστεί. Θα γίνει κι αυτό αν δεν προσέξουμε. Θα φτάσουμε τεταρτοπέμπτοι, άλλωστε οι διαφορές είναι μικρές. Εκτός κι αν οι Αθηναίοι εξακολουθήσουν να χάνουν βαθμούς από το πουθενά και να παίζουν χάλια όπως η ΑΕΚ στις Σέρρες και το Αγρίνιο ή ο Ολυμπιακός με τον Λεβαδειακό και χθες με την Τρίπολη. Αλλά δεν μπορούμε να βασιστούμε σε αυτό. Κανένα μάτι δε μας φταίει. Καλύτερους παίκτες θέλαμε σε τουλάχιστον τέσσερις θέσεις. Τόσο απλά».

Με κοιτούσε απολογητικά του στυλ: «αφού δεν ξέρω από ποδόσφαιρο, τι μιλάω…». Συνέχισα γιατί ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου. Της είπα ότι στον ΠΑΟΚ έχει γίνει συνήθεια να είμαστε καχύποπτοι με τους μανατζερέους και να κάνουμε υπερβολικά παζάρια. Να χάνουμε χρόνο και να κλείνουν αλλού οι μεταγραφικοί μας στόχοι. Της εξήγησα ότι ο Σαββίδης δυσκολεύεται με τον πόλεμο στη Ρωσία. Ότι λείπει πέντε χρόνια κι όταν ένα αφεντικό λείπει, κάποια πράγματα πάνε με αυτόματο πιλότο. Την ενημέρωσα ακόμα και για την τιμωρία του Ραζβάν που έχει αγανακτήσει ο άνθρωπος κι εκτελεί καθήκοντα μάνατζερ / γραφείου τύπου / προέδρου / ψυχολόγου. «Μάνα, αν δεν κάνουμε τρεις μεταγραφές τον Γενάρη, πάει το πουλάκι, πέταξε. Θα χάσουμε τρελή ευκαιρία να κάνουμε το back to back με δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα, στόχο που προσωπικά τον θεωρώ φέτος σημαντικότερο κι από μια καλή πορεία στην Ευρώπη».

Έτσι της είπα κι έφυγα νευριασμένος. Ξέχασα, βέβαια, να της πω ότι εγώ μετά το νταμπλ του 2019, δεν περίμενα απολύτως τίποτα από την αγαπημένη μου ομάδα. Ένιωσα πως είχα ζήσει το απόλυτο. Το κύπελλο του 2021 ήταν, έτσι κι αλλιώς, πέρα από κάθε προσδοκία μου ενώ στο περσινό, αναπάντεχο, μάγκικο, απόλυτα χιτσκοκικό «πρωτάθλημα του Κλεάνθης Βικελίδης» (το οποίο είχα την τύχη να το ζήσω «από μέσα»), έκλεισε κάθε συναισθηματική οπαδική μου εκκρεμότητα με τον «δικέφαλο του βορρά». Πλέον, σαν από πείραμα του Παβλόφ, κάθε φορά που βλέπω ασπρόμαυρη φανέλα ή ακούω ονόματα παικτών, συνθήματα της κερκίδας, τον ύμνο της ομάδας… απλώς (για λίγα δευτερόλεπτα) γίνομαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη Γη.

Να θυμηθώ να της τα πω όλα αυτά αύριο στον καφέ για να μη νιώθει κι άσχημα η γυναίκα που η ομάδα της περνάει έναν ολόκληρο βαθμό τη δική μου στη βαθμολογία. Ας χαρεί λιγάκι και η μάνα μου εκεί στην κορυφή. Βασανισμένη είναι κι αυτή.