Δεν ήταν απλά ένα κακό βράδυ κι ένα τρόπαιο που χάθηκε. Ήταν ένα ΑΚΟΜΗ κακό βράδυ, σε μία περίοδο κάκιστη για όλους. Ένα βράδυ, στο οποίο ο ΠΑΟΚ είχε την ευκαιρία κάπως-κάτι να σώσει φέτος, αλλά την πέταξε στα σκουπίδια. Γράφει η Αγάπη Γαβριηλίδου.

Λέγαμε το τελευταίο διάστημα πως τον ΠΑΟΚ του Ραζβάν Λουτσέσκου, απαγορεύεται να τον ξεγράψεις σε οποιαδήποτε συνθήκη. Ότι η ομάδα, αυτή, έχει μάθει να δίνει “απαντήσεις”. Αισθάνομαι -ωστόσο- την ανάγκη να πω, πως ίσως αυτή τη φορά κάναμε λάθος. Έκανα λάθος, προσωπικά. Έκανα λάθος που πίστεψα σε ένα γκρουπ, που πρώτα αυτό το ίδιο δεν πιστεύει στον εαυτό του. Που “λύγισε” στα δύσκολα και δεν μπόρεσε αυτή τη φορά να τα γυρίσει όλα, όπως το έχει ξανακάνει σε άλλες φάσεις. Τώρα, το πρόβλημα δεν είναι απλά αγωνιστικό. Είναι και πνευματικό. Πώς το είπε ο Λουτσέσκου; “Χάσαμε τον τελικό Κυπέλλου σήμερα, την περασμένη Κυριακή χάσαμε στο πρωτάθλημα από την ΑΕΚ. Είναι μια σκοτεινή περίοδος, δύσκολη περίοδος, κακή περίοδος. Η ιστορία με τους τραυματισμούς… Δεν ξέρω τι να πω”.

Λάθος που πίστεψα σε αυτή την ομάδα -λοιπόν- και σε παίκτες που μοιάζουν… χαμένοι. Μεγάλα λάθη σε άμυνα και επίθεση, πίεση μπροστά αλλά αδυναμία δημιουργίας σημαντικών και μεγάλων φάσεων. Μία ανούσια κατοχή. Ποδοσφαιριστές που στερούνται ιδεών, πίστης, δύναμης. Ο ΠΑΟΚ έπαιξε συνολικά 15-20 λεπτά στον χθεσινό τελικό και από εκεί και πέρα, έδωσε πολλά δικαιώματα σε έναν ΟΦΗ που ήταν… διψασμένος, έχοντας προκριθεί σε δεύτερο σερί τελικό και ήθελε να γράψει τη δική του ιστορία. Η ποιότητα δε λείπει και ούτε μπορώ να πω πως δεν το θέλουν. Πως δεν το ήθελαν το χθεσινό Κύπελλο ή το πρωτάθλημα. Πραγματικά -ωστόσο- πλέον αισθάνομαι πως δεν μπορούν.

Το τι έγινε χθες βέβαια, λίγο ή πολύ το είδαμε, το ξέρουμε και θα αναλυθεί. Το θέμα είναι πλέον και η επόμενη μέρα, γιατί σε αντίθεση με άλλες χρονιές, ο τελικός του Κυπέλλου δεν είναι το τελευταίο ματς της σεζόν. Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του 4 παιχνίδια στα πλέι οφ και μία 2η θέση που οδηγεί στον 2ο προκριματικό του Champions League. Το πρωτάθλημα έχει χαθεί, δε νομίζω πως περιμένει κανείς πλέον κάτι διαφορετικό, αλλά καλώς ή κακώς, υπάρχει ένας στόχος που πρέπει να επιτευχθεί. Πώς θα γίνει αυτό; Ή μάλλον, πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Η ομάδα ήταν κατώτερη των προσδοκιών και της περίστασης, στον τελικό που ακολούθησε λίγες ημέρες μετά τη συμπλήρωση 100 ετών ύπαρξης και τώρα, καλείται να βρει αποθέματα, ψυχή, δύναμη -ό,τι πιστεύει κανείς- για να σώσει ό,τι σώζεται. Το ματς της επόμενης Κυριακής είναι πάρα πολύ σημαντικό, το κλίμα στην Τούμπα δεν ξέρω πώς θα είναι και η πραγματικότητα είναι πως και ο κόσμος μοιάζει πλέον να έχει αποκτήσει μία απόσταση από την ομάδα, όχι με δική του ευθύνη απόλυτα. Μακάρι, με κάποιον τρόπο να γυρίσει όλο αυτό και να γίνει η ανατροπή έστω και στο φινάλε της σεζόν, αν και σε αυτή τη φάση το σκηνικό είναι πολύ δύσκολο. Εδώ θα είμαστε, να το καταγράψουμε και αυτό…

Υ.Γ.: Ο ΟΦΗ στέφθηκε κυπελλούχος 39 χρόνια μετά και έγραψε τη δική του ιστορία. Προσωπικά, η εικόνα με τις τόσες διακοπές, η κοροϊδία με τις ενοχλήσεις και οι καθυστερήσεις δε μου άρεσε καθόλου, αλλά τι να πεις; Τα κατάφεραν, το πήραν και το χαίρονται.

Υ.Γ.2: Άλλο το να εκφράζεις τη δυσαρέσκεια, την απογοήτευσή σου για την απώλεια ενός τροπαίου και άλλο να μηδενίζεις τους πάντες και τα πάντα. Άλλο πράγμα η ειρωνία, η ισοπέδωση λες και όντως αυτό το γκρουπ δε μας έχει προσφέρει και ωραίες στιγμές φέτος. Λες και δεν υπήρξε περίοδο όπου πράγματι, ήταν το κορυφαίο στην Ελλάδα. Ας τελειώσει η σεζόν και από εκεί και πέρα, τότε θα γίνει ταμείο για όλα και για όλους. Αλλά: Με καθαρό μυαλό, προσοχή και σεβασμό…