Ο Σούλης, ο Ιβάν, ο Μπάνε και το ψέμα
Με το τμήμα μπάσκετ του ΠΑΟΚ υπάρχει μία σχέση αγάπης στη γενιά μου γιατί με αυτό συνδυάστηκαν οι πρώτες και μοναδικές ευρωπαϊκές σελίδες του συλλόγου. Γράφει ο Σταύρος Κόλκας…
Σε αυτή την κρίσιμη καμπή, με την απόφαση αλλαγής σκυτάλης στον πάγκο μετά από οκτώ χρόνια, αν μη τι άλλο θα πρέπει να είμαστε σοβαροί.
Η απόφαση αλλαγής του Σούλη Μαρκόπουλου ήταν ξαφνική αλλά θα ήμουν ψεύτης αν δεν έγραφα πως έφτασε πολλές φορές στα αυτιά μου μέσα στη σεζόν πως το καλοκαίρι θα μας βρει χωρίς αυτόν.
Ο σεβασμός μου για τον Μαρκόπουλο είναι τεράστιος και τον κατατάσσω σε έναν από τους ανθρώπους που βρίσκονται πολύ ψηλά στη λίστα προσφοράς στον σύλλογο. Από τον εκπληκτικό τελικό της Τεργέστης, όπου ο ΠΑΟΚ ξευτίλισε την Στεφανέλ του Μποντιρόγκα, του Τζεντίλε και του Φούτσκα, ο Σούλης είναι μία προσωπικότητα που δεν θα μπορούσε να μην αντιμετωπιστεί με σεβασμό από εμένα. Όπως νομίζω και απ όλους τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, αλλά και όσους αγαπάνε το άθλημα.
Στη ζωή όμως κάποτε όλα τελειώνουν. Και Μπάνε, Σταυρόπουλος και Ζουρνατζίδης, πήραν μία σκληρή απόφαση για την επόμενη μέρα της ομάδας. Απόφαση που αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να παρθεί.
Στον μπασκετικό ΠΑΟΚ εδώ και χρόνια είμαστε μία ευθεία γραμμή. Μία φθηνή ομάδα που παίζει πάνω από τα χρήματά της, ένα μπάσκετ όχι ιδιαίτερα ελκυστικό. Με τις ίδιες φιγούρες, πετυχημένες με το παραπάνω, αλλά με αρκετά κομμάτια από το συγκεκριμένο παζλ να φτάνουν σε ηλικίες απαγορευτικές για να ποντάρεις σε κάτι καλύτερο. Το φρεσκάρισμα σε πρόσωπα και στη φιλοσοφία, μάλλον ήταν επιβεβλημένα στοιχεία για τον μπασκετικό ΠΑΟΚ.
Διαβάστε περισσότερα στο… sdna.gr