Ο πρίγκιπας του Σεράγεβο!

Στην ερμηνεία της λέξης «καλλιτέχνης», ο ποδοσφαιριστής λείπει. Ο αθλητισμός γενικότερα απουσιάζει. Αυτός που δημιουργεί έργα τέχνης, ενημερώνει το σύγχρονο βικιλεξικό, ή αυτός που ασχολείται με τις παραστατικές τέχνες ή και άτομα με ιδιαίτερο ταλέντο στον τομέα τους.

Ίσως το τελευταίο κάπως διορθώνει την παράλειψη. Καλλιτέχνης σε μια ευρύτερη έννοια μπορεί να είναι εκείνος που προκαλεί τις αισθήσεις σου, χωρίς να σε ακουμπάει.

Σαν τον αξεπέραστο Λουτσιάνο Παβαρότι σε ένα από τα ντουέτα που έκανε για να βοηθήσει με τα cd του τα παιδιά του κόσμου. Εκείνο, το 1995, ήταν για τα παιδιά της Βοσνίας. Η είσοδός του στο «Miss Sarajevo» που ερμήνευσε μαζί με τους U2 ήταν ένα ανατριχιαστικό ξύπνημα από μια μονότονη και μελαγχολική μελωδία. Ξύπνημα σαν εκείνο που ήθελαν να προκαλέσουν στους απαθείς συνήθως ακροατές.

Ο Γκόικο Τσίμιροτ ήταν μόλις δύο ετών και αδύνατον να θυμάται τις νότες και τα συναισθήματα που προκαλούσαν οι καλλιτέχνες. Μπορεί, όμως, να νιώθει ότι με το χθεσινό του γκολ για λίγο μπήκε στην κατηγορία τους. Προκάλεσε συναισθήματα, χωρίς να ακουμπήσει τον θεατή του. Κι ας μην περιλαμβανόταν ο τομέας «γκολ» στο πακέτο που αγόραζε με 1 εκ. ευρώ ο ΠΑΟΚ το προηγούμενο καλοκαίρι.