Είναι ελάχιστα τα παιχνίδια που δεν έχω δει στις πρώτες δύο αγωνιστικές. Συγκεκριμένα, δεν έχω καθόλου εικόνα από το ΑΕΛ – Κηφισιά και το ΑΕΚ – Αστέρας. Προμηνύεται πολύ ωραίο πρωτάθλημα. Κάνεις δε μπορεί από τώρα να προβλέψει ποιοι θα παλέψουν για τον τίτλο, τις θέσεις 5-8 και την κατηγορία, αλλά πάμε να δούμε τι στοιχεία έχουμε στο ξεκίνημα.

Εν αρχή είναι οι τέσσερις που διεκδικούν, με πραγματικές αξιώσεις, το πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια. Ο Ολυμπιακός, στο δικό μου το μυαλό, ξεκινάει πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τους υπόλοιπους. Μετά την εποχή όπου γνωρίζαμε κάθε χρόνο ότι θα πάρει το πρωτάθλημα από τον Οκτώβριο, έχει έρθει αυτή που ακόμα… εισπράττει. Όταν παίζεις μόνος σου, έχεις χρόνο να οργανωθείς, να στελεχωθείς, να μάθεις πως λειτουργεί ένας οργανισμός, το ποδόσφαιρο το ίδιο και τελικά όταν αρχίσουν να ανεβαίνουν οι άλλοι, να είσαι ήδη πιο μπροστά. Ξεκίνησε με 2/2 νίκες, κόντρα σε Αστέρα και Βόλο, με εμφανίσεις που σε κάνουν να πιστεύεις ότι οποιοσδήποτε από τους άλλους τρεις, κάπου θα στραβοπατούσε. Παρόλα αυτά βρήκε τον τρόπο και πήρε τα παιχνίδια. Η ατομική ποιότητα των Γιαζιτζί και Τσικίνιο, του έδωσαν τις λύσεις. Ξεκίνησε πιο αργά από όλους την προετοιμασία, όντας ήδη στο League Phase του Champions League και στα δικά μου τα μάτια είναι πολύ λογικό ότι ακόμα δεν έχει βρει ρυθμό. Θα ανέβει αρκετά. Ίδιος κορμός, ίδιος προπονητής, οι μεταγραφές του θα κρίνουν αν έχει τη δυνατότητα να συνδυάσει πρωταθλητισμό στην Ελλάδα και Champions League στην Ευρώπη, που είναι εντελώς διαφορετικό το επίπεδο από το Europa.

Ο Παναθηναϊκός μπήκε πάλι σε εσωτερική κρίση. Είναι τόσο μεγάλη η πίεση του πρωταθλήματος, το οποίο δεν έχει κατακτήσει για 15 χρόνια, που πολλές φορές ξεπερνά και τα όρια. Στην προκειμένη περίπτωση είναι άδικο για τον Λεβαδειακό και το έργο που παρουσιάζει ο Παπαδόπουλος, αλλά κρατήστε το αυτό γιατί θα επανέλθω σε λίγο στην ομάδα της Βοιωτίας. Από τα «επέστρεψε ο Panathinaikos της Ευρώπης» στο «Αλαφούζο πούλα και φύγε», μια ισοπαλία – στην δεύτερη αγωνιστική – υπόθεση. Ένα θέμα έχει ο Παναθηναϊκός και το κουβαλάει από πέρυσι. Δεν βρίσκει το εύκολο γκολ. Με τίποτα! Πέρυσι σε κάποια φάση είχε 1 γκολ ανά 15 τελικές προσπάθειες, στο πρωτάθλημα. Φέτος από τα προκριματικά με τους Ρέιντζερς φάνηκε. Έπρεπε να προκριθεί με δύο νίκες και δεν κέρδισε κανένα παιχνίδι. Αυτό φάνηκε και στη συνέχεια, που οι Σκωτσέζοι έφαγαν 9 γκολ από τη Μπριζ, σε δύο αγώνες. Αν καταφέρει να βρει το εύκολο γκολ, θα γίνει αυτόματα βασικός διεκδικητής του τίτλου. Κατά τ’ αλλά μια χαρά ξεκίνησε η χρονιά. League Phase στο Europa League, αναβάθμιση με πέρυσι, ακριβές πωλήσεις, μεταγραφές που δείχνουν να τον αναβαθμίζουν. Έχει να δώσει.

Η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ θεωρώ ότι είναι στην καλύτερη, ψυχολογικά, κατάσταση αυτή τη στιγμή. Πάμε ένας προς έναν. Ο Νίκολιτς ξεκίνησε μια διαδικασία που τα τελευταία χρόνια, μέσω του ΠΑΟΚ, έχουμε μάθει πόσο ψυχοφθόρα είναι. Έξι παιχνίδια, τρεις προκριματικοί γύροι, μηδέν δικαίωμα λάθους. Το έφερε εις πέρας με νέο προπονητή, νέο στυλ παιχνιδιού και νέα πρόσωπα σε καίριες θέσεις. Ο Νίκολιτς, όπως είχε κάνει ο Αλμέιδα στο ξεκίνημα της θητείας του στην ΑΕΚ, άλλαξε το σύστημα. Το γύρισε σε 4-2-3-1. Είδε ότι αυτό που ήθελε με το ρόμβο και τον… deep lying playmaker Μάνταλο, δε του βγήκε. Τουλάχιστον για την ώρα. Ευλογία να το καταλαβαίνεις χωρίς να έχει στραβώσει κάποιο αποτέλεσμα. Τρία στα τρία λοιπόν στην Ευρώπη και δύο στα δύο στο πρωτάθλημα, με σβηστές νίκες. Λουκούμι για τον προπονητή που θέλει χρόνο για να δουλέψει με την ομάδα του. Ζήτησε να κριθεί προς τον Νοέμβρη η εικόνα της ομάδας του, ως προς την ταυτότητα της και τότε θα κριθεί. Μεταγραφικά δεν δείχνει καλυμμένη η ΑΕΚ, τουλάχιστον αυτό βγάζει. Τον φορ που ήθελε, πέραν του Γιόβιτς, δεν τον βρήκε και της λείπει το εξάρι. Έρχεται ο Γκρούγιτς, θα φανεί. Φαίνεται σοβαρός πάντως ο Νίκολιτς και αφήνει καλή πρώτη αίσθηση. Έχει κάνει ομαδικό παίκτη μέχρι και τον Κοϊτά, αυτό πράγματι είναι εντυπωσιακό.

Ο ΠΑΟΚ είναι η πιο δύσκολη ομάδα, για μένα. Αλλιώς βλέπεις απ’ έξω κάποια πράγματα, αλλιώς όταν τα έχεις μόνιμα στην καθημερινότητα σου. Στοχευμένες κινήσεις μεταγραφικά, σε θέσεις που η ομάδα πονούσε και ήθελε ποιοτική αναβάθμιση. Προσωπικά με χαλάει που δεν έχει καταφέρει – μέχρι τώρα – να φέρει τον Ζαφείρη πριν τον Γενάρη, αλλά εννοείται καλύτερα έτσι, παρά ποτέ. Θα τον ήθελα βέβαια εδώ από την αρχή. Τον Ιανουάριο να πετάει η ομάδα και μαζί του, όχι να προσπαθεί τότε να ενταχθεί, να προσαρμοστεί κλπ. Παρένθεση, ο Μεϊτέ δεν έχει χάσει ούτε λεπτό συμμετοχής στα επίσημα ματς, σε αυτό το ξεκίνημα. Πέντε φορές έπαιξε από 90 και μια από 120 λεπτά. Από τη στιγμή που έκανε τις δύο προκρίσεις στην Ευρώπη και τις δύο νίκες στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος, η αισιοδοξία όλο και ανεβαίνει. Αλλά κι αυτό συμβαίνει γιατί έτσι δουλεύει ο Λουτσέσκου. Ανέκαθεν στον ΠΑΟΚ. Στην αρχή παρουσιάζει μια πολύ μέτρια ομάδα και από το φθινόπωρο βήμα βήμα την απογειώνει. Θα φανεί κι εδώ, κέρδισε πάντως ηρεμία με τα αποτελέσματα του καλοκαιριού, έστω κι αν ήρθαν – τα περισσότερα – με κακές εμφανίσεις. Εξαιρετικός Παβλένκα με 5/6 ματς χωρίς να δεχτεί γκολ. Σκεφτείτε πόσο έχει πονέσει στο παρελθόν ο ΠΑΟΚ σε αυτή τη θέση και τώρα φεύγει ο Κοτάρσκι για να το διαδεχθεί ο Παβλένκα. Ο Γιακουμάκης είναι ακριβώς αυτό που θέλει ο προπονητής, μου φαίνεται δύσκολο να μην πιάσει. Ο Τέιλορ και ο Κένι δείχνουν ότι θέλουν λίγο χρόνο να μπουν στην ελληνική πραγματικότητα. Ο Ιβανούσετς νιώθεις ότι τρέχει και είναι στο ίδιο σημείο. Δεν ισοπεδώνω τον παίκτη. Ίσα ίσα που θεωρώ ότι αυτό οφείλεται καθαρά στην έλλειψη αγωνιστικού ρυθμού. Ουσιαστικά εκτός ήταν πέρυσι στη Φέγενορντ.

Τι να πει κανείς για τον Άρη. Αλήθεια, χωρίς ίχνος ειρωνείας. Ένα κανονικό deja vu κάθε χρόνο. Καταλαβαίνεις ότι είναι η πραγματικότητα μόνο επειδή αλλάζουν τα ονόματα των ομάδων (που αποκλείεται στην Ευρώπη), των παικτών και των προπονητών. Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Αλλαγή 10-15 παικτών το καλοκαίρι, αποκλεισμός πρόωρα και με άσημη ομάδα από την Ευρώπη, στραβοπάτημα στις πρώτες αγωνιστικές, αλλαγή προπονητή, «φτου» κι απ’ την αρχή. Πλέον έχει αρχίσει να εθίζεται σε όλο αυτό. Σαν με κάποιο τρόπο να νιώθεις ότι δε μπορεί να γίνει αλλιώς. Έτσι είναι και έτσι θα είναι. Προσωπικά θεωρώ ότι στο ματς με τον Παναιτωλικό όλη η δουλειά γίνεται με την αλλαγή του Ράσιτς. Βγάζει τον ψηλό, βάζει στη θέση του τον Γένσεν, που είναι δεκάρι και περνάει στο δέκα τον Μισεουί. Κόβεται στα δύο και τρώει τα γκολ από το Αγρίνιο. Να φύγει τώρα ο Ουζουνίδης, να έρθει ο επόμενος, να τον μάθουμε και να μας μάθει κατά τον Νοέμβρη και μετά;

Από όλες τις υπόλοιπες ομάδες, κρατώ ένα δύο στοιχεία. Βγάζω εντελώς έξω Βόλο και Αστέρα. Δεν μπορώ να βγάλω συμπεράσματα για ομάδες που πρώτες δύο αγωνιστικές έπαιξαν με Ολυμπιακό και ΑΕΚ και Άρη, εκτός έδρας. Και στο Πανθεσσαλικό προχθές εκτός έδρας ήταν για τον Βόλο. Αυτές οι ομάδες θα δείξουν τις δυνάμεις τους όταν παίξουν με αντιπάλους στα μέτρα τους. Εκτός βγάζω και ΑΕΛ, Κηφισιά, ΟΦΗ που δεν έχω τόσο καλή εικόνα. Τους Κρητικούς τους είδα μόνο ένα παιχνίδι. Δηλαδή ένα παιχνίδι έχουν παίξει.

Με εντυπωσιάζει ο Λεβαδειακός. Διαβάζω και ακούω δεξιά αριστερά να λένε όλοι ότι περιμένουν να είναι η έκπληξη του φετινού πρωταθλήματος. Καμία απολύτως έκπληξη. Μια ομάδα που έχει μείνει σχεδόν ίδια, με κάποιες προσθήκες που μάλλον την αναβαθμίζουν και τον ίδιο προπονητή. Ο Παπαδόπουλος θέλει να παίξει και παίζει ποδόσφαιρο. Σας προκαλώ να δείτε το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο. Δεν υπάρχει σημείο που η ομάδα της Βοιωτίας διώχνει τη μπάλα μπροστά στα τυφλά, να φύγει το κακό από τα πόδια μου και όπου πάει. Κατεβάζει μπάλα, προσπαθεί να παίξει, στοχεύει να επιτεθεί. Πόση ώρα «μύριζε» το 1-1 του Βέρμπιτς. Θυμηθείτε και πέρυσι. Το ίδιο έκανε ο Λεβαδειακός. Έπαιζε καλά και εμένε με… ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και την ήττα. Ο Παπαδόπουλος επέμενε και τότε. «Να συνεχίζουμε ακριβώς όπως παίζουμε και το αποτέλεσμα θα έρθει». Ήρθαν στον δεύτερο γύρο! Έναν ολόκληρο πρώτο δε μπορούσε να κερδίσει και επέμενε! Και ξέρετε τι λένε για τον επιμένων… Έφυγαν Ζίνι και Γιαννιώτας. Ήρθαν Λαγιούς και Παλάσιος. Οι υπόλοιποι λίγο πολύ οι ίδιοι. Όσοι χάρηκαν με το στραβοπάτημα του Παναθηναϊκού ας το δουν και αλλιώς. Όλοι θα παίξουν με τον Λεβαδειακό που είναι υποψήφιος να κάνει μεγάλες «κηδείες».

Ο Παναιτωλικός δέχτηκε μεγάλη πίεση για την ήττα από τον Ατρόμητο στην πρεμιέρα. Πήγε έβγαλε διπλό στο «Χαριλάου».

Ο Ατρόμητος από την άλλη, είναι η ομάδα με τη μικρότερη χρηματιστηριακή αξία της λίγκας. Έχει το τρίτο πιο γηρασμένο ρόστερ. Έχεις μολις 23 παίκτες και τους λιγότερους ξένους, 10. Συν βεβαίως τον νέο προπονητή. Λίγο προβληματικό ακούγεται όλο αυτό. Θα δείξει.

Ο Πανσερραϊκός μοιάζει ως η πιο αδύναμη ομάδα στο ξεκίνημα. Στο προχθεσινό παιχνίδι με τον ΟΦΗ είχε 9/11 ποδοσφαιριστές, μεταγραφικά αποκτήματα του καλοκαιριού! Μόλις ένας, από το περσινό ρόστερ, στο οποίο δεν είχε βασικό ρόλο. Ο στόπερ ο Βόλνεϊ και ένας που ήρθε τον περασμένο Ιανουάριο, ο Ομεονγκά. Βάλε και εδώ νέο προπονητή. Σφιχτός μου φαίνεται.

Αυτά σε γενικές γραμμές, με την πρώτη εικόνα. Κρατάτε, πετάτε, αλλάζετε ό,τι θέλετε.