Το ταβάνι θα τρυπήσει και πάλι…

Χρόνια πολλά σε όλους.

Μέσα της ποδοσφαιρικής χρονιάς και ο ΠΑΟΚ έχει μπει στο σωστό δρόμο. Φαίνεται… Το γνωρίζουμε, το έχουμε ξαναζήσει, ξέρουμε τη διαδικασία και όλα όσα πρεσβεύει ο πρωταγωνιστής της προσπάθειας.

Ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου άργησε  φέτος να βρει ταυτότητα γιατί άλλαξε σε μεγάλο ποσοστό το περασμένο καλοκαίρι. Ήταν τότε που πολλοί και διάφοροι έκαναν ότι δεν ξέρουν τι σημαίνει… ομάδα Λουτσέσκου και ανέφεραν τα χίλια μύρια θέλοντας να πείσουν ότι η ομάδα και το ποδόσφαιρο που έπαιζε τον Αύγουστο, θα εμφανίζονταν και το Φθινόπωρο και τον Χειμώνα και όλη τη χρονιά. Γιατί άραγε; Δεν ήξεραν τι σημαίνει… ομάδα Λουτσέσκου;

Παρά την ανανέωση, παρά τα μικρότερα συμβόλαια που συνήθως σημαίνουν και μικρότερη ποιότητα, παρά τις αλλαγές και το ευρωπαϊκό στραπάτσο που χρεώθηκε (και από εμένα) στον προπονητή, ήταν βέβαιο ότι θα έρχονταν και η περίοδος της ανάκαμψης. Δουλειά! Τακτική! Ξανά και ξανά. Επανάληψη στην επανάληψη για κάθε αυτοματισμό ανάπτυξης, για κάθε προσπάθεια τελειοποίησης του repress για την ανάκτηση της μπάλας, για όλες τις κομπίνες σε στημένες μπάλες που αλλάζουν ανά τακτά διαστήματα. Και όχι μόνο αυτά…

Τεράστια προσπάθεια του προπονητή για τη νοοτροπία της ομάδας, για την πνευματική διαχείριση του κάθε παίκτη, ανάλογα πότε χρειάζεται ο καθένας τη βοήθεια και τη συζήτηση με την ψυχολογική τόνωση και το τετ α τετ, με το γνωστό δείπνο μαζί με τον Λουτσέσκου.

«Confidence…» λέει και ξαναλέει ο προπονητής. Τη λέξη και την έννοια αυτοπεποίθηση την έχει πάρα πολύ ψηλά! Θεωρεί ότι για να πετύχει ο ποδοσφαιριστής και όλη η ομάδα μαζί, χρειάζεται απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη στις δυνατότητές της. Κάπως έτσι βέβαια και εκείνος πιστεύει πάρα πολύ στον εαυτό του, στη δουλειά του, στους συνεργάτες του. Γι αυτό και ποτέ δεν φοβάται να θέσει χρονικό ορίζοντα για το πότε θα φτιάξει το σύνολό του με βάση τις δικές του απαιτήσεις. Το 2017 είχε ζητήσει δυο μήνες. Τόσο χρειάστηκε για να πάρει φόρα. Το 2018 δεν ζήτησε τίποτα γιατί τα έχε όλα έτοιμα! Το 2019 ζήτησε να μην του πειράξουν ιδιαίτερα την ομάδα και… τελικά έφυγε. Επειδή μας αγαπάει όμως και παρά τις αδυναμίες μας γύρισε, κάτι ξεκίνησε πέρσι προσπαθώντας να πετύχει σε όλες τις διοργανώσεις, φέτος η ομάδα άλλαξε κατά 30% και τέλος πάντων φθάσαμε εδώ που φθάσαμε. Να βλέπουμε δηλαδή έναν ΠΑΟΚ με ταυτότητα, με βασικές αρχές σωστού ποδοσφαίρου, μια ομάδα με αυτοπεποίθηση που πλέον αρχίζει και να κερδίζει.

Ο ΠΑΟΚ είναι πολύ πίσω από την κορυφή, ο δεύτερος γύρος μόλις ξεκίνησε, τα δέκα ντέρμπι στα πλει οφ θα έρθουν στο τέλος ως αποκορύφωμα της χρονιάς, μαζί έχουμε και το κύπελλο και… επιτέλους έχει αρχίσει όλος ο κόσμος να θυμάται τι εστί… ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου.

Είναι δεδομένο ότι οι αντίπαλοι είναι δυνατοί και έχουν διαφορά υπέρ τους. Είναι ξεκάθαρο ότι η ομάδα υπολείπεται σε ποιότητα ειδικά σε κάποιες γραμμές. Φαίνεται ότι η ενίσχυση τον χειμώνα δεν αποτελεί προτεραιότητα, εκτός και αν παραχωρηθούν παίκτες που θα αυξήσουν τις ανάγκες.

Παρολ’ αυτά ξέρουμε καλά ότι ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου θα φθάσει και πάλι στο ταβάνι του. Θα φθάσει και θα το ξεπεράσει και φέτος πετυχαίνοντας περισσότερα πράγματα από αυτά που οι πολλοί εκτιμούν, ακόμη και αν σε έναν τελικό για παράδειγμα θα βρεθεί ένας τύπος που θα παίζει 100-0 τον αντίπαλο. Ο ΠΑΟΚ θα παίξει και φέτος πολύ σωστό ποδόσφαιρο, θα κερδίζει, θα βάλει πολύ καλές βάσεις για τα επόμενα χρόνια, θα τρυπήσει και φέτος το ταβάνι του…

Όποιο κι αν είναι το ταβάνι, μια και τη δεδομένη στιγμή αυτό δεν είναι τόσο ευδιάκριτο…

Χρόνια πολλά και καλά για όλους με υγεία.