ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν στο ποδόσφαιρο
Χθες του Ευαγγελισμού, ήταν η πιο δύσκολη μέρα για μένα.
Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΟΛΚΑ
Ήταν η πρώτη γιορτή του παιδιού μου και δεν μπορούσα να το πάω μία βόλτα, να του πάρω ένα δώρο με τον παραδοσιακό τρόπο και όχι μέσω ίντερνετ, παράλληλα λόγω αργίας δεν είχαμε εκπομπή και βγήκα μία βόλτα να… αθληθώ, είδα και την άδεια Θεσσαλονίκη και το μάτι μου γύρισε.
Χθες συνειδητοποίησα πως η δοκιμασία μας δεν είναι εύκολη, μέχρι εκείνο το σημείο είχα τη σιγουριά πως επειδή πρέπει να κάνουμε αυτό που κάνουμε, θα το κάνουμε. Όμως είμαι πεπεισμένος μέσα μου πως κάτι θα μας αφήσει όλο αυτό.
Αισθάνθηκα την ανάγκη να ουρλιάξω καθώς περπατούσα στη παραλία, όμως μετά μου ήρθε κάτι άλλο στο μυαλό, εμφανώς επηρεασμένος από τα υποκριτικά χειροκροτήματα στο μπαλκόνι. Εγώ ήθελα να βγω να ρίξω ένα μπινελίκι.
Πάντως έχω αλλάξει σκεπτικό για το πως συμπεριφέρεται η κεντρική εξουσία στη Θεσσαλονίκη. Τόσο καιρό ήθελαν απλά να μας προστατέψουν από τέτοιες καταστάσεις. Με μία αγορά που παίζουν αναλογικά ελάχιστα ευρώ, που να ταξιδέψεις και να πας να δεις τι στο Μιλάνο; Κάνεις βόλτες στη Τσιμισκή, βλέπεις βιτρίνες, όλα καλά.
Να έρθει ο Κινέζος να δει τι; Τον Λευκό Πύργο που στο Σινικό Τείχος έχει δύο χιλιάδες τέτοιους; Η σύνδεσή μας με αυτούς είναι η ταινία του Μπρους Λι που βλέπαμε μικροί στην Άντα το σινεμά στην Επτάλοφο κάθε Κυριακή.