Και αρχίζω τους απολογισμούς για όσα μού έμαθαν αυτές οι 10 «τρομερές» μέρες από την εξαγγελία του δημοψηφίσματος μέχρι τώρα.

Έμαθα, λοιπόν ότι:

1ο: Σε αυτόν τον τόπο και σε όλον τον αναπτυγμένο κόσμο οι τράπεζες τρομοκρατούν περισσότερο ανοιχτές, παρά κλειστές.

2ο: Κατάντια δεν είναι να βγάζεις μόνον 60 ευρώ τη μέρα από τα ATM αλλά 300 ευρώ από τη συνολική μηνιαία εργασία σου.

3ο: Οι πολιτικοί σε αυτήν την χώρα έχουν τέτοιο θράσσος που δεν θα εκπλαγώ αν σύντομα κάνει δηλώσεις για την οικονομική μας κατάσταση ο Ακης Τσοχατζόπουλος.

4ο: Τα ΜΜΕ ηττήθηκαν από τους πολίτες. Μας κατεύθυναν στο «ΝΑΙ» κατά πολύ περισσότερο απ’ ότι στο «ΟΧΙ» (γιατί υπήρχαν και τέτοια) κι ο λαός από αντίδραση στράφηκε στο αντίθετο.

5ο: Ο λόγος που πολλά ΜΜΕ πολέμησαν την πρόταση του Τσίπρα για «ΟΧΙ» δεν ήταν ούτε η πίστη στο ευρώ, ούτε ο επιχειρηματικός φόβος για μέτρα κατά των επιχειρήσεων. Ηταν η επιλογή της κυβέρνησης να μιλήσει για τις άδειες της τηλεόρασης, τον δανεισμό των ΜΜΕ και την διαπλοκή τους. Θέλαν «ΝΑΙ» για να πέσει ο Τσίπρας, είναι απλό και το λέω εγώ που ούτε τον ψήφισα, ούτε θα τον ψηφίσω στο μέλλον.

6ο: Καταρρίφθηκε ο μύθος πως ο Ελληνας είναι τεμπέλης και αδιάφορος. Συμμετείχαμε, προβληματιστήκαμε και, θέλω να πιστεύω, ασχέτως επιλογής και ψήφου, θα είμαστε πολύ πιο υποψιασμένοι από ‘δω και στο εξής.

7ο: Το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν για τα μέτρα και όχι για το νόμισμα. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων θέλει την παραμονή στο ευρώ. Με μεγάλο προβληματισμό αλλά την θέλει.

8ο: Το να λες όχι στα συγκεκριμένα μέτρα δε σημαίνει ότι δε θέλεις να πληρώσει η Ελλάδα αυτά που χρωστάει. Το χρέος μας είναι μεγάλο γιατί εμείς το αφήσαμε να γιγαντωθεί με αυτά που επιτρέψαμε να φαγωθούν από τους πολιτικούς και με αυτά που εμείς με τη συμπεριφορά μας απαιτήσαμε από το κράτος.

9ο: Η Ελλάδα με ή χωρίς συμφωνία τις επόμενες μέρες δεν κάνει κανένα βήμα μπροστά. Η κατάσταση θα αλλάξει μόνον με «κούρεμα» του χρέους ώστε οι δόσεις να είναι λογικές, αναπτυξιακά μέτρα και τομές από την κυβέρνηση τα επόμενα χρόνια και με ουσιαστικές επιδοτήσεις από ευρωπαϊκά προγράμματα.

10ο: Οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι αλληλέγγυοι στην Ελλάδα. Οι κυβερήσεις τους όχι. Και για να γίνουν οι κυβερνήσεις αλληλέγγυες θα πρέπει να τους το απαιτήσουν αυτοί που τους ψηφίζουν.

Κι ένα τελευταίο που έγραψα στο Facebook: Κατανοώ και σέβομαι την επιλογή πολλών να ψηφίσουν «ΝΑΙ». Από μετριοπάθεια, από φόβο, από παραστάσεις και εμπειρίες ευρωπαϊκές, από κομματικές επιταγές, δεν έχει σημασία. Πιστεύω ακράδαντα, ωστόσο, ότι όλοι αυτοί δεν είχαν σε μεγαλύτερη υπόληψη τους ευρωπαϊκούς θεσμούς από εμάς που είπαμε «ΟΧΙ». Αντιθέτως, η επιλογή να δεχτούν τα αντιλαϊκά μέτρα τους, αποδεικνύει ότι τους έχουν ικανούς για χειρότερα. Τους έχουν ικανούς για όλα. Για εκβιασμό μέσω της μη ρευστότητας των τραπεζών, για εμπλοκή στα εσωτερικά της Ελλάδας, για σκληρότερα μέτρα, ακόμη και για Grexit, το οποίο, παρεμπιπτόντος, δεν προβλέπεται από πουθενά στο ευρωπαϊκό σύνταγμα.

Καληνύχτα και καλή τύχη…