Τελικά Μεϊτέ ή Σιώπης;

Τέτοια εποχή πέρσι, αν άνοιγες Twitter, ραδιόφωνο ή έμπαινες σε καφενείο, ο ΠΑΟΚ είχε ένα και μόνο πρόβλημα.

Το πρόβλημα λεγόταν… επιλογή χαφ.
«Μεϊτέ ή Σιώπης;»

Ένα ερώτημα υπαρξιακό. Σχεδόν φιλοσοφικό.

Και σίγουρα ικανό να σκίσει μερικά ρούχα του Ραζβάν Λουτσέσκου — μεταφορικά (και κάποιες φορές σχεδόν κυριολεκτικά).

Γιατί πώς τολμούσε ο προπονητής να επιμένει στον Μεϊτέ; Πού ήταν το πάθος; Πού ήταν τα τάκλιν; Πού ήταν τα… χιλιόμετρα;

Δεξιά κι αριστερά ακούγαμε τις γνωστές ατάκες:

«Αυτούς θέλεις για πρωταθλητισμό;»

«Ο Μεϊτέ περπατάει»

«Ο Λουτσέσκου δεν βλέπει».

Κλασικά.

Ο Λουτσέσκου όμως — πάλι προκλητικά — δεν άλλαξε γνώμη.

Δεν συγκινήθηκε από το δημόσιο αίσθημα. Δεν μπήκε σε δίλημμα. Δεν έβαλε poll.
Έβαλε πλάνο.

Και όσο περνούσε ο καιρός, ο Μεϊτέ δεν γινόταν viral. Δεν έμπαινε σε highlights. Δεν πουλούσε «σκυλίσια» φάση. Έκανε όμως κάτι πολύ πιο ενοχλητικό για τους επικριτές του: ισορροπούσε την ομάδα.

Έδινε χρόνο, χώρο, ανάσες.

Έδενε πράγματα που δεν φαίνονται στο πρώτο replay.

Ο Λουτσέσκου τον ήξερε καλά. Ήξερε τι μπορεί να δώσει. Ήξερε πότε και πώς. Γι’ αυτό επέμεινε. Γι’ αυτό του έδωσε χρόνο να έρθει στα καλά του.

Και γι’ αυτό ζητούσε επίμονα πρώτα απ’ όλα τη μεταγραφή του. Γιατί στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, δεν έχουν πάντα δίκιο αυτοί που φωνάζουν πιο δυνατά.

Συνήθως έχουν δίκιο αυτοί που βλέπουν λίγο πιο μακριά. Και αυτή τη φορά, δικαιώθηκε ξανά.