Μια μέρα από τη ζωή μας…

Εκείνον που υποτιμά την Καραμπάγκ σε δύο παιχνίδια, βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός Europa League αλλά φεύγει με το “διπλό” από το “Αρτέμιο Φράνκι”.

Που βρίσκεται στα… σχοινιά δέκα μέρες, λεκιάζεται από μια στιγμή απερισκεψίας και γίνεται έρμαιο όλων αυτών που αρέσκονται να του κουνούν το δάχτυλο παρά τα λερωμένα τους χέρια.

Και αυτόν τον ΠΑΟΚ να μην τον φοβάσαι, γιατί ξέρεις πως έπεσε και θα ξανασηκωθεί και με την ίδια ευκολία μπορεί να ξαναπέσει.

Το έχει στο αίμα του. Να το ζει έντονα και στα άκρα. Να το κάνει θρίλερ. Να τον ξεγράψουν όλοι μέχρι να πάρει την απόφαση να σταθεί και πάλι στα πόδια του.

Και σήμερα αυτό έκανε. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Η νίκη στην Τούμπα ήταν υποχρέωσή του, απέναντί στον εαυτό του, στους οπαδούς του, στον άνθρωπο που τον πληρώνει. Περίμενε απλά τη Φιορεντίνα να του κάνει τη χάρη. Και του την έκανε.

Ο ασθενής δείχνει να έχει σφυγμό αλλά χρειάζεται ηρεμία και στήριξη. Το ελπιδοφόρο της υπόθεσης είναι πως ο Ιβάν Σαββίδης το αντιλήφθηκε το έργο νωρίτερα απ΄όλους.

Η αντίδραση του μετά τον Ατρόμητο και η ατάκα πως θα απέχει λόγω ντροπής για το επόμενο διάστημα δεν οδηγούσε πουθενά.

Όλοι ντρεπόμασταν εκείνο το βράδυ αλλά ο ΠΑΟΚ ψυχορραγούσε. Και η υγεία του ασθενή έχει πάντα τον πρώτο λόγο…

Και όχι απλά το αντιλήφθηκε αλλά για πρώτη φορά ένας “διαφορετικός” Ιβάν Σαββίδης δικαιολόγησε και τον κόσμο του ΠΑΟΚ, ζητώντας -μάλιστα- και δημόσια συγνώμη που ορισμένες φορές αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους απέναντί τους. Κλείνοντας έτσι μέτωπα και ρίχνοντας τους τόνους. Ηρεμία χρειάζεται εξάλλου…

Και συσπείρωση. Με εικόνες όπως αυτές μετά το τέλος του παιχνιδιού, με τους παίκτες να πανηγυρίζουν μαζί με τον κόσμο, ζητώντας με τον τρόπο τους “συγνώμη” για τα τελευταία αποτελέσματα, αν και 90 λεπτά πριν άκουγαν πως αν δεν παίξουν σήμερα την μπάλα της ζωής τους…

Απλά ΠΑΟΚ. Μια μέρα από την “ασπρόμαυρη” ζωή μας, ολόκληρη δική σας…