Μαθαίνουμε νέα πράγματα, νέους κανόνες, γίνεται προσάρτηση νέων εδαφών – όσο ζεις, μαθαίνεις.

Του Στάθη Παχίδη

Μαθαίνουμε να χαιρόμαστε άθλημα που δεν έχει τζαρτζάρισμα και σωματική επαφή. Μαθαίνουμε πως δεν υπάρχει πέναλτι ή οφσάιντ μπροστά σε φιλέ και πως, αν και είναι παρκέ, δεν υπάρχουν βήματα. Ε ναι, υπάρχει λίμπερο που παίζει με τα χέρια. Το πιο κουφό απ’ όλα: παίρνεις πρωτάθλημα και δεν κόβεις το δίχτυ…Άσε που δε χρειάζεται πια να ψάχνεις με το κιάλι να βρεις sports café με τηλεόραση συντονισμένη σ’ αγώνα βόλεϊ – πού τέτοιες χαρές στη Θεσσαλονίκη έστω κι ένα μήνα πριν…

Ακούστηκε για πρώτη φορά μέσα σε ογδόντα εννιά χρόνια ζωής από παοκτσήδικα χείλη η λέξη νταμπλ στην πόλη (μ’ όσα κιλά λάμδα θέλουμε ρεεεε…) χάρη στα παιδιά της ομάδας βόλεϊ του ΠΑΟΚ. Είναι ουάου να δείχνεις πετοσφαιρομανής αναντάμ παπαντάμ – κι ας είχες ξεχάσει από πού στρίβουν για το Παλατάκι. Ευτυχώς που δεν έχει η ομάδα άμεσες αγωνιστικές υποχρεώσεις γιατί θα εμφανίζονταν η πασαρέλα, οι πανηγυριώτες, οι της προσκολλήσεως, οι μαρινέλες, οι τσιρλίντερς. Το βόλεϊ του ΠΑΟΚ τώρα είναι trendy και μόδα – για τον Οκτώβρη που θα χρειάζεται κόσμο δίπλα του θα δούμε. Πιθανώς να έχουμε ξεχάσει ως τότε πως η επόμενη μέρα, μετά τον τίτλο, είναι η πιο δύσκολη, αν θες να κρατηθείς και να κρατήσεις.

Κι επειδή ήδη γράφτηκε, δε γίνεται να μην επισημανθεί γιατί κρύβει σε πέντε λέξεις μεγάλο μέρος της παοκτσήδικης παθογένειας: «Ο τίτλος κερδίζεται στην κερκίδα» έγραψε κάποιος – εύχομαι και ελπίζω μέσα στην έξαψη του νταμπλ και των μεθεορτίων.

Φτάνουν οι λαϊκισμοί. Ο τίτλος κερδίζεται από καίριες επιλογές και ακριβή οικονομικά πλάνα (διοίκηση), από σοβαρό ιθύνοντα νου (προπονητής), από καλή και σωστά κατανεμημένη στελέχωση (παίκτες) και από ικανό επιτελείο (ιατρικό και υποστηρικτικό team). Αυτοί ήταν μαζί τις κρύες νύχτες του χειμώνα τους και αυτοί μόνοι πίστευαν στη φετινή άνοιξη μας, αυτοί αξίζουν το ευχαριστώ για τη σπουδαία χαρά. Οι απ’ έξω μόνον ενθάρρυναν, στήριξαν, ώθησαν ή είδαν τίτλο και μπήκαν. Δεν είναι λίγο αλλά δεν είναι το κύριο και το βασικό.

«Είναι Μάης κι είμαστε ωραία…πιο καλά κι απ’ τον Περαία», που λέει και το ρεμπέτικο.