Το σχόλιο της ημέρας

Λίγο πριν ξεκινήσω τη μετάδοση, μελέτησα το πρόγραμμα του Εργοτέλη και διαπίστωσα πως είναι μία ομάδα που για να σωθεί, θα πρέπει να κλέψει βαθμούς εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Και στη Τούμπα, ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις.

Στις δυσκολίες της αναμέτρησης για τον ΠΑΟΚ, ήταν και η άδεια Τούμπα. Αποκαρδιωτική, απλά δεν θα το φάει όλο το χρέωμα ο ΠΑΟΚ. Η Τούμπα ήταν άδεια πρώτον γιατί υπάρχει όντως απογοήτευση από τον κόσμο, δεύτερον γιατί δεν υπάρχει πρωτάθλημα και το έχουν κατανοήσει οι πάντες, τρίτον γιατί η μέρα ήταν εργάσιμη.

Έτσι καταγράφηκε ένα αρνητικό ρεκόρ, το οποίο ο επίσημος ΠΑΟΚ έχει υποχρέωση να το αλλάξει. Και να το θυμόμαστε το σημερινό σαν κακή ανάμνηση.

Πλην της άδειας Τούμπας, υπήρχε άλλη μία παράμετρος. Ο Κομίνης. Πλέον αυτοί δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να σε τρυπήσουν. Και μη ξεκινήσουμε πάλι τη κουβέντα τι κάνει η ΠΑΕ. Ότι κάνει και η ΠΑΕ Παναθηναϊκός, ΑΕΚ και πάει λέγοντας. Δεν μπορείς να τους αντιμετωπίζεις πλέον με … ηρεμία.

Ο άνθρωπος από το πρώτο ημίχρονο έπαιζε με τον χρόνο, έκοβε τον ρυθμό και στο δεύτερο, όσο ο Εργοτέλης πλησίαζε στο θετικό αποτέλεσμα, δεν έδωσε δύο πέναλτι και ακύρωσε ένα γκολ για φάουλ σε μία φάση που δεν είχε κανένας κατοχή και δεν χτυπήθηκε κανένας. Δηλαδή όσο και να θέλεις να είσαι ήρεμος, δεν μπορείς με αυτό που συμβαίνει πλέον.

Πάμε στα καθαρά ποδοσφαιρικά. Με δεδομένο το ότι η Τούμπα ήταν κρύα και ο Κομίνης έπαιζε Εργοτέλη, ο ΠΑΟΚ ήταν και γκαντέμης. Στα κλασικά παιχνίδια που αν μπει ένα γκολ ανοίγουν και ο δυνατός έχει τον έλεγχο, χάνουμε δύο μεγάλες ευκαιρίες μέχρι το 5΄.

Μετά απλά ελέγχουμε το παιχνίδι, παίζουμε στο μισό του Εργοτέλη, προσπαθούμε να κυκλοφορήσουμε τη μπάλα. Και εκεί συνεχίζονται οι στραβές.

Τραυματισμός Ρατς, παίζουμε αναγκαστικά με Σκόνδρα στα αριστερά, κίνηση που αποδεικνύεται μετά, πηγή κακών για την ισορροπία της ομάδας.

Στο 66΄γίνεται η φάση που ο Κομίνης λέει όχι σε πέναλτι, σε ένα σημείο του αγώνα που η πίεση αρχίζει και γίνεται μεγάλη.

Το γκολ ήρθε τελικά στο 83΄ και λυτρωθήκαμε. Όμως δεν μπορεί μία ομάδα να έχει τόσα κενά στο παιχνίδι της και να ελπίζει σε πολλά.

Ο ΠΑΟΚ παρουσίασε αδυναμία στην ανάπτυξή του, η επιθετικότητά του έβγαινε ανά διαστήματα και ανάλογα τις ατομικές εμπνεύσεις, δεν υπάρχει κανένας αυτοματισμός, κινήσεις στον χώρο. Δεν υπάρχουν δυνάμεις.

Εννοείται πως ο Γεωργιάδης δεν έκανε τίποτα διαφορετικό σε δύο μέρες, παρά μόνο κάποιες κομπίνες που δεν βγήκαν ποτέ με μία μέρα δουλειάς. Σε αυτή τη φάση, είναι μονόδρομος η δουλειά στις στημένες μπάλες μπας και βγάλεις κανά γκολ από το πουθενά.

Αυτό που έκανε ο Γεωργιάδης είναι να βάλει τους παίκτες στη κανονική τους θέση. Κλασικό 4-4-2 και ποντάρισμα στη ποιότητα. Με δύο αναγκαστικές αλλαγές, είχε μόλις ουσιαστικά μία κίνηση να βάλει την πινελιά του. Και του βγήκε με τον Παπαδόπουλο. Ο οποίος είναι λέω εγώ από τους πλέον αδικημένους παίκτες της ομάδας, γιατί έχει να δώσει με τη δύναμη, την προσωπικότητα και τον ποδοσφαιρικό του εγωισμό πράγματα στην ομάδα.

Σε άλλη φάση, πρώτη επιλογή αλλαγής στον φορ με τον Σαλπιγγίδη στον πάγκο, θα ήταν αυτός. Όμως ο ΓΧ έβαλε Παπαδόπουλο και του πιστώνεται αυτή η αλλαγή.

Από εκεί και πέρα βέβαια, έχει και τον αγώνα της Κομοτηνής που και εκεί πρέπει να πάει να παίξει κλεφτοπόλεμο. Δεν την παίρνει την ομάδα το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας με τα νούμερα που την συνοδεύουν. Μετά την διακοπή, το συζητάμε ξανά.

Αυτό που με κάνει να αισιοδοξώ, είναι πως αν δουλευτεί η ομάδα σωστά στη διακοπή, υπάρχουν πλέον δύο χαφ που δεν υπήρχαν πέρυσι τέτοιο καιρό. Δύο χαφ που μπορούνε να ορίσουν τις τύχες του ΠΑΟΚ στα πλέι οφς, όπως ο Νομπόα με τον Τζιόλη.

Αν κυλήσουν όλα ομαλά με τον Ρικάρντο Κόστα και σε ένα μήνα είναι πάλι πίσω, θα είναι και αυτός σημαντικός. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια να μείνει στην άκρη ο Τζαβέλλας, ο οποίος αθλητικά είναι καλύτερα απ ότι ήταν όταν μάλωσε με τον Αναστασιάδη.

Η ομάδα χρειάζεται έναν μπούσουλα. Αν τον βρει, θα βρει και την ηρεμία της και τότε θα μπει δυνατά στα πλέι οφς.