Όποιος περίμενε κάτι διαφορετικό από αυτό που συνέβη χθες στο Περιστέρι – ΠΑΟΚ στα άδεια «Δύο Αοράκια» να σηκώσει το χέρι… Συζητούσαμε εδώ στο Ηράκλειο με ανθρώπους του μπάσκετ, λίγο πριν το τζάμπολ του χθεσινού προημιτελικού και σχεδόν όλοι, θεωρούσαν δεδομένο ότι ο ΠΑΟΚ μπορεί να πάρει την πρόκριση κόντρα σε αυτό το Περιστέρι, σε αυτό το μομέντουμ.

Δεν εκφράζαμε την ίδια αισιοδοξία από τη δική μας πλευρά και δυστυχώς, δικαιωθήκαμε. Έχει περάσει ένας μήνας από τότε που ήρθε ο αποκλεισμός από τη Ρίτας Βίλνιους στο BCL. Από τότε, σημειώναμε ότι ο ΠΑΟΚ θα έχει το χρόνο να δουλέψει κάποια πράγματα στον τρόπο παιχνιδιού του, να παρουσιάσει ένα plan b ή και ένα plan c (τι ζητάμε κι εμείς) αφού τα σημάδια ήταν ξεκάθαρα από εκείνα τα παιχνίδια με τους Λιθουανούς, καθώς και από εκείνη την εντός έδρας ήττα από το Περιστέρι στο πρωτάθλημα.

Τα σημάδια βέβαια, είναι ξεκάθαρα για όποιον θέλει να τα δει. Όπως φάνηκε και από τις χθεσινές τοποθετήσεις του Άρη Λυκογιάννη μετά το τέλος του αγώνα, ο (πρώην πια) προπονητής ΔΕΝ τα βλέπει. Είναι πραγματικότητα ότι το Περιστέρι, είναι μια πιο ποιοτική, πιο γεμάτη και πιο ακριβή ομάδα από τον ΠΑΟΚ. Το ξέρουμε, το έχουμε διαπιστώσει, δε χρειαζόταν ο προημιτελικός του Κυπέλλου για να το ξαναδούμε. Το θέμα είναι τι δεν έκανε και πάλι ο ίδιος ο ΠΑΟΚ, προκειμένου να βάλει δύσκολα σε μια τέτοια ομάδα, να της χαλάσει το μυαλό και στο τέλος να της πάρει τη νίκη.

Το είδαμε ότι ο Φράνκε ήταν άστοχος και εκτός κλίματος αγώνα. Το είδαμε ότι ο Χαντς, ασφυκτιούσε στην επίθεση. Μετρήσαμε τα λάθη του Ράιλι… Εξήγηση δεν πήραμε για όλα αυτά, που περίπου τα περιμέναμε και πριν το τζάμπολ του χθεσινού προημιτελικού. Και μένουμε στους συγκεκριμένους τρεις, γιατί σχεδόν όλο το επιθετικό παιχνίδι του ΠΑΟΚ εξαρτάται από αυτούς. Και το παιχνίδι το έχασε από την επίθεση του, όπως και με τον Ιωνικό, όπως και με τον Άρη.

Φωνάζει από χιλιόμετρα, ότι οι αντίπαλοι, ανεξαρτήτως επιπέδου και ποιοτικών χαρακτηριστικών στο ρόστερ τους, «διαβάζουν» πλέον πολύ εύκολα τις αποφάσεις του ΠΑΟΚ και δεν του επιτρέπουν στα μεγαλύτερα διαστήματα των αγώνων του, να παίξει με τον τρόπο που θέλει. Συμβαίνει εδώ και περίπου 1.5 μήνα και όπως φάνηκε, δεν το βλέπαμε μόνο εμείς…

Όπως ο ίδιος προπονητής, έκανε αυτό το ρόστερ των συγκεκριμένων δυνατοτήτων, να διεκδικεί μία θέση στην τετράδα της Basket League, το έκανε να παίζει στα ίσια πολύ ακριβότερες και ποιοτικότερες ομάδες στο BCL, έτσι ο ίδιος προπονητής, είναι αυτός που έχει την κύρια ευθύνη για την εικόνα του τελευταίου καιρού.

Είτε του αρέσει είτε όχι, είτε το παραδέχεται είτε όχι (δημοσίως ή ιδιωτικώς) αυτή είναι η πραγματικότητα. Υπάρχει ένας «ελέφαντας στο δωμάτιο» που λέγεται «ευθύνη» και αυτήν την έχει σε μεγάλο βαθμό ο Λυκογιάννης. Αυτός έπαιρνε τις αποφάσεις σε όλα τα επίπεδα στο αγωνιστικό, αυτός εισηγήθηκε τις αλλαγές που έχουν γίνει στο ρόστερ και δεν έχουν βοηθήσει σχεδόν καθόλου ως τώρα και παρότι οι άνθρωποι της ομάδας, τον είχαν περιβάλλει με μεγάλη προστασία, τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα.

Καλό είναι να μη θεωρούμε τίποτα δεδομένο στη ζωή και στις σχέσεις όλων των ειδών. Όταν ο ένας θεωρεί τον άλλο δεδομένο, έχουν μπει και στην τελική ευθεία της σχέσης αυτής… H τελική ευθεία, ήταν πολύ μικρή, όπως αποδείχθηκε με την απόφαση του Θανάση Χατζόπουλου και την ανακοίνωση της λύσης της συνεργασίας νωρίτερα σήμερα, η οποία προφανώς και δεν είχε να κάνει μόνο με την εικόνα στο παιχνίδι με το Περιστέρι.

Επίσης, σε μια τέτοια απόφαση, για ένα προπονητή που ήταν στην ομάδα για περισσότερα από δύο χρόνια, λαμβάνονται υπ’όψιν κι άλλοι παράγοντες που δεν έχουν να κάνουν μόνο με το αγωνιστικό. Έχουν να κάνουν και με συμπεριφορές, έχουν να κάνουν και με την καθημερινότητα μιας ομάδας, που επίσης, παίζει σημαντικό ρόλο. Αν κάποιος ήταν στο Βίλνιους και στο Ηράκλειο όπως εμείς, θα είχε καταλάβει γιατί αναφέρουμε και τα παραπάνω ως παράγοντες της λύσης της συνεργασίας που ανακοινώθηκε νωρίτερα.

Ο Στάθης Νεραντζάκης, έχει εμπειρία από πάγκους, δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ ως head coach και το μομέντουμ για κάτι τέτοιο, ίσως να είναι το ιδανικό. Ο Φώτης Τακιανός έδειξε πολύ ωραία πράγματα πέρσι με τη Λάρισα και περιμένει κι αυτός την ευκαιρία του, για τον Ηλία Ζούρο, μιλάμε για μια επιλογή που αν γίνει (αρκετά δύσκολο), θα επιφέρει και διάφορες αλλαγές, οι οποίες ίσως να μην έχουν και τόση μεγάλη σημασία τώρα…

Υ.Γ.: Η εικόνα των δύο πάγκων χθες, τα έλεγε όλα. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στον Σπανούλη και τον Λυκογιάννη. Από τη μία πλευρά, αυτός του Περιστερίου, που φώναζε, χειροκροτούσε, έβγαζε ενέργεια και από την άλλη… ησυχία. Παίζουν κι αυτά το ρόλο τους, ειδικά σε νοκ-άουτ παιχνίδια.

Υ.Γ.2: #einaigiorti όπως προσπαθεί να λανσάρει η ΕΟΚ εδώ και καιρό, αλλά είναι γιορτή για πολύ λίγους το Final 8 στο Ηράκλειο. Κι ας έχει περισσότερους στα παιχνίδια του Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού από σήμερα. Όπως είπε κι ένας παλιός γνωστός στο ημίχρονο χθες, «θέλει λίγο Σήφη και πάμε ΠΑΟΚ, πάμε Παλατάκι γιατί θα μας πάρει ο ύπνος…»

Υ.Γ.3: Δεύτερο σερί παιχνίδι που στο τέταρτο δεκάλεπτο ο ΠΑΟΚ, έχει χάσει τον ορίζοντα για το καλάθι του αντιπάλου, αλλά Ράιλι, Χαντς, Φράνκε, δεν παίζουν μαζί μπας και γυρίσει η κατάσταση. Άμυνες έβγαιναν, πόντοι δεν έμπαιναν, ο Λυκογιάννης επέμενε όμως και πάλι με το Σαλούστρο, ο οποίος μαζί με τον Ρένφρο, ήταν συγκινητικοί. Το σκορ όμως δε γινόταν να το περιμένει από τον «Σαλού»…