ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
«Δεν έδωσαν σημασία στη λίστα μου»
Για το νέο κεφάλαιο στην ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο αλλά και την γενικότερη παρουσία του στον ΠΑΟΚ, μίλησε ο Πάμπλο Γκαρσία σε ιστοσελίδα της πατρίδας του.
Συγκεκριμένα, ο «Κανάριο» μίλησε στην ιστοσελίδα «ovaciondigital.com.uy», με τον συντάκτη του κειμένου να αναφέρει στον πρόλογό του πως στα 38 του ο Ουρουγουανός ζει στη Θεσσαλονίκη μαζί με τη σύζυγό του, Λάουρα, και τα παιδιά του και παραμένει είδωλο για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ.
Από την πλευρά του, αναφέρθηκε αρχικά στο τι συνέβη στο τελευταίο διάστημα που αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ. «Ήμουν μια χαρά από άποψη φυσικής κατάστασης, έπαιζα καλά, αλλά όταν δεν βρισκόμουν στα πλάνα του προπονητή (σ.σ. Δώνης), πήρα την τσάντα μου και πήγα στο σπίτι μου. Την περσινή χρονιά, είχα παίξει σε περίπου 40 παιχνίδια για το ελληνικό πρωτάθλημα και την Ευρώπη.
Όταν έφυγε ο προπονητής που δεν με ήθελε και στην ομάδα ήρθε άλλος προπονητής (σ.σ. Στέφενς), με κάλεσαν να επιστρέψω και έβγαλα όλη την προετοιμασία. Έλεγα στον προπονητή πως αισθανόμουν καλά, αλλά αυτός δεν με χρησιμοποιούσε. Το μόνο που έκανα ήταν να προπονούμαι με την ομάδα. Η ομάδα όμως δεν πήγαινε πολύ καλά και ο κόσμος τον ρωτούσε γιατί δεν έπαιζα. Αυτός όμως επέμενε πως δεν έπρεπε να παίζω.
Μετά από έναν αγώνα, τον ρώτησαν γιατί δεν παίζει ο Γκαρσία και αυτός απάντησε πως θα έπρεπε να έρθει στην προπόνηση για να δει το πώς προπονούμαι. Την επόμενη ημέρα στα αποδυτήρια, μπροστά σε όλους, ρώτησα τον προπονητή τι πρόβλημα έχει με το πως προπονούμαι και μου είπε πως δεν είπε ποτέ κάτι τέτοιο. Πήρα τα πράγματά μου και έφυγα. Έτσι τελείωσε η ιστορία μου ως ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ”.
Εν συνεχεία, ο Ουρουγουανός τόνισε πως τα πράγματα στην Ξάνθη δεν εξελίχθηκαν όπως θα ήθελε, ενώ ερωτηθείς για το αν σκέφτηκε να επιστρέψει στην Ουρουγουάη για να «κρεμάσει» τα παπούτσια του, απάντησε:
«Το σκέφτηκα. Η αλήθεια είναι πως οι Γουόντερερς πάντα με ήθελαν, πάντα επικοινωνούσαν μαζί μου για το αν θέλω να επιστρέψω, αλλά ήταν δύσκολο εξαιτίας της ηλικίας μου και των παιδιών μου. Δεν ήθελα να πάω μόνος μου στην Ουρουγουάη.
Σε ότι αφορά το πώς ασχολήθηκε με την προπονητική; «Μία μέρα, με κάλεσε ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ, ένας Ρώσος, να πάω και να μιλήσω μαζί του. Πήγα και του εξήγησα ποιος είμαι και τι θέλω, αλλά και τι θα μπορούσα να κάνω. Μου είπε πως με ήθελε μαζί τους στην ομάδα.
Στην αρχή, μου είπε να σκεφτώ αν ήθελα να είμαι σε ένα γραφείο και να ψάχνω ποδοσφαιριστές ή αν ήθελα να κάνω μαθήματα προπονητικής. Ξόδεψα έναν μήνα δουλειάς σε γραφείο, σε μία περίοδο που στην ομάδα δεν υπήρχε προπονητής. Σύντομα όμως προσέλαβαν έναν και δεν έδωσε σημασία στη λίστα των παικτών που είχα αναπτύξει, που είχε έναν αριθμό παικτών από την Νότια Αμερική. Έτσι, αποφάσισα να γίνω προπονητής.
Τώρα είμαι στην ομάδα κάτω των 17 μαζί με έναν Έλληνα προπονητή. Είμαι χαρούμενος δουλεύω και μαθαίνω, αποκτάω εμπειρία. Δεν σκέφτομαι μακροπρόθεσμα. Ο στόχος που έχω τώρα είναι να παρακολουθήσω το τρίτο μέρος των μαθημάτων και σύντομα να είμαι ικανός να προπονήσω μία ομάδα σε υψηλότερο επίπεδο».
Εν συνεχεία, ο συντάκτης τονίζει πως στην Αρναία Χαλκιδικής υπάρχει ένας δρόμος που έχει πάρει το όνομα του Πάμπλο Γκαρσία, με τον ίδιο να τονίζει: «Από τη στιγμή που έφτασα εδώ μαζί με την οικογένειά μου, ο κόσμος μας φέρεται βασιλικά. Έπαιξα πολλά παιχνίδια, συνδέθηκα με το κλαμπ, οι άνθρωποι πάντα με υποστηρίζουν και με αγαπούν. Πηγαίνω πάντα κοντά τους όταν με καλούν για να με τιμήσουν. Αυτά είναι τα πράγματα που σου μένουν. Είναι μεγάλη τιμή».
Τέλος, ο Γκαρσία χαρακτήρισε ξεχωριστό κομμάτι της ζωής του την παρουσία του στους Γουόντερερς, δύσκολο το διάστημα που αγωνίστηκε στην Πενιαρόλ αλλά εξίσου σημαντικό, και σημείωσε πως στην Μίλαν αγωνίστηκε σε πέντε μόλις παιχνίδια λόγω και ενός προβλήματος με το ισπανικό διαβατήριό του.
Αναφορικά με το πέρασμά του στη Ρεάλ Μαδρίτης είπε πως «κάθε μέρα ήταν σαν… ταινία, γεμάτο φωτογράφους», ενώ ερωτηθείς για το πλέον ξεχωριστό παιχνίδι στην καριέρα του, απάντησε:
«Αυτό με την Ουρουγουάη κόντρα στην Αυστραλία. Είχαμε 12 χρόνια να πάμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και είχαμε πολύ άγχος. Το θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι. Ήμασταν στο λεοφωρείο έξω από το γήπεδο και μας περίμενε πολύς κόσμος, άντρες, γυναίκες, παιδιά για να μας εμψυχώσουν. Αυτό το παιχνίδι είναι για μένα αξέχαστο».