Στο μυαλό είναι ο στόχος
Ο Γ. ήταν ένα παιδί στην ηλικία μου που έπαιζε κιθάρα. Ακροατής φανατικός στο «Ράδιο Εκφραση» και στον «Μύθο στα FM», έρχονταν καθημερινά για καφέ στο «Εντεχνον», το μαγαζί που είχα τότε, κι ακούγαμε παρέα μουσική.
Δεν τον συμπαθούσα. Μου ασκούσε αυστηρή κριτική για τα λίγο πιο εμπορικά τραγούδια που επέλεγα στο ράδιο ή και στο μαγαζί, δεδομένου ότι ήθελα να κάνω τα χατίρια και σε λιγότερο «μυημένους» στο είδος μας φίλους οι οποίοι ήξεραν την Τσαλιγοπούλου και την Αρβανιτάκη περισσότερο από τον Μάλαμα ή την Μελίνα Κανά.
Κάποια στιγμή ο τύπος μου σκάει το παραμύθι πως έχει δικά του τραγούδια. Αρχές του 2000 πρέπει να ήταν. Τα ακούω, αρνητικά προδιατεθημένος, αλλά μου αρέσουν πολύ. Του το λέω, παίζω και κάποια στην εκπομπή μου στο ραδιόφωνο και εκεί που πάω να αλλάξω την γνώμη μου για εκείνον… τον χάνω, άγνωστο για ποιον λόγο…
Οταν πριν λίγα χρόνια αποκτήσαμε το «Σάρωθρον», είχα ένα προαίσθημα πως θα τον ξαναδώ και πράγματι μέσα σε λίγους μήνες, ένα πρωινό, έσκασε μύτη για καφέ, χωρίς να γνωρίζει πως ήμουν πλέον εγώ ο ιδιοκτήτης του.
Με το που τον είδα «πάγωσα». Είχε κάτι στο βλέμμα του που δεν μου άρεσε. Ηταν σα χαμένος. Σα να κόπηκε μια κλωστή που συνδέει αυτό που τότε ήταν ο Γ. με το σήμερα. Δεν ήταν καλά το παιδί. Δεν ήταν όπως πριν 15 χρόνια που μαλώναμε για τη μουσική. Ηπιαμε μαζί έναν καφέ, είπαμε αρκετά και απλά επιβεβαιώθηκε μέσα μου πως ο Γ. είχε περάσει μεγάλη περιπέτεια με την ψυχή και το μυαλό του.
Σκέφτομαι πως οι άνθρωποι είμαστε τραγικές φιγούρες. Κυβερνάμε τον κόσμο με το μυαλό μας αλλά στην ουσία αυτό μας κυβερνά και συχνά καταδυναστεύει αυτό που πραγματικά αποτελεί το είναι μας: Την ψυχή μας. Μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε, κατακτούμε κι εκεί που νομίζουμε ότι τα ελέγχουμε όλα, μια κλωστή αρκεί να κοπεί για να μας στείλει πίσω στο μηδέν. Ο Γ. που αμφισβητούσε και απαξίωνε τα πάντα, είναι πια ένα γλυκό μωρό. Άκακος και μακάριος. Ούτε θυμός, ούτε απαξίωση, ούτε κριτική, ούτε εξουσιαστική διάθεση. Σκάλωσε κάπου η ψυχούλα του κι έμεινε εκεί. Τώρα μπροστά μας είναι μόνον το χαμένο βλέμμα του κι ένα σώμα που το περιφέρει με κόπο εδώ κι εκεί.
Πίνω συχνά μαζί του καφέ. Τον ρωτώ για τις μουσικές του. Πιστεύω ότι είναι ο μόνος δρόμος προς το παρελθόν του. Τα θυμάται όλα και τα σιγοτραγουδά. Του πρότεινα να ηχογραφήσουμε κάποια από αυτά και ενθουσιάστηκε. Μετά σκέφτηκε την μητέρα του που δεν καλοβλέπει την ιδέα. Τη φοβάται τη μητέρα του γιατί του λέει πως δεν είναι έτοιμος ακόμη να βγει έξω στον κόσμο. Προσπαθώ να μαντέψω την καθημερινότητά του. Τα «μη» και τις προστακτικές που δέχεται. Θέλω να τον βάλω σε ένα στούντιο να παίξει μουσική. Η μουσική είναι μνήμη. Ενα usb που έχει «κουμπωμένες» εικόνες και συναισθήματα.
Δεν ξέρω την αιτία που κόπηκε η κλωστή του Γ. Θέλω, όμως, να τον βοηθήσω να βρει και να ενώσει τις δύο άκρες της. Μου διδάσκει πολλά η κουβέντα μαζί του. Με συγκινεί. Είναι το ανάστροφο από το να συναντάς έναν παλιό παιδικό σου φίλο, να τον κοιτάς στα μάτια και μέσα από τις ρυτίδες του να προσπαθείς να θυμηθείς πώς ήταν παιδί. Εγώ με τον Γ. κάνω το αντίθετο. Κοιτάω το παιδικό του βλέμμα, βλέπω την αθωότητα και παλεύω να θυμηθώ τον άντρα που γνώρισα πριν 15 χρόνια.
Με διδάσκει συνεχώς ο Γ. Μου υπενθυμίζει πως η παντοκρατορία του μυαλού μου είναι εύθραυστη. Πως το ότι έχασα το παιδί μέσα μου κι έγινα αυτό που είμαι είναι σχετικό, όχι κατ` ανάγκη καλό. Πως αυτό που νιώθω ότι «κυβερνάω» και κουμαντάρω είναι μια απλή ιδέα μέσα στο μυαλό μου κι αν το θεοποιήσω θα χαθεί και θα χαθώ κι εγώ.
Μου διδάσκει ταπεινότητα ο Γ. Και με συγκινεί. Γιατί χωρίς χέρια μπορώ να ζήσω. Χωρίς πόδια την έχω φανταστεί τη ζωή μου, όπως έχω φανταστεί πως θα ήμουν με κάποια δυσμορφία και α-σχήμια. Χωρίς το νου μου, όμως, δεν μπορώ να με φανταστώ. Χωρίς τη δύναμη του μυαλού μου και την έλξη της ψυχής μου, δεν είμαι τίποτα. Είμαι ένα σώμα που υποφέρει ακυβέρνητο.
Πάω να ακούσω τις μουσικές του φίλου μου. Το έχω καλά φυλαγμένο το CD του. Είναι ένα μπουκάλι σφραγισμένο με ένα μήνυμα. Και θέλω να το διαβάσω μπας και εντοπίσω κάτι από τα ψυχικά «δεδομένα» που χάθηκαν μέσα στον σκληρό μου δίσκο.
υ.γ: «…οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε
φορά που ακούω “Κατερίνα” τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε
πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος
το νου σου ε;»
Κατερίνα Γώγου
Για την 8η αγωνιστική της Waterpolo League ανδρών, ο ΠΑΟΚ Domus Ergo ταξιδεύει στην Κρήτη, προκειμένου να αντιμετωπίσει το Σάββατο 14 Νοεμβρίου και ώρα 15:45, το ΝΟ Χανίων.
Ο Δικέφαλος θέλει να αφήσει πίσω του την κατάφορη αδικία και το άδικο αποτέλεσμα του προηγούμενου παιχνιδιού κόντρα στην Βουλιαγμένη, και να επιστρέψει στον δρόμο των νικών.
Απέναντί του, ο ΝΟ Χανίων, ο οποίος την προηγούμενη αγωνιστική επικράτησε με 11-8 του Ηλυσιακού.
Η αναμέτρηση θα μεταδοθεί μέσω του ΚΟΕ TV.
Για το παιχνίδι κόντρα στο ΝΟ Βουλιαγμένης, ο Μπάμπης Τάτσης, δήλωσε στην επίσημη ιστοσελίδα του Συλλόγου, acpaok.gr:
«Σίγουρα, μετά το αρνητικό αποτέλεσμα στο προηγούμενο παιχνίδι με τη Βουλιαγμένη, η ομάδα πρέπει να επιστρέψει στα θετικά αποτελέσματα. Αντιμετωπίζουμε μια πολύ καλή ομάδα, η οποία προέρχεται από συνεχόμενα θετικά αποτελέσματα, σε μια παραδοσιακά δύσκολη έδρα. Παρ’ όλα αυτά, η ομάδα δούλεψε σκληρά όλη την προηγούμενη εβδομάδα και είναι κατάλληλα προετοιμασμένη για το παιχνίδι».
Για την 7η αγωνιστική της Α1 Χάντμπολ γυναικών, ο ΠΑΟΚ υποδέχεται στο Σπίτι του Χάντμπολ, το Σάββατο 14 Νοεμβρίου και ώρα 15:30, τον ΓΑΣ Καματερού.
Ο Δικέφαλος προέρχεται από τη νίκη του με 21-34 επί του Πανοράματος, και βρίσκεται στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα με 11 βαθμούς σε 6 αγώνες.
Απέναντί του, ο ΓΑΣ Καματερού, ο οποίος την προηγούμενη αγωνιστική επικράτησε του Λεωνίδα Αγίων Αναργύρων με 26-23, και βρίσκεται στην πέμπτη θέση με 7 βαθμούς σε 6 αγώνες.
Το εισιτήριο του αγώνα κοστίζει 5€, ενώ η Κάρτα Φιλάθλου Α.Σ. ΠΑΟΚ -Διαρκείας- ισχύει κανονικά και εξασφαλίζει ελεύθερη είσοδο.
Το παιχνίδι θα μεταδοθεί μέσω του AC PAOK TV.
Για τον αγώνα κόντρα στον ΓΑΣ Καματερού, η Νάιρα Αλμέιδα, δήλωσε στην επίσημη ιστοσελίδα του Συλλόγου, acpaok.gr:
«Στόχος μας είναι να επιβάλουμε τον δικό μας ρυθμό στο γήπεδο, να διορθώσουμε τις λεπτομέρειες που μας κόστισαν στα προηγούμενα παιχνίδια και να παρουσιάσουμε το αγωνιστικό μας πρόσωπο από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό».
Εφιαλτική νύχτα στην Ολλανδία για την Ελλάδα που διασύρθηκε με 7-0 στην προτελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Nations League.
Το αποτέλεσμα αυτό ήταν ό,τι χειρότερο όχι μόνο ως προς την έκταση του σκορ, αλλά κυρίως γιατί η Ελλάδα δεν κρατάει πλέον την τύχη στα δικά της χέρια. Εάν τη Δευτέρα (16/11) η Γερμανία νικήσει την Ολλανδία, η εθνική μας αποκλείεται από τους «8» της διοργάνωσης, ανεξάρτητα από την έκβαση του αγώνα της με τη Σερβία στο «Πανθεσσαλικό». Χατ- τρικ πέτυχε ο Ράιντερς (12΄,18΄,33΄) , δύο γκολ πέτυχε ο Γιούριεν Τίμπερ (40΄, 59΄) και από ένα οι Σάμερβιλ (6΄), Μάλεν (62΄)
Το 7-0 αποτελεί την ευρύτερη ήττα στη μεταπολεμική ιστορία της εθνικής Ελλάδας, που είχε χάσει δύο φορές με 7-1, από τη Γαλλία το 1958 και τη Δανία το 1989. Η μεγαλύτερη συντριβή είναι το 11-1 από την Ουγγαρία το 1938, ενώ υπάρχει και το 8-1 από τη Ρουμανία το 1930.
Ο αποκλεισμός του Μπάμπη Κωστούλα από την 23αδα και οι ενοχλήσεις που ένιωσε ο Κουρμπέλης στο ζέσταμα (είχε δηλωθεί να ξεκινήσει) , δημιούργησαν ένα κλίμα έντασης γύρω από την εθνική. Και οι παίκτες, όμως, μπήκαν στο ματς τόσο νωχελικά, όσο ποτέ άλλοτε στη θητεία του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στον πάγκο. Δεν είναι μόνο το 3-0 στο 20λεπτο που αντικατοπτρίζει την εικόνα του ματς. Είναι η συνολική διάθεση των διεθνών που έμοιαζαν εκτός παιχνιδιού από το πρώτο σφύριγμα.
Μόλις στο 6΄ ο Μαυροπάνος έχασε τη μπάλα και στην προσπάθειά του να προλάβει τον Χάκπο, έβγαλε μόνο του τον Σάμερβιλ. Ο 25χρονος άσος της Αλ Χιλάλ δεν είχε κανένα πρόβλημα να ανοίξει το σκορ. Ακολούθησαν δύο γκολ του Τιτζάνι Ράιντερς, στο 12΄ από πάσα του Φέερμαν στην «πλάτη» των στόπερ και στο 18΄ από ασίστ του Μάλεν, ενώ οι Έλληνες διεθνείς μάρκαραν... με τα μάτια.
Στο 24΄ από λάθος των Ολλανδών, καθώς γλίστρησε ο γκολκίπερ Φερμπρούχεν, ο Ιωαννίδης μείωσε, αλλά η μπάλα είχε βρει (και) στο χέρι του, έτσι το γκολ ακυρώθηκε μετά από παρέμβαση του VAR.
Στο 33΄ ο Ράιντερς ολοκλήρωσε το εκπληκτικό του χατ-τρικ, αυτή τη φορά με δημιουργό τον Ντούμφρις. Στο 40΄ ο άσος της Ρεάλ «διεμβόλισε» ξανά την ελληνική άμυνα από πλάγια και έβγαλε παράλληλα στον Τίμπερ που είχε προωθηθεί, για το 5-0. Ο εφιάλτης συνεχίστηκε και στο β΄ ημίχρονο. Στο 59΄ σε φάση-καρμπόν με το 5ο γκολ, ξανά ο Ντούμφρις έβγαλε την ασίστ και σε κενή εστία ο Τίμπερ σκόραρε και πάλι.
Τέσσερα από τα πρώτα έξι γκολ των «Οράνιε» σημειώθηκαν από τελικές προσπάθειες πάνω στη γραμμή του τέρματος του Τζολάκη. Τέσσερις φορές, μπήκαν με τη μπάλα στα δίχτυα. Επίσης, σε ένα άλλο πρωτοφανές στατιστικό, ο Ντούμφρις μέσα σε 22΄ λεπτά «τρύπησε» τέσσερις φορές την ελληνική άμυνα από δεξιά και έδωσε «έτοιμα γκολ». Η τέταρτη ήταν στο γκολ του Μάλεν στο 62΄, με το οποίο διαμορφώθηκε το 7-0.
Οι Ολλανδοί του Τσάβι αποδείχθηκαν πανέτοιμοι για την ελληνική πρόκληση. Ο αρχηγός Φρένκι Ντε Γιονγκ επέστρεψε και «κούμπωσε» το κέντρο στο ένα ημίχρονο που χρειάστηκε να παίξει, ενώ μπροστά οι Σάμερβιλ, Χάκπο, Μάλεν ήταν άπιαστοι, μαζί φυσικά με αυτό το «πολυεργαλείο», τον Τιτζάνι Ράιντερς. Γενικά η Ολλανδία έμοιαζε μία ταχύτητα πιο πάνω σε κάθε επαφή, σε κάθε διεκδίκηση, οι παίκτες της έμπαιναν πιο δυνατά στις φάσεις, ήθελαν τη νίκη και ήθελαν «μεγάλη» νίκη.
Για την Ελλάδα, στην εξίσωση μπαίνει πλέον η απόλυτη υποχρέωση της νίκης απέναντι στη Σερβία, τη Δευτέρα (16/11) στον Βόλο. Ακόμα κι αυτή, όμως, ίσως να μην αποδειχθεί αρκετή αφού εάν προκύψει τριπλή ισοβαθμία με Γερμανία και Ολλανδία, η Ελλάδα βρίσκεται σε μειονεκτική θέση λόγω της συντριβής στο Άμστερνταμ.
