Ο Ραζβάν Λουτσέσκου στη μεγάλη συνέντευξη που έδωσε στη “Fanatik“, δε θα μπορούσε να μη μιλήσει για όσα έγιναν με το θάνατο του πατέρα του, Μιρτσέα. Πιο αναλυτικά…

Για το γεγονός ότι έμεινε στη Θεσσαλονίκη για το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, ενώ ο πατέρας του, Μιρτσέα, ήταν στο νοσοκομείο:

«Έχουμε κι εμείς ευθύνη, για όλους, έχουμε υποχρεώσεις, όσο δύσκολο κι αν είναι για εμάς, πρέπει να πάρουμε κάποιες αποφάσεις που δεν μας αρέσουν. Έμεινα, αναγκάστηκα να μείνω εδώ και αμέσως μετά τον αγώνα να φύγω για το Βουκουρέστι . Ο πατέρας μου σίγουρα το ένιωσε αυτό, το ήξερε, σε καμία περίπτωση δεν μου πρότεινε να έρθω. Ήμασταν εδώ σε μια ολοκληρωτική μάχη για το πρωτάθλημα, αυτό είχα συνηθίσει, να τον βλέπω, να ζώ μαζί του, να ξέρω πώς συμπεριφέρεται, πώς αντιδρά».

Για την οικογένεια Λουτσέσκου και το γεγονός ότι στάθηκε ενωμένη στην απώλεια του Μιρτσέα: 

«Είχαμε δύσκολους αγώνες στο παρελθόν όπου συμμετείχε η οικογένεια, αλλά ποτέ σαν αυτόν, τα εγγόνια, όλα τους. Μπορούμε να πούμε ότι είμαστε μια δεμένη, ενωμένη οικογένεια, αλλά πραγματικά, σε τόσο δύσκολες, θλιβερές στιγμές, έχεις την ικανότητα να δίνεις περισσότερα, να συνέλθεις περισσότερο, το καταφέραμε αυτό».

Για το γεγονός ότι ολόκληρη η Ρουμανία στάθηκε στο πλευρό τους:

«Πάντα ένιωθα μια συμπάθεια, από τους Ρουμάνους, όπου κι αν βρέθηκα στον κόσμο. Μου φαίνεται φυσιολογικό, είναι κάτι που δίνει ελπίδα. Και προσωπικά, όταν βλέπω έναν Ρουμάνο να πετυχαίνει, χαίρομαι πολύ, ακόμα κι αν δεν έχω καμία σχέση με αυτό το άτομο».

Για το ότι πολλοί στη Ρουμανία μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για τη στάση του και το γεγονός ότι ευχαρίστησε όλους όσους έδωσαν το παρών για να αποχαιρετίσουν στον πατέρα του: 

«Μου φάνηκε πολύ φυσικό να στέκομαι εκεί, μου φάνηκε φυσιολογικό να ευχαριστήσω όσους σκέφτηκαν να έρθουν να τον αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά. Μου φάνηκε φυσιολογικό να στέκομαι εκεί, με κάποιο τρόπο, δίπλα του, για να μην νιώθει μόνος. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ήταν φυσιολογικό, δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο».

Για το μήνυμα που έλαβε από τον κόσμο:

«Κατά κάποιο τρόπο με εξέπληξε, από την άλλη το περίμενα. Δεν μπορούσα να πω ότι ήμουν χαρούμενος, ότι ήταν μια πολύ θλιβερή στιγμή, αλλά εντυπωσιάστηκα από την επιθυμία όλων αυτών των ανθρώπων να έρθουν και να δείξουν μια καλή σκέψη για τον πατέρα μου. Αυτό, αυτόματα, σημαίνει ότι άφησε κάτι πίσω του. Μιλάω για όλες τις αντιδράσεις, όχι μόνο για εκείνους που ήρθαν. Άκουσα επίσης ιστορίες που δεν γνώριζα και δεν είχα τρόπο να μάθω. Η στιγμή ήταν σοκαριστική, λες ότι προετοιμάζεσαι για αυτές τις στιγμές, αλλά ποτέ δεν προετοιμάζεσαι».

Για το αν ήλπιζε να μπορούσε να έχει δει όλον αυτόν τον κόσμο: 

«Μακάρι να είχε δει όλες αυτές τις εκφράσεις συμπάθειας, λύπης. Έφτιαξε μια εντυπωσιακή καριέρα, έζησε εξαιρετικές στιγμές, βοήθησε ανθρώπους να ανέβουν. Μόρφωσε τον εαυτό του και μόρφωσε τον εαυτό του περαιτέρω. Κέρδισε τρόπαια, έχασε επίσης πολλούς αγώνες. Έχτισε αυτή την καριέρα κομμάτι κομμάτι. Αυτό με ανησυχεί περισσότερο, με κάνει να τον σκέφτομαι με ταλαιπωρία, δεν ξέρω αν κατάφερε να συνδυάσει όλα αυτά τα κομμάτια και να δει ολόκληρη την εξαιρετική εικόνα της καριέρας του. Οι τελευταίοι μήνες ήταν γεμάτοι ταλαιπωρία, με τις καταστάσεις στο νοσοκομείο, με τις αντιπαραθέσεις, με τη θλίψη του αγώνα, με κάποιο τρόπο έζησε έντονα αυτή την περίοδο. Πιθανότατα ένιωθε και γνώριζε πολύ καλά τι πέτυχε, τι πέτυχε, αλλά πότε μπορείς πραγματικά να είσαι ευτυχισμένος αν δεν έχεις χρόνο να τα βάλεις πραγματικά μπροστά σου; Αξίζει να αφήσουμε λίγο διαφορετικά. Αν βλέπει από ψηλά αυτό που βλέπουμε εμείς, τότε είναι εντάξει, αλλά δυστυχώς δεν θα το μάθουμε ποτέ».

Για το αν προσπάθησε να τον αποτρέψει από το να αναλάβει την Εθνική Ρουμανίας:

«Έτσι νιώθουμε. Δεν προσπάθησα να του πω να μην έρθει στην εθνική ομάδα».

Για το αν υπέφερε στο τέλος: 

«Δεν έχει νόημα να συζητάμε αυτό το θέμα, μας μένει αυτή η εξαιρετική εικόνα από την κηδεία, οι φανταστικές αντιδράσεις από όλο τον κόσμο».

Για το μήνυμα που θα ήθελε να στείλει σε όλους όσοι βρέθηκαν στην αγρυπνία για τον πατέρα του:

«Τους ευχαριστώ πολύ, είναι πολύ σημαντικό για μένα, ως γιος του, να ξέρω ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν πολύ καλά συναισθήματα γι’ αυτόν».

Τι θα ήθελε να πει στους γονείς του;

«Η ιδέα είναι ότι όλοι μας, με αυτή τη ζωή, κάθε μέρα, με τη δουλειά, με τους φίλους, ξεχνάμε κάπως τους γονείς μας ή λέμε εντάξει, είμαστε καλά, τίποτα δεν θα συμβεί ποτέ, μιλάμε λιγότερο, πιο σπάνια. Από την άλλη πλευρά, οι γονείς έχουν επίσης την ευκαιρία να σου μεταφέρουν πράγματα και να σε καθοδηγήσουν στη ζωή. Ή αν αυτή η επικοινωνία δεν υπάρχει…»

Για την πολύτιμη συμβουλή που έλαβε από τον Μιρτσέα Λουτσέσκου και την κρατά:

«Όταν ζεις δίπλα σε έναν άντρα, μεγαλώνεις δίπλα σε έναν άντρα, παίρνεις πολλά όπως τα βλέπεις. Καταλήγεις να έχεις μια εκπαίδευση και ασυνείδητα, με κάποιο τρόπο. Μου μετέδωσε το πάθος του για το ποδόσφαιρο, χωρίς να το ξέρει, ή ίσως το ήξερε και μετά δεν το συνειδητοποίησε. Με βοήθησε να βρω αυτό το πάθος και δουλεύω με αυτό το πάθος. Για έναν άνθρωπο που έχει πάθος, είναι πολύ σημαντικό. Αυτή είναι η μία πτυχή. Η δεύτερη. Μου μετέδωσε αυτή την αντίσταση στις δυσκολίες, στις απογοητεύσεις και την ιδέα ότι μόνο μέσα από τη δουλειά μπορείς να πετύχεις κάτι σημαντικό στην προσωπική σου ζωή. Και πάλι, κάτι από το οποίο ωφελήθηκα πάρα πολύ. Αυτά είναι τα κύρια πράγματα που μπορεί να μεταδώσει ένας γονέας. Να σου δώσει ένα μονοπάτι και ταυτόχρονα να σε κάνει να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να δουλεύεις. Και αν θέλεις, η τρίτη πτυχή, η ικανότητά του να ξεπερνά πολύ μεγάλες απογοητεύσεις. Αυτό μου συμβαίνει, στο ποδόσφαιρο, από τον έναν αγώνα στον άλλο. Πρέπει να παλέψουμε».