Την άποψή μας εδώ στο PAOK24 για τον Ράζβαν Λουτσέσκου την ξέρετε χρόνια, δεν έχουμε κρύψει ποτέ την αδυναμία μας προς το πρόσωπό του. Ακόμα και στις κρίσεις, στα κακά διαστήματα της ομάδας.

Προσωπικά στα δικά μου μάτια, είναι πολύ ψηλά για αυτά που περάσαμε αλλά και για την ασφάλεια που μου δίνει σε ένα συγκεκριμένο γεγονός.

Ότι ρόστερ και αν του παραδοθεί – με τη συμβολή του πάντα – θα το φτάσει στο ταβάνι του.

Σήμερα, ο ΠΑΟΚ είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα. Μελλοντολόγος δεν είμαι για να γνωρίζω πως θα εξελιχθούν τα πράγματα, όμως μετά από ένα στείρο διάστημα που με λίγη τύχη οι απώλειες θα μπορούσαν να είναι λιγότερες, ο ΠΑΟΚ μετρά επτά σερί νίκες. Και τι νίκες.

Μέσα στο γήπεδο βέβαια, ο Ρουμάνος δίνει απαντήσεις. Στους δικούς μας βέβαια, γιατί οι απέναντι, όλοι θα τον ήθελαν στον πάγκο. Ακόμα και αυτοί που κλέφτες τους ανεβάζει, κλέφτες τους κατεβάζει.

Δύο είναι οι κομβικοί παίκτες που υποστηρίζουν το παιχνίδι του. Ο Μεϊτέ που ο ίδιος ο Ρουμάνος χλευάστηκε για την επιμονή στην απόκτησή του και ο Ντέλιας που ναι μεν γνήσιο ταλέντο, αλλά ο Ρουμάνος τον έπλασε και τον εξέλιξε.

Στα δικά μου μάτια επίσης, η εικόνα της ομάδας βελτιώθηκε με τον περιορισμό της συμμετοχής είτε λόγω συγκυρίας, είτε λόγω επιλογής, δύο παικτών που δεν αποτελούν βάση σταθερότητας. Η κακή συγκυρία του τραυματισμού του Καμαρά, ανέδειξε τον πιο παίκτη ομάδας Μπιάνκο. Η προσαρμογή Γιακουμάκη, μείωσε τον χρόνο συμμετοχής του Τσάλοφ. Παράλληλα ο Κένι έγινε κομμάτι του γκρουπ, ο Τέιλορ έδωσε τρεις ανάσες στον Μπάμπα και περιμένουμε σε πρώτη φάση το ανέβασμα και του Ιβανούσετς, μέχρι να έρθει ο Ζαφείρης και ο φορ που θα δίνει ποιοτικές ανάσες στον Γιακουμάκη.

Πολλές φορές χρεώνομαι ως εμπαθής, αλλά θα πρέπει να κατανοήσουμε λίγο το ποδόσφαιρο του 2025. Για έναν ΠΑΟΚ που κυνηγάει τρεις στόχους, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να μην έχει πρακτικούς παίκτες στο ρόστερ του. Παίκτες που μπορεί η ποιότητά τους να μην είναι τοπ, αλλά η τακτική τους συνείδηση να είναι.

Ο χρόνος δούλεψε πάλι υπέρ του Λουτσέσκου. Όπως σε όλα τα πράγματα βέβαια, η επιτυχία έχει να κάνει με την διάρκεια. Σήμερα είμαστε πολύ καλά, αύριο θα δούμε.

Ο ΠΑΟΚ γιατί είναι καλύτερος από πέρυσι; Αυτό είναι το ένα βασικό ερωτηματικό.

Αρχικά γιατί υπάρχει Μεϊτέ από την αρχή. Στη συνέχεια γιατί ο Κωνσταντέλιας είναι διαστημικός και εμπνέει τους πάντες. Σημαντικό στοιχείο πως έχει έναν φορ που ο Λουτσέσκου ονειρευόταν. Αλλά σημαντικότερο όλων, είναι το γεγονός πως ο κορμός δεν άλλαξε ιδιαίτερα και δεν υπάρχει άναρχη – άγαρμπη είσοδος νέου παίκτη στο ροτέισον.

Όλα αυτά βέβαια, ο Λουτσέσκου τα ήξερε και τα αποτύπωνε στις δημόσιες τοποθετήσεις του όταν η «φανέλα ήταν βαριά». Όμως σε ένα δείγμα τεράστιας ασέβειας προς το πρόσωπό του και την προσφορά του, υπήρχε η αμφισβήτηση και σε πολλές περιπτώσεις … ο οχετός.

Βέβαια, όλοι αυτοί που προκάλεσαν την ένταση, εξαφανίστηκαν. Όπως κάνουν μονίμως όλοι οι λιγόψυχοι που στο τέλος της ημέρας μόνο ζημιά κάνουν. Μας φθείρουν όλους, όπως βέβαια και τον βασικό πρωταγωνιστή.

Ευτυχώς δεν είναι οι περισσότεροι. Δεν είναι η μάζα. Είναι απλά οι κουραστικοί, αυτοί που ωρύονται σε στιγμές που οφείλεις να παραμείνεις ψύχραιμος γιατί γνωρίζεις πως κάθε ομάδα έχει τις φάσεις της.

Μέτωπο ο Ράζβαν δεν είχε μόνο με αυτούς που δεν τον γουστάρουν. Είχε και με τον Ιβάν. Στην αρχή του καλοκαιριού και μία μουρμούρα όταν δεν υπήρχαν τα αποτελέσματα. Και τα πάντα είχαν ξεκινήσει από το πούλμαν στη Φιλαδέλφεια.

Ο Ιβάν αδυνατούσε να χωνέψει πως η ομάδα έμεινε 13 παιχνίδια χωρίς προπονητή στον πάγκο της. Ο Λουτσέσκου θεωρούσε πως τον δίκασαν άδικα και πως ως στρατιώτης του κλαμπ έπρεπε να προστατευτεί. Είχαμε διάφορα παιχνίδια εξουσίας, τα οποία ήταν στη κόψη του ξυραφιού.

Στην αρχή νόμιζα πως η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη και πως σε βάθος χρόνου θα σπάσει το γυαλί. Μου φαινόταν από τη μία πως ο Ιβάν έχει δίκιο, αλλά από την άλλη πως ήταν υπερβολικός. Παράλληλα, θεωρούσα πως ο Λουτσέσκου, αξίζει προστασίας και πως έπρεπε να συγχωρεθεί η κακιά του στιγμή.

Με τον χρόνο να περνάει, διαπίστωσα πως ο Ρουμάνος είναι συγκεντρωμένος 100% στη δουλειά του. Δεν μπλέκει πουθενά αλλού. Παράλληλα, ο Γιώργης που χρεώθηκε ένταση με αυτόν σε διάφορες φάσεις, βρίσκεται στη καλύτερη φάση της σχέσης του με αυτόν. Καθημερινή επικοινωνία, επεξηγήσεις, κατανόηση.

Νομίζω πως σήμερα, βλέπουμε τον καλύτερο Λουτσέσκου της παρουσίας του στον ΠΑΟΚ. Και εν τέλει, ο σκληρός τρόπος του Σαββίδη, τον οδήγησε σε μία φάση μεγαλύτερης ωρίμανσης τη στιγμή που πίστευα πως έχει πιάσει το ταβάνι της.

Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια. Ξέρω πως η ομάδα του Λουτσέσκου θα παλέψει, ξέρω πως δεν θα ντρέπομαι για αυτή, ξέρω πως θα μου δώσει στιγμές αγαλλίασης και όταν δεν θα τα καταφέρνει, δεν θα έχω να τις καταλογίσω πολλά.

ΥΓ Για το μόνο που ντρέπομαι αυτή την εποχή στον ΠΑΟΚ, είναι για αυτούς που νομίζουν πως θα παίζουν με το μέλλον του. Όμως μετράνε ώρες…