ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Αφού πλήρωσε το τίμημα, ας το επωφεληθεί

Έχουν περάσει λίγες ημέρες από τον αποκλεισμό του ΠΑΟΚ από τον Άγιαξ και παρότι ο χρόνος αποτελεί σύμμαχο στην επικράτηση της λογικής, για τους περισσότερους στον «Δικέφαλο», αγωνιστικό τμήμα και κόσμο, δύσκολα χωνεύεται αυτό που συνέβη.

Published

on

Μετά από την εξέλιξη ενός ποδοσφαιρικού αγώνα όλοι μας μπορούμε να γίνουμε οι καλύτεροι… μετά Χριστόν προφήτες, αναλύοντας τι έφταιξε και τελικά δεν επετεύχθη ο στόχος, σχολιάζοντας αρνητικά, τις περισσότερες φορές, κάποιες από τις επιλογές του προπονητή.

Όσο και αν το δικαίωμα της άποψης είναι αναφαίρετο για τον καθένα στην περίπτωση της ήττας του ΠΑΟΚ από τον Άγιαξ στην Τούμπα πολλά μπορούν να ειπωθούν για το τι θα μπορούσε να αποφευχθεί και σήμερα ο «Δικέφαλος» να παραμένει ζωντανός στο όνειρο του Champions League, ωστόσο δύσκολα κανείς μπορεί να υποστηρίξει ότι το πλάνο που επέλεξε ο Βλάνταν Ίβιτς για να πάρει την πρόκριση δεν του βγήκε στον αγωνιστικό χώρο.

Παρότι ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι οι «ασπρόμαυροι» φοβήθηκαν λίγο παραπάνω από ότι έπρεπε τους Ολλανδούς, θεωρώντας ότι θα έπρεπε ο ΠΑΟΚ να ρισκάρει πιο πολύ, κάνοντας… ροντέο το παιχνίδι εκμεταλλευόμενος την παρουσία του κόσμου του, δεν μπορώ να μην παραδεχθώ ότι η τακτική του Ίβιτς αδικείται μόνο από το τελικό αποτέλεσμα.

Ο ΠΑΟΚ επέλεξε να δώσει χώρο στον αντίπαλο του και στο διάστημα που ο «Αίαντας» έφτασε σε συντριπτικά στατιστικά κατοχής της μπάλας κατάφερε να του δημιουργήσει πάρα πολλές κλασικές ευκαιρίες για γκολ, βρίσκοντας την ουσία στο παιχνίδι, αλλά αδυνατώντας να την εκμεταλλευτεί.

Στο τέλος πάντα και σε όλα τα πράγματα στη ζωή το αποτέλεσμα είναι που μετράει και αυτό είναι αρνητικό και «πληγώνει» πολύ τον «Δικέφαλο», κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ήρθε αυτός ο αποκλεισμός, καθώς δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξει κανείς ότι οι «ασπρόμαυροι» βρήκαν για ακόμα μία φορά έναν δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να μην τα καταφέρουν.

Μπορεί οι περισσότερες κλασικές ευκαιρίες που έχασε ο ΠΑΟΚ να… καθαρίσει το παιχνίδι να μη σχετίζονται με τον παράγοντα τύχη, αλλά να αποτελούν αδυναμία στην ποιότητα που δεν είχαν οι πρωταγωνιστές τους, ωστόσο η ήττα από τον Άγιαξ και ο κατά συνέπεια αποκλεισμός είναι άδικος.

Και η αδικία εξηγείται τόσο στην επιλογή του Τέιλορ να αλλάξει τον τρόπο που σφυρίζει, δίνοντας σε ένα πάρα πολύ καθοριστικό χρονικά σημείο και με εντελώς διαφορετική λογική ένα τραβηγμένο πέναλτι πατώντας στην αφορμή που του έδωσε ο Λέοβατς, αλλά πολύ περισσότερο στο δοκάρι του Μυστακίδη, εκεί όπου ο ΠΑΟΚ παίρνει το μήνυμα ότι «δεν ήταν η μέρα του», ότι «δεν τον θέλει η μπάλα».

Την ίδια στιγμή που το ποδόσφαιρο μοιάζει πολυσύνθετο είναι και πάρα πολύ απλό, με την αποτυχία του ΠΑΟΚ κόντρα στον Άγιαξ να αποτελεί το… πλήρωμα στον βασικό κανόνα του αθλήματος.

Το πρόβλημα για τον «Δικέφαλο» είναι ότι αντιμετωπίζει για ακόμα μία φορά από την αρνητική της πλευρά την… άγρια ομορφιά του πιο άδικου ομαδικού αθλήματος, έχοντας βιώσει ως σύλλογος στη σύγχρονη ιστορία του πολλές διδακτικές αποτυχίες και έχοντας ανάγκη να αφήσει τα… παθήματα-μαθήματα στην άκρη για να καταφέρει κάποια στιγμή να πετύχει τους στόχους του και να πανηγυρίσει τους τίτλους που του λείπουν.

Και επειδή το αποτέλεσμα, από το οποίο ευτυχώς ή δυστυχώς κρίνονται όλοι, είναι αρνητικό για τον ΠΑΟΚ και πάλι, βγάζοντας τον… λίγο στο ζύγι, το μόνο που μπορεί να κάνει τόσο ο Βλάνταν Ίβιτς όσο και οι ποδοσφαιριστές του είναι να κοιτάξουν μπροστά και να μάθουν από το τίμημα που «πλήρωσαν» ακριβά.

Εξάλλου,  στην ουσία του πράγματος και εκτός από τον ψυχολογικό τομέα, ο αποκλεισμός του «Δικεφάλου» από τον «Αίαντα» ήταν ένα… φρένο σε μία χρονιά που ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες μετά το περσινό εντυπωσιακό φινάλε και τη σε μεγάλο βαθμό σωστή σε χρόνους και ποιοτική καλοκαιρινή μεταγραφική ενίσχυση.

Το αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ έχει πλέον έναν επιπλέον λόγο να πεισμώσει και να αποδείξει ότι ο αποκλεισμός από τον Άγιαξ ήταν μία άτυχη και άδικη στιγμή, με την ομάδα να έχει μπροστά της μία ολόκληρη χρονιά στην οποία μπορεί να δώσει απαντήσεις.

Υ.Γ. 1) Δε θα πρέπει να ξεχνάμε πως στο ρόστερ του «Δικεφάλου» υπάρχουν ποιοτικοί ποδοσφαιριστές που δε χρησιμοποιήθηκαν ακόμα (Μπίσεσβαρ, Κάνιας και Βαρέλα είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα περιπτώσεων που έχουν δημιουργήσει προσδοκίες). Η ένταξη τους στην ομάδα και η γενικότερη αναζήτηση χημείας στη σύνθεση χαρακτηριστικών με φόντο τη βελτίωση, αποτελεί το επόμενο μεγάλο «στοίχημα» για τον Βλάνταν Ίβιτς.

Υ.Γ. 2) Το μεγάλο πλεονέκτημα του Ίβιτς συγκριτικά με τον Τούντορ, σε μία σύγκριση δύο νέων και χωρίς πολλές παραστάσεις προπονητών, είναι ότι ξέρει που βρίσκεται και αυτό τον βοηθά να χειρίζεται εξαιρετικά καταστάσεις. Μπορεί να είναι κάτι που έχει ειπωθεί πολλές φορές, ωστόσο κανείς μας δε θα πρέπει να παραγνωρίσει την επιλογή του Ίβιτς μία ημέρα πριν το παιχνίδι με τον Άγιαξ να προκαλέσει αποσυμφόρηση στην ομάδα του, τονίζοντας ότι ακόμα και αν ερχόταν ο αποκλεισμός θα πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια. Πολλά πράγματα μπορεί να θεωρούνται αυτονόητα, αλλά από τον ΠΑΟΚ έλειπαν. Ο Σέρβος είναι έξυπνος και ευέλικτος άνθρωπος και κάτι τέτοιο έλειψε πολύ στην καθημερινότητα του «Δικεφάλου», τόσο μιλώντας για το τεχνικό τιμ όσο και για τους ποδοσφαιριστές.

Υ.Γ. 3) Η Τούμπα πάντα ξέρει να στέλνει ένα δικό της μήνυμα. Εγώ διαφωνώ με τους… λαϊκισμούς ότι η κρίση του κόσμου είναι πάντα σωστή, γιατί πολλές φορές ο κόσμος ελέω στεγανών σε μία ομάδα δεν μπορεί να γνωρίζει τα πάντα. Ωστόσο, το σίγουρο είναι ότι το μήνυμα που έστειλε η Τούμπα την περασμένη Τετάρτη, παρά την επαναλαμβανόμενη σε μεγάλα «ραντεβού» του ΠΑΟΚ με την ιστορία πίκρα στο φινάλε, είναι πολύ αισιόδοξο, «φωνάζοντας» στον Ίβιτς και τους παίκτες του πως «εμείς είμαστε εδώ όσο μάχεστε και παλεύετε μέσα στο γήπεδο».

Trending

Exit mobile version